ย้ายเข้าหอพักวันแรก

เช้าวันต่อมา เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องมะนาวก็ได้ดังขึ้นสามทีตามมาด้วยเสียงเรียกของใครบางคน

"คุณผู้หญิงคะ นายท่านให้มาเรียกคุณผู้หญิงออกไปทานอาหารเช้าค่ะ" เสียงเรียกอย่างสุภาพของแม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่งที่คอยอยู่รับใช้ยามาดะในบ้านหลังนี้

"ขอเวลาอีกสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันตามไปค่ะ" มะนาวรีบตอบกลับไปทันทีพร้อมเก็บข้าวของเครื่องใช้ของเธอที่เธอได้นำออกมาใช้เมื่อคืนนี้ลงในกระเป๋าใบใหญ่อีกครั้ง

หลังจากที่มะนาวเก็บของเสร็จแล้ว เธอก็ได้ลากกระเป๋าใบนั้นออกมาวางไว้ที่หน้าห้องแล้วค่อยเดินไปที่ห้องรับประทานอาหารที่อยู่ในพื้นที่ตรงกลางของตัวบ้าน

"นั่งลงสิ" ชายหนุ่มผายมือข้างหนึ่งไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อเชิญให้หญิงสาวนั่งลง

มะนาวก้มหัวให้ชายหนุ่มเล็กน้อยพร้อมทั้งค่อย ๆ เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นด้วยความอึดอัดใจ

"เดี๋ยวพอคุณกินอาหารเช้าเสร็จแล้วผมก็จะไปส่งคุณที่มหาวิทยาลัยเอง"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณยามาดะ ฉันว่าจะเรียกแท็กซี่เข้าไปในมหาวิทยาเองค่ะเพราะฉันรบกวนคุณมามากพอแล้ว"

 มะนาวรีบกล่าวปฏิเสธคนตรงหน้าไป เพราะแค่นี้เธอก็เกรงใจและอึดอัดใจกับคนตรงหน้านี้จะแย่อยู่แล้ว

"ผมมีธุระที่จะต้องเข้าไปทำในนั้นอยู่แล้ว ในเมื่อต้องไปทางเดียวกันคุณจะเสียเงินนั่งแท็กซี่เข้าไปอีกทำไมกัน" ชายหนุ่มกล่าวเพียงเรียบ ๆ พร้อมทั้งจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ

เมื่อมะนาวได้มองดูสีหน้าของคนตรงหน้าแล้ว ถ้าขืนเธอปฏิเสธไปอีกรอบเธอคงจะได้มีปัญหากับเขาเป็นแน่

"เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ งั้นฉันขอรบกวนคุณยามาดะอีกครั้งนะคะ" จากนั้นหญิงสาวก็รีบกินอาหารเช้าเพื่อที่เธอจะได้รีบออกห่างจากคนตรงหน้านี้เสียที

หลังจากที่พวกเขาทานข้าวเช้ากันเสร็จแล้ว ยามาดะก็สั่งให้ลูกน้องของเขานำรถออกมาเพื่อที่จะได้ขับไปส่งเขาและมะนาวในมหาวิทยาลัย

เวลาผ่านไปสักพักเมื่อรถเก๋งสีดำคันเดิมได้แล่นมาจอดอยู่ที่หน้าตึกหนึ่งในมหาวิทยาลัย

"คุณเข้าไปในตึกนี้นะ แล้วแจ้งกับเจ้าหน้าที่ว่าจะขอเข้าห้องพัก ผมได้จองห้องและแจ้งชื่อของคุณไว้ให้กับพนักงานเรียบร้อยแล้ว คุณแค่ไปบอกเขา เดี๋ยวเขาจะพาคุณไปยังห้องพักเอง ส่วนเรื่องลงทะเบียนเรียน ผมก็จัดการให้หมดแล้ว คุณแค่ไปเข้าเรียนตามหลักสูตรที่ผมลงไว้ก็พอ”

“อ้อ! อีกอย่าง เปิดเรียนวันแรกก็คือวันจันทร์ที่จะถึงนี้นะ อย่าลืมไปเข้าห้องเรียนด้วยล่ะ" ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถได้แจ้งรายละเอียดต่าง ๆ ให้แก่เธอ

"ขอบคุณมากนะคะคุณยามาดะที่คุณคอยจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้ฉันทั้งที่ความจริงแล้วคุณไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้"

มะนาวกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกที่เกรงใจเขาเป็นอย่างมาก แต่มะนาวคิดว่าที่เขาทำไปคงจะเป็นเพราะอาจารย์ของเธอได้ไหว้วานเขามา เพราะถ้าไม่อย่างนั้นแล้วด้วยนิสัยที่ไม่สนโลกของเขาก็ไม่น่าที่จะยอมช่วยเหลือเธอได้หรอก

“ไม่เป็นไร ไว้มีโอกาสผมจะมาเอาคืน”

เขากล่าวด้วยเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์อะไรบางอย่าง พร้อมทั้งจ้องมองไปที่ใบหน้างามของหญิงสาว ด้วยสายตาที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลยว่าชายผู้นี้คิดอะไรอยู่กันแน่ เมื่อมะนาวได้ยินคำพูดและสายตาท่าทางของเขาเช่นนั้นเธอก็รู้สึกเย็บวาบไปทั้งตัวขึ้นมาทันที

เขาหมายความว่ายังไงกัน เธอได้แต่คิดอยู่ในใจ

มะนาวจึงส่งยิ้มแห้งกลับไปให้ชายหนุ่มก่อนที่เธอจะรีบกล่าวลาเขาไป

“งั้นฉันไปก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างอีกครั้งนะคะ” มะนาวรีบกล่าวพร้อมทั้งก้มหัวให้เขาเล็กน้อยก่อนจะลงจากรถ

“หวังว่าเราคงจะไม่ได้เจอกันอีกนะ หึหึ”

มะนาวได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองเพียงเบา ๆ หลังจากที่รถเก๋งสีดำได้แล่นออกไปแล้ว จากนั้นหญิงสาวจึงค่อย ๆ ลากกระเป๋าใบใหญ่ของเธอเข้าไปในตึกแห่งนี้แล้วเดินต่อไปที่หน้าห้องกระจกห้องหนึ่งที่อยู่ใต้ตึก

“ที่นี่ใช่ที่ลงทะเบียนเพื่อขอกุญแจห้องพักของนักศึกษาไหมคะ” มะนาวสอบถามคนที่อยู่ด้านในห้องกระจกนั้น

“อ๋อ ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นนักศึกษาของที่นี่เหรอคะ แล้วได้ลงทะเบียนไว้ไหมคะ” พนักงานจากด้านในห้องกระจกสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมจากหญิงสาว

“ใช่ค่ะฉันเป็นนักศึกษาของที่นี่และมีคนลงทะเบียนไว้ให้ฉันแล้วค่ะ”

“งั้นฉันขอทราบชื่อ นามสกุล และระดับการศึกษาของคุณด้วยนะคะ” พนักงานได้ขอรายละเอียดต่างๆของมะนาว จากนั้นค่อยจะนำข้อมูลมาตรวจสอบในระบบเพื่อยืนยันความถูกต้องอีกที

มะนาวได้เขียนชื่อ นามสกุล คณะ และระดับการศึกษาเป็นภาษาอังกฤษลงในกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วยื่นให้กับพนักงาน เมื่อพนักงานรับข้อมูลมาแล้วเธอก็ได้ทำการตรวจสอบความถูกต้องต่างๆ จากระบบฐานข้อมูลของทางมหาวิทยาลัย

“คุณมาจากประเทศไทยเหรอคะ ฉันนึกว่าคุณเป็นคนญี่ปุ่นเสียอีก เพราะภาษาและสำเนียงการพูดญี่ปุ่นของคุณแทบจะไม่แตกต่างจากพวกเราเลยค่ะ คุณเก่งจัง” เสียงกล่าวชื่นชมมะนาวจากใจจริงในเรื่องของการใช้ภาษาญี่ปุ่นของพนักงานด้านในห้องกระจก

“ขอบคุณค่ะ พอดีตอนที่ฉันอยู่เมืองไทยฉันได้มีโอกาสทำงานในสายงานที่จำเป็นต้องพูดภาษาต่างประเทศบ่อยน่ะค่ะ เพราะต้องเจอนักท่องเที่ยวหลากหลายเชื้อชาติก็เลยพอที่จะสื่อสารได้บ้างค่ะ” มะนาวยิ้มรับและกล่าวกับพนักงานอย่างถ่อมตน

“โอ้โห ไม่ใช่แค่พอได้นะคะแต่เรียกว่าคล่องแคล่วเลยดีกว่าค่ะ” พนักงานกล่าวอย่างชื่นชมในตัวเธออีกครั้งหนึ่ง

“ขอบคุณนะคะ” มะนาวจึงได้แต่กล่าวและยิ้มรับกับคำชมเชยนั้นอย่างนอบน้อม

“ห้องพักของคุณคือห้องหมายเลข 801 นะคะ” พนักงานได้ยื่นคีย์การ์ดและกุญแจห้องมาให้มะนาวหนึ่งชุดพร้อมทั้งชี้ไปยังหน้าลิฟต์

“ห้องพักที่นี่เป็นหอพักรวมสามารถเข้าออกได้ตลอด และที่นี่จะมีเจ้าหน้าที่ รปภ. ประจำการตลอด 24 ชม.ค่ะ แล้วถ้าจะเข้าไปในตึกจำเป็นจะต้องใช้ลิฟต์หรือบันไดหนีไฟเท่านั้นนะคะ โดยใช้คีย์การ์ดเพื่อเปิดเข้าไปด้านในก่อน ส่วนกุญแจก็เอาไว้ใช้สำหรับเปิดประตูห้องพักค่ะ”

พนักงานสาวได้แจ้งรายละเอียดในการเข้าใช้งานหอพักอย่างคร่าว ๆ ให้มะนาวฟัง มะนาวตั้งใจรับฟังในสิ่งที่พนักงานอธิบายพร้อมทั้งกับกล่าวขอบคุณเธอไป

“ขอบคุณค่ะ งั้นฉันขอตัวขึ้นไปดูห้องพักก่อนนะคะ” เมื่อมะนาวพูดจบเธอก็ได้โค้งตัวให้พนักงานเล็กน้อยก่อนจะลากกระเป๋าใบใหญ่ของเธอขึ้นไปบนห้องพัก

ภายในห้องพัก

"ว้าว..." คำเดียวสั้นๆที่ได้หลุดออกจากปากของมะนาวเมื่อเธอเปิดประตูเข้าไปภายในห้องพัก

หญิงสาวได้แต่อึ้งกับสิ่งที่เธอมองเห็นอยู่ตรงหน้านี้ เพราะบรรยากาศช่างแตกต่างจากหอพักในมหาลัยตอนที่เธอเคยได้เรียนอยู่ที่ประเทศไทยมาก

ห้องพักของที่นี่จะให้เข้าพักได้แค่ห้องละหนึ่งคนเท่านั้น และขนาดห้องพอเหมาะกับคนที่พักอาศัยอยู่คนเดียว เตียงนอนจะอยู่ชิดผนังข้างหนึ่ง โดยที่หัวเตียงจะติดกับผนังห้อง ส่วนโต๊ะอ่านหนังสือจะถูกวางไว้ติดริมหน้าต่าง และถัดไปเล็กน้อยก็จะเป็นประตูสำหรับเดินออกไปนอกระเบียงห้อง

ภายในห้องพักจะมีห้องน้ำส่วนตัวรวมอยู่ในนี้ด้วย และจะมีโต๊ะสำหรับไว้นั่งกินข้าวเล็ก ๆ วางไว้ให้อีกมุมหนี่งของห้อง ดู ๆ ไปก็คล้ายกับห้องคอนโดขนาดเล็กอยู่เหมือนกัน เพราะมีเฟอร์นิเจอร์ให้อย่างครบครันเลยทีเดียว มะนาวรีบปิดประตูแล้ววางกระเป๋าลงก่อนที่เธอจะลองกระโดดขึ้นบนเตียงนอนราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งจะได้ของขวัญชิ้นใหม่

"ว้าว... โคตรฟิน...ไม่มีคำใด ๆ ที่จะอธิบายได้เลยแฮะ"

ร่างเล็กได้แต่พูดพึมพำกับตัวเอง เพราะเธอไม่เคยนึกไม่เคยฝันเลยว่าตนเองจะได้มาพักอาศัยอยู่ที่นี่ ตอนนี้อากาศที่นี่หนาวเย็น เมื่อผสานกับแสงแดดอ่อน ๆ ที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง มันจึงทำให้เธอรู้สึกราวกับได้อยู่ในห้วงแห่งความฝันที่แสนอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวดื่มด่ำกับบรรยากาศได้ไม่นานเธอก็เพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"เอ้อ เราควรเก็บข้าวของแล้วลงไปสำรวจสถานที่ต่าง ๆ เอาไว้ก่อนดีกว่าจะได้ไม่เป็นการเสียเวลา"

เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างเล็กจึงได้เริ่มต้นเก็บสิ่งของต่าง ๆ ให้เข้าที่เข้าทางจนเสร็จหมดเรียบร้อย จากนั้นเธอก็ค่อยล็อกห้องแล้วลงลิฟต์เพื่อไปยังชั้นล่าง

เมื่อถึงชั้นล่างของหอพัก หญิงสาวก็ได้รีบเดินตรงไปที่หน้าบอร์ดประกาศของหอพักที่เธออยู่ จากนั้นก็หยิบแผนที่ของมหาวิทยาลัยขึ้นมาดู

"ดีจัง ห้องพักอยู่ใกล้กับโรงอาหารกลาง ส่วนตึกต่าง ๆ ที่เราจะได้ไปเรียนนั้นต้องเดินไปไกลอีกสักหน่อย...แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้จิ๊บๆ"

เมื่อเธอดูข้อมูลคร่าว ๆ แล้วจึงได้พับเก็บแผนที่ลงในกระเป๋าก่อนจะเริ่มเดินออกไปสำรวจในทันที