เริ่มต้นออกเดินทาง

"ยัยนาว แกคงไม่ลืมอะไรแล้วใช่ไหม ของสำคัญอย่างเช่นพาสปอร์ต วีซ่า หรือบัตรประชาชนน่ะ แกเอามาครบแล้วนะ"

ปลาวาฬพูดกับมะนาว เพื่อให้เพื่อนของเธอได้ตรวจสอบรายการดูอีกครั้ง ว่ายังลืมอะไรอยู่หรือไม่

มะนาวลองจึงลองเปิดกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กดู เพื่อตรวจสอบรายการตามที่เพื่อนได้พูดมา

"เอามาแล้วแก เอกสารสำคัญอยู่ในกระเป๋านี้หมดแล้ว ส่วนในกระเป๋าลากใบใหญ่นั้นก็มีแต่ของใช้ส่วนตัว ฉันว่าฉันเอามาครบแล้วแหละ ไม่น่าจะลืมอะไรแล้วนะ"

มะนาวพูดยืนยันว่าตนเองได้นำสิ่งของสำคัญใส่กระเป๋ามาครบหมดแล้ว เพื่อให้เพื่อนสาวได้สบายใจ

"โอเค แล้วแกได้ไปลาพ่อกับแม่แกยัง ต้องโทรไปบอกท่านอีกหรือเปล่า ว่าวันนี้แกจะออกเดินทางแล้วนะ"

ปลาวาฬสอบถามมะนาวอย่างห่วงใย เพราะด้วยความที่กลัวว่าเพื่อนจะตื่นเต้นเกินไป จนบางทีอาจจะลืมบอกลากับคนทางบ้านได้

"ฉันกลับไปเยี่ยมที่บ้านมาแล้ว เมื่ออาทิตย์ก่อนนี่เอง”

“และก่อนที่แกจะมารับฉัน ฉันก็ได้โทรไปร่ำลากับพ่อแม่และน้องชายแล้วล่ะ”

“ขอบใจแกมากนะที่คอยเป็นห่วง และคอยช่วยเหลือฉันมาตลอด”

“เพราะถ้าไม่มีแกคอยช่วยเหลือ ฉันคงจะได้ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมากกว่านี้แน่เลย"

มะนาวพูดแล้วก็ส่งยิ้มให้กับปลาวาฬเล็กน้อย เพราะสิ่งที่เธอพูดออกมานั้น คือสิ่งที่เธออยากจะบอกเพื่อนคนนี้มาตลอด เพราะถ้าหากไม่มีเพื่อนอย่างปลาวาฬ การศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็คงยากที่มะนาวจะสามารถอยู่รอดได้ด้วยตัวคนเดียว

"มาขอบจงขอบใจอะไรกัน พูดอย่างกับคนห่างเหินกันไปได้ แกต่างหากที่คอยช่วยเหลือฉันมาโดยตลอด”

“แกก็รู้ว่าการเรียนฉันแย่มากขนาดไหน มีแต่แกนี้แหละที่คอยฉุดคอยลากฉันให้ขึ้นมา จนฉันได้เรียนจบไปพร้อมกันกับเพื่อนคนอื่น ๆ”

“ดังนั้นระหว่างเรา แกไม่จำเป็นต้องมีความเกรงใจอะไรกับฉันหรอก"

ปลาวาฬพูดกับมะนาว เพื่อไม่ให้เพื่อนคิดเป็นอย่างอื่น และที่เธอทำไปไม่ใช่เพราะหวังผลประโยชน์ใด ๆ หรือทำเพื่อให้มะนาวมาช่วยในด้านการเรียนของเธอเลย

แต่ปลาวาฬคิดว่าพวกเธอเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ต่างคนต่างก็ช่วยเหลือกันและกัน ดังนั้นสิ่งที่ทำไปเหล่านี้ จึงเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว

มะนาวได้แต่อมยิ้มน้อย ๆ และส่ายหน้าไปเพียงเบา ๆ เพราะเธอเข้าใจในสิ่งที่ปลาวาฬต้องการจะสื่อถึงดี แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้อยู่ดี

"รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสายเอา"

ปลาวาฬรีบพูดตัดบททันที เมื่อเธอมองเห็นเวลาที่อยู่บนหน้าจอมือถือของตน เพราะตอนนี้ได้เวลาที่มะนาวจะต้องเข้าไปเช็กอินและนั่งรอขึ้นเครื่องแล้ว

"ขอให้เดินทางปลอดภัยนะแก ถึงที่นู่นแล้วแกก็บอกฉันด้วยนะ ถ้าแกมีปัญหาหรือมีเรื่องอะไรที่สนุก ๆ ก็อย่าลืมมาเล่าให้ฉันฟังด้วย”

“และถ้ามีโอกาสฉันก็อาจจะได้ไปเยี่ยมแกถึงที่นู่นเลยก็ได้ พอถึงวันนั้นแกก็อย่าลืมพาฉันไปเที่ยวด้วยล่ะ"

ปลาวาฬพูดอย่างอดเป็นห่วงมะนาวไม่ได้ ที่เพื่อนของตนเองจะต้องไปอยู่ต่างถิ่นต่างแดนเพียงลำพัง

แต่เพื่ออนาคตของมะนาวเอง ปลาวาฬก็ได้แต่สนับสนุนเพื่อนอย่างเต็มที่ เพราะเธอเชื่อว่าเพื่อนของเธอคนนี้ จะต้องมีอนาคตที่ดีรออยู่อย่างแน่นอน

"โอเค ถ้าถึงที่นู่นแล้วฉันจะบอกแกนะ แล้วแกอย่าลืมมาเยี่ยมฉันล่ะ แกพูดแล้วนะ ฉันเป็นคนลืมยากนะบอกไว้ก่อนเลย"

มะนาวพูดแซวเพื่อนกลับ เพื่อให้กลบเกลื่อนความรู้สึกเศร้าสร้อยที่จะได้จากลากัน

"จ้าาา แม่คนมีความจำเป็นเลิศ ฉันจะคอยดู ถ้าเกิดวันไหนที่แกลืมบ้าง วันนั้นฉันจะคอยสมน้ำหน้าแกให้ดู หึหึ"

ปลาวาฬพูดพร้อมทั้งเบะปากให้เพื่อนเล็กน้อย ข้อหาหมั่นไส้ยัยเพื่อนตัวดีของเธอ คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงแท้ ๆ

 แต่ในเมื่อปลาวาฬเห็นมะนาวปากเก่งแบบนี้แล้ว สงสัยเธอคงจะต้องหมดห่วงแล้วแหละมั้ง

เมื่อมะนาวได้มองดูท่าทางของปลาวาฬที่เป็นแบบนั้น ก็ทำให้เธออดขำไม่ได้ จึงได้แต่เอ็นดูในความซื่อของเพื่อนตน

จากนั้นมะนาวก็เดินเข้าไปใกล้ปลาวาฬ แล้วสวมกอดเธอด้วยความอาลัย

"ฉันคงคิดถึงแกแย่แน่เลย ไปอยู่ที่นู่นก็ไม่รู้จะได้เจอคนอย่างแกอีกหรือเปล่า แกอย่าลืมนะ ถ้ามีเวลาว่างก็มาเยี่ยมฉันบ้างล่ะ"

มะนาวพูดออกมาจากส่วนลึกในหัวใจ เพราะถ้าเธอมีทางเลือกอื่นโดยที่ยังได้อยู่ในประเทศบ้านเกิดของตนเอง และก็ยังคงมีอนาคตที่ดีแบบก้าวกระโดดอย่างเช่นการได้ไปเรียนต่อที่ประเทศญี่ปุ่นนี้ เธอคงจะเลือกทางนั้นมากกว่า

เพราะในใจลึก ๆ ของมะนาวเองก็ยังคงมีความคิดถึงและเป็นห่วงครอบครัวอยู่ตลอด และต่อให้เธอจะไปอยู่ที่ไหนก็ตาม เธอคิดว่าคงจะไม่มีที่ไหนที่อยู่แล้วจะสบายใจ เหมือนกับอยู่ที่บ้านเกิดของตนเองอย่างแน่นอน

ส่วนปลาวาฬเธอก็ค่อย ๆ เอาแขนน้อย ๆ ทั้งสองข้างของเธอโอบกอดมะนาวไว้ พร้อมทั้งพูดคุยกับเพื่อนสาวของเธออย่างจริงจังเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ที่พวกเธอเคยรู้จักกันมาเลย

"ฉันไม่ลืมหรอกแก ให้ฉันทำงานหาเงินได้สักก้อนก่อน แล้วฉันจะบินไปหาแกอย่างแน่นอน”

“เพราะตอนนี้ฉันก็เรียนจบแล้ว จะคอยแต่ขอเงินพ่อแม่ใช้ไปวัน ๆ คงจะไม่ดีสักเท่าไหร่ ฉันเองก็อยากที่จะทำให้ได้เหมือนอย่างแกบ้าง จะไม่ได้เป็นภาระของใครอีก"

เมื่อมะนาวได้ยินเพื่อนของตนพูดเช่นนั้น ก็รู้สึกปลื้มปีติยินดีแทนพ่อและแม่ของปลาวาฬเป็นอย่างมาก ที่ตอนนี้ลูกสาวหัวรั้นของพวกเขา ก็ได้มีความคิดความอ่านที่โตเป็นผู้ใหญ่เสียที

"ฉันเชื่อว่าคนอย่างแกต้องทำได้อย่างแน่นอน"

มะนาวพูดพร้อมกับค่อย ๆ ผละตัวให้ออกห่างจากอ้อมกอดของปลาวาฬเล็กน้อย แล้วจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเชื่อมั่นในตัวเธอ

"แกไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่า ห่วงตัวแกเองดีกว่า อยู่ที่อื่นมันไม่เหมือนกับอยู่บ้านเราหรอก จะทำอะไรก็ระวังตัวเอาไว้หน่อย ฉันหวังดีหรอกนะ"

ปลาวาฬได้แต่พูดและทำสายตาเฉไฉมองไปที่อื่น เพราะเธอพึ่งจะคิดได้ว่าตนเองได้พูดในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของเธอออกมา ตอนนี้เลยทำให้ปลาวาฬรู้สึกเขินอายเพื่อนตรงหน้านี้มาก

เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ของมะนาว ที่ได้เห็นท่าทีของเพื่อนสาวเช่นนั้น

"โอเค ๆ ฉันจะพยายามดูแลตัวเองให้ดีนะ"

มะนาวพูดพร้อมทั้งพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเมื่อสักครู่นี้ของเธอให้ได้มากที่สุด

"ชิ แกรีบเข้าไปได้แล้ว เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก ยังมีหน้ามาหัวเราะใส่คนอื่นอีก เดี๋ยวเหอะ"

ปลาวาฬพูดอย่างรีบตัดบท เพราะเธอเขินอายเพื่อนเกินกว่าที่จะทนอยู่ต่อให้นานกว่านี้ อีกอย่างนี่ก็ใกล้จะหมดเวลาที่จะต้องเช็กอินแล้ว ขืนมัวแต่ร่ำลากันอีกจะไม่ทันการเอาได้

"จ้า ๆ งั้นฉันไปก่อนนะ ถึงที่นู่นเมื่อไหร่แล้วจะบอกแกนะ"

หลังจากที่มะนาวพูดจบ เธอก็ได้เข้าไปสวมกอดเพื่อนอีกหนึ่งที ก่อนที่จะรีบผละตัวออกมา แล้วเตรียมลากกระเป๋าใบใหญ่เพื่อเดินเข้าไปในจุดเช็กอิน

"ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยล่ะยัยนาว เจอกันคราวหน้าถ้าแกผอมแห้งลงกว่านี้อีก ฉันจะบ่นให้หูชาเลยนะ"

เสียงไล่หลังตามมาของปลาวาฬ ก่อนที่มะนาวจะหันหลังกลับมาแล้วโบกมือลาให้เพื่อนอีกหนึ่งที เพื่อเป็นการร่ำลาครั้งสุดท้ายก่อนจากกัน

บนเครื่องบิน

“ขออนุญาตดู Boarding Pass หน่อยนะคะ”

เสียงหวานของพนักงานสาวสวยบนเครื่องบินคนหนึ่งได้สอบถามหญิงสาวขึ้นมา ในขณะที่เธอกำลังมองหาที่นั่งของตนเองอยู่ พนักงานจึงขอตรวจสอบหมายเลขที่นั่งเพื่อจะนำทางมะนาวไปยังที่นั่งของเธอ

จากนั้นมะนาวก็ได้ยื่นกระดาษใบเล็ก ๆ ใบหนึ่งให้แก่พนักงานไป

“ที่นั่ง 24A นะคะ”

หลังจากที่พนักงานดูตั๋วเสร็จก็ได้พูดทบทวนหมายเลขที่นั่งให้แก่มะนาวฟังอีกครั้ง เพื่อเป็นการยืนยันความถูกต้องจากเธอ

“ใช่ค่ะ”

เสียงมะนาวพูดตอบกลับพนักงานไป

จากนั้นพนักงานก็ได้เดินนำหน้าเธอไป แล้วก็ผายมือข้างหนึ่งไปยังที่นั่ง เพื่อให้มะนาวได้เข้าประจำยังที่นั่งของเธอให้เรียบร้อย ก่อนที่เครื่องบินจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าในอีกไม่นาน

นี่คือการเดินทางบนเครื่องบินครั้งแรกของมะนาว ทั้งชีวิตที่ผ่านมาของเธอ หญิงสาวเคยนั่งแต่รถเมล์กับรถทัวร์เท่านั้น การที่เธอจะได้มีโอกาสเดินทางบนเครื่องบิน มันเป็นเรื่องที่เธอไม่เคยคาดฝันมาก่อนเลยในชีวิตนี้

และแล้วในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่มะนาวได้มีโอกาสนั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิต และยังเป็นการเดินทางไกลครั้งแรกคนเดียวของเธออีกด้วย

ลึก ๆ ในใจของมะนาวนั้น ก็ยังมีความหวาดหวั่นอยู่บ้าง เพราะเธอจะต้องไปอยู่ในที่ต่างถิ่นต่างแดนเพียงลำพัง ส่วนในเรื่องของภาษานั้น มะนาวไม่ได้คิดที่จะเป็นห่วงเท่าไหร่นัก เพราะเธอค่อนข้างที่จะพูดคุยได้ดีในระดับหนึ่งเลยทีเดียว

แต่เรื่องที่ทำให้เธอเป็นกังวลมากที่สุดมันคือเรื่องอิทธิพลต่าง ๆ ของแก๊งมาเฟีย ยากูซ่าในญี่ปุ่นต่างหาก และเธอไม่รู้ว่าจะมีวันไหนที่เธอพลาดท่าได้ไปเจอกับคนเหล่านั้นบ้างหรือเปล่า

เพราะจากที่เธอได้อ่านข่าวและศึกษาหาข้อมูลมา อิทธิพลเหล่านี้ก็ยังคงมีให้เห็นอยู่บ้างในประเทศญี่ปุ่น และก็ไม่เคยจางหายไปไหน เพียงแต่ไม่ได้เป็นข่าวดังอย่างเช่นเมื่อก่อนแล้วเท่านั้นเอง

มะนาวได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ เพื่อสลัดความคิดบ้าๆนี้ ที่จะทำให้เธอถอยหลังกลับ เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถหันหลังกลับไปได้แล้ว มีแต่ต้องสู้เท่านั้น ถึงจะทำให้เธอและครอบครัวลืมตาอ้าปากขึ้นมาได้

ไม่รู้มะนาวคิดเพลินถึงเรื่องต่าง ๆ ไปนานเท่าใด มารู้ตัวอีกทีเธอก็รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่นานแล้ว มะนาวค่อย ๆ หันหน้าไปดูคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ จึงทำให้สายตาของทั้งคู่ได้ประสานเข้าด้วยกัน มะนาวได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ

ผู้ชายคนนี้อายุน่าจะราว ๆ ยี่สิบปลายถึงสามสิบต้น ๆ เขามีผิวที่ขาวเนียนละเอียด สันจมูกโด่งคม นัยน์ตาและผมมีสีดำ และด้วยรูปร่างที่สูงโปร่ง จึงนับว่าเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีมากคนหนึ่งเลยทีเดียว

และตอนนี้เขากำลังนั่งมองมะนาวอยู่อย่างไม่ละวางสายตา ถึงแม้ว่าเธอจะมองเขากลับไปเช่นนั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สะทกสะท้านรีบเบือนหน้าหนีหญิงสาวแต่อย่างใด

มะนาวรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก เธอได้แต่ตั้งคำถามอยู่ในใจ ว่าเขาจ้องมองเธอเพราะเรื่องอะไรกัน หรือว่าเธอนั่งผิดที่ หรือว่าเธอเคยไปทำอะไรให้เขาโกรธเคืองมาหรือเปล่าด้วยความสงสัยที่มีอยู่ในใจ มะนาวจึงได้สอบถามชายคนนั้นออกไปทันที

“ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าเรานั่งสลับที่กันคะ”

เธอสอบถามเขาด้วยภาษาไทย เพราะเธอเห็นว่าเขาขึ้นเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิมาพร้อมกันกับเธอ หญิงสาวจึงคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนไทยเหมือน ๆ กัน

หลังสิ้นคำถามของมะนาว ชายหนุ่มก็ยังคงนั่งนิ่งแล้วมองดูเธออยู่เช่นเดิม มะนาวจึงเริ่มหงุดหงิดใจขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคิดในแง่ดีว่าเขาอาจจะฟังในสิ่งที่เธอพูดไม่ออกหรือเปล่า เพราะบางทีเขาอาจจะเป็นคนชาติอื่นก็ได้

เมื่อมะนาวคิดได้ดังนั้นจึงสอบถามไปใหม่อีกครั้งกับคำถามเดิม แต่ครั้งนี้เธอได้สอบถามเป็นภาษาอังกฤษแทน ปรากฏว่ามันได้ผลเล็กน้อย เขาค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองตรงแล้วหลับตาลงเพื่อพักผ่อนเท่านั้น โดยที่ไม่มีคำตอบใด ๆ ให้กับมะนาวได้หายข้องใจเลยสักนิด

มะนาวเริ่มหงุดหงิดใจขึ้นมาอีกรอบ แต่เธอได้แต่คิดปลอบใจตนเองว่าช่างมันเถอะ เดี๋ยวพอลงจากเครื่องแล้วพวกเราคงจะไม่ได้เจอกันอีกหรอก แต่ตอนนี้ก็ทน ๆ ไปก่อนแล้วกัน เพราะอีกประมาณหกชั่วโมงเท่านั้นก็จะถึงที่หมายแล้ว

เมื่อมะนาวคิดได้ดังนั้นเธอจึงหันหน้ากลับมาดังเดิม แล้วค่อย ๆ หลับตาลงเพื่อพักผ่อนเช่นกัน เพราะกว่าจะเดินทางไปถึงประเทศญี่ปุ่น ก็ใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงเลยทีเดียว ตอนนี้เธอก็ขอนอนพักเอาแรงไว้ก่อนละกัน