MasukShare
บทที่ 2 เป็นข้าที่ช่วยท่านขึ้นมา
Tanggal publikasi:
2026-04-05 17:58:29บทที่ 2
เป็นข้าที่ช่วยท่านขึ้นมา
ณ ห้องนอนใหญ่สุดในจวนอันมีเจ้าของเป็นอดีตแม่ทัพฉินก่อนจะถูกส่งต่อให้เจ้าของจวนคนถัดไปอย่างฉินเย่าหานหรือแม่ทัพฉินคนปัจจุบัน ภายในห้องนั้นเงียบสงบ อากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นยาต้มลอยอบอวล แสงรุ่งอรุณของเช้าวันถัดไปลอดผ่านฉากกั้นเป็นริ้วบางตกบนร่างสูงใหญ่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง
จิ้นจื่อถงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ดวงตาแดงระเรื่อราวคนอดหลับอดนอนทั้งคืน จนกระทั่งตอนนี้เพิ่งจะได้เห็นการเคลื่อนไหว เปลือกตาของฉินเย่าหานกระตุกก่อนค่อย ๆ เปิดขึ้น
“ข้า...กลับมาห้องได้อย่างไร?”
จิ้นจื่อถงรีบช่วยพยุงคนป่วยให้ลุกขึ้นนั่งจนเรียบร้อย แต่ขณะขยับถอยออกมานั้นก็อดไม่ได้ไอคอกแค่กออกมาก่อนเอ่ยตอบ
“เมื่อวานนี้พี่หานตกน้ำเจ้าค่ะ...” นางพูดเสียงนุ่มขณะดึงผ้าห่มให้เขา “ข้า…บังเอิญผ่านไปแถวนั้น จึงช่วยท่านกลับมา”
เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนมองจิ้นจื่อถงหลังพูดจบทันที “เป็นเจ้าหรือที่ช่วยข้าขึ้นมาจากน้ำ?”
นัยน์ตาสงสัยเจือด้วยความขอบคุณซ่อนอยู่ในนั้น ด้วยเพราะตอนนั้นเขามองเห็นอย่างเลือนราง รู้เพียงว่าคนที่ช่วยเขาเป็นสตรีแต่ไม่เห็นใบหน้าจึงไม่รู้ว่าผู้ใด ที่แท้ก็คือคนใกล้ตัวอย่างจิ้นจื่อถงนั่นเอง... น่าเหลือเชื่อนัก
“เจ้าค่ะ ข้าออกไปแต่เช้าเพราะร้านค้าของจวนเกิดปัญหาจึงพบท่านพี่พอดี เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ? เหตุใด...”
“ไม่มีอันใดมากหรอก” เขากล่าวเสียงต่ำทันทีอย่างจงใจเปลี่ยนเรื่องตัดบทความสงสัยนาง “เจ้าควรไปพักผ่อนให้ดี เรื่องหลังจากนี้ให้บ่าวทำก็พอ...”
จิ้นจื่อถงพยักหน้ารับคำแต่ก็รับยาจากบ่าวที่เพิ่งไปต้มมาส่งให้ “ดื่มยาก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
ฉินเย่าหานรับไปก็ยกถ้วยดื่มจนหมดอย่างว่าง่ายก่อนส่งถ้วยยาคืน
จิ้นจื่อถงรับถ้วยว่างเปล่ากลับมาแล้วก็ไออีกครั้ง อาการไอนี้คล้ายย้ำให้เขาเห็นความอ่อนแอของนางอันเนื่องมาจากนางฝ่าความหนาวลงน้ำไปช่วยเขาอย่างปากว่า
“ข้าทำประโยชน์อันใดไม่ได้มาก อย่างน้อยก็อยากตอบแทนบุญคุณ…หากไม่มีพี่หานที่รับข้ามาอยู่ที่จวนฉินด้วย ข้าคงตายไปตั้งแต่เด็กแล้ว...”
ฉินเย่าหานฟังแล้วก็มองคนพูดนิ่งนัยน์ตาสื่อความหมายบางอย่าง “หากไม่มีตระกูลจิ้นของเจ้า ข้าก็คงตายไปแล้วเช่นกัน เจ้าอย่าได้คิดให้มากความเลย ตอนนี้เป็นข้าเองที่ติดค้างเจ้า”
จิ้นจื่อถงก้มตาเหมือนคนขัดเขินก่อนเงยขึ้นด้วยท่าทีอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิมพร้อมกับเอ่ยถามอย่างหวังดี
“เช่นนั้น…ข้าจะไปตามฮูหยินสวี่มาให้ช่วยดูแลพี่หานต่อนะเจ้าคะ”
“ไม่ต้อง! ข้าไม่อยากเห็นหน้านาง”
ดวงตาเขาเย็นวูบทันใด นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่ไม่คิดปิดบังทันที เขาสูดลมหายใจเข้าออกอย่างต้องการควบคุมอารมณ์ให้กลับมาสงบนิ่ง แล้วหันกลับมามองจิ้นจื่อถงที่ดูมีสีหน้าตื่นตกใจกับการถูกเขาตะคอกเมื่อครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแม้จะดูแข็งทื่ออยู่ แต่ลึกแล้วกลับแฝงความห่วงใย
“เจ้าไปพักผ่อนเถิด แล้วอย่าลืมเรียกท่านหมอไปตรวจด้วย”
จิ้นจื่อถงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง “เจ้าค่ะ”
นางลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอนไป พอพ้นฉากกั้นรอยยิ้มอ่อนโยนก็จางหาย เหลือเพียงสายตานิ่งเฉยเย็นเยียบ ก่อนหันไปสั่งบ่าวส่วนตัวอย่างตงเสวี่ยเสียงเบา
“ส่งคนไปบอกท่านป้า...” นางเน้นคำอย่างตั้งใจ “ว่าสวี่เหวินหรงแอบออกจากจวนแต่เช้ามืด ไม่รู้ไปที่ใด”
สตรีที่นางกล่าวถึงคือมารดาของฉินเย่าหาน นามว่าเวิ่นซู่อวี้ สตรีผู้นั้นรักนางยิ่งกว่าลูกในไส้เสียอีก และตรงกันข้ามเกลียดลูกสะใภ้ยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกเช่นกัน เหตุเพราะคือบุตรีจากตระกูลสวี่ที่ทรยศหักหลังกันในอดีตจนทำให้อดีตแม่ทัพหรือสามีของเวิ่นซู่อวี้ตาย
เกลียดแค่ไหนนั้น จิ้นจื่อถงรู้ดีกว่าใคร...
“ของเล่า...”
จิ้นจื่อถงแบมือรับของที่บ่าวส่งมาให้ ในมือของนางมีผ้าพันคอนุ่มมือที่ถูกทำขึ้นมาอย่างแปลกใหม่ ปลายนิ้วลูบผ่านเส้นไหมเนื้อนุ่มอย่างช้า ๆ ไร้ลวดลายแต่ฝีมือการถักดูเป็นเอกลักษณ์ยิ่ง
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ไม่ใช่ความอ่อนโยนเช่นเคยหากแต่เป็นความพอใจของผู้อยู่เหนือกว่า
...
อีกด้านหนึ่งภายในห้องเก็บฟืนท้ายจวนฉิน ห้องนี้สร้างแยกจากเรือนส่วนใหญ่จนแทบไม่ได้ยินเสียงผู้คนเดินผ่านไปมา กลิ่นไม้แห้งกับฝุ่นเก่าคละคลุ้งปนความเย็นชื้นของค่ำคืนในฤดูหนาวเย็น ตะเกียงดวงเล็กแขวนสูง ส่องได้แค่ครึ่งห้อง อีกครึ่งจมอยู่ในเงาดำมืด
Bab terbaru
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทส่งท้าย
บทส่งท้าย เมืองหลวงยามเช้าไม่เงียบเหงาอีกต่อไป เสียงฆ้องนับสิบแข่งกันตีเพื่อเรียกความสนใจ ชาวบ้านชาวเมืองใครที่ยังไม่ตื่นก็ตื่นเอาเสียตอนนี้ ผู้คนหลั่งไหลมายืนมองขบวนทหารที่เดินยาวเหยียดจากทิศของพระราชวังมุ่งจู่ถนนแถบที่พักจวนขุนนางชั้นสูง “นั่นขบวนอันใดมิรู้ ส่งเสียงดังแต่เช้า!!!” เป็นบุรุษหนวดเฟิ้มนายหนึ่งเอ่ยถามสหายข้างเคียงที่เพิ่งลุกขึ้นจากที่นอนไม่ต่างกัน “หากข้าจำไม่ผิดทั้งเครื่องแบบทหารและตราสัญลักษณ์บนหีบหลายร้อยหีบที่พวกเขาแบกนั้นเหมือนตราประจำของผู้ตรวจการแผ่นดินเลย” “เจ้าหมายถึงชินอ๋องน่ะหรือ!?” สหายผู้มายืนอยู่ก่อนพยักหน้ายืนยัน “นี่มันขบวนสินสอดไม่ผิดแน่ นั่นก็หมายความว่าชินอ๋องกำลังไปสู่ขอคุณหนูสักบ้านน่ะสิ!!!” มูลค่าสินสอดของผู้ตรวจการแผ่นดินผู้มีอำนาจเป็นรองเพียงฮ่องเต้ย่อมมากเหลือคณานับ เรื่องน่าตื่นตาเช่นนี้มิได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ เหล่าชาวเมืองที่ตระหนักได้เช่นกันต่างรีบเคลื่อนขบวนตามทันทีพวกเขาอยากเห็นโฉมหน้าของคนที่ชินอ๋องหมายหมั้นไว้ อีกทั้งอยากรู้ว่าสินสอดของชินฮ่องนั้นจ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง นางไม่เห็นจำได้
“อ้อ เจ้าจะแต่งให้เขาแล้วข้าเล่า เจ้ามีสัมพันธ์กับข้าแล้วคิดจะทิ้งอย่างนั้นหรือ ไม่แน่ในท้องของเจ้าอาจมีเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าอยู่แล้วก็เป็นได้!!! ฉะนั้นเจ้าต้องแต่งเป็นพระชายาเอกให้ข้าได้เท่านั้น”ซูหมินจองแล้วใครหน้าไหนก็มาแย่งมิได้หรอก แต่ที่น่าโมโหมากที่สุดก็คือคนของเขาที่มีทีท่าจะนอกใจนั่นแหละลู่หลินตกใจที่อยู่ดีดีก็ถูกขอแต่งงานอย่างไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งคนที่ขอยังเป็นถึงท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ สตรีทั่วเมืองหลวงต่างต้องการเสนอตัวแต่งให้เขาไยเขาถึงได้เลือกนางกัน…สตรีมีมลทิน ไร้มารยาทอย่างสตรีในห้องหอ…หรือจะเป็นเพราะเขาและนางมีสัมพันธ์สวาทกันแล้วเพียงคิดว่าต้องรับผิดชอบ“หากเป็นเพราะต้องการเพียงรับผิดชอบหม่อมฉัน ไม่ต้องถึงขนาดแต่งงานก็ได้นะเพคะ หม่อมฉันไม่ถือ อื้อ..”ซูหมินฟังแล้วรู้สึกไม่ลื่นหู เมื่อไม่อยากฟังอีกต่อไปก็เลือกปิดปากนางด้วยริมฝีปากตนเองเสียเลยครั้งนี้เขาเพียงแนบลงและไล้เลียกกลีบปากเนียนนุ่มทั้งบนและล่างเท่านั้น ไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น“ข้าบอกอย่างนั้นหรือ ก่อนจากไปข้าบอกเจ้าไว้อย่างไรจำมิได้หรือ?”…นางจำไม่เห็นได้เลยพอซูหมินเห็นสีหน้าว่างเปล่าของนางก็รู้ทันที ว่า
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง ความเข้าใจผิดเป็นเหตุ
สิบสองความเข้าใจผิดเป็นเหตุ“ข้าขอรบกวนคุณหนูลู่หลินไม่นานหรอก”หนิงอันเอ่ยทันทีที่ลู่หลินขึ้นไปบนรถม้าเรียบร้อยแล้ว สีหน้าดูเหมือนมีเรื่องกังวลบางอย่างทำให้คนเพิ่งขึ้นมารู้สึกกังวลไปด้วยเลย“ได้เลยเพคะ”ต้นฉบับนิยายที่นางเคยอ่านมาล้วนบิดเบือนไปหมดแล้ว อีกทั้งนางก็อ่านถึงกลางเรื่องก็มาหัวใจวายตายเสียก่อน จึงไม่ทันรู้เรื่องราวตอนจบเลย…นางขอเพียงเหล่าตัวร้ายไม่ตายก็เป็นพอแล้ว“ท่านรู้แล้วกระมังว่าองค์รัชทายาทประสงค์จะสู่ขอท่านเป็นพระชายารอง”นางดูสีหน้าของหนิงอันแล้ว ดูท่าว่านางจะไม่เห็นด้วยทว่าก็คงขัดมิได้จึงได้ลองมาหยั่งเชิงนางเยี่ยงนี้เฮ้อ อย่างไรเสียลู่หลินก็ไม่คิดจะแต่งให้องค์รัชทายาท เหวินหลงอยู่แล้ว มิอยากให้ตัวเอกของเรื่องกังวล เรื่องที่จะไม่เกิดขึ้นแน่นอนเอาเสียเลยไม่ใช่อันใด นางเสียววูบว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับตนอีกนั่นแลคราแรกที่เจอทั้งสองในวันเดียวกัน นางก็ระดูแตกคาก้น…คราที่สอง อยู่พร้อมหน้ากันนางก็ได้กินยาปลุกกำหนัดเสียอย่างนั้นดูเอาเถิด ชะตาตัวร้ายยามอยู่ใกล้ตัวเอกช่างน่าเวทนาเพียงใด นางคงไม่วิ่งเข้าหาภัยให้ตนเองอีกแล้ว“เรื่องนั้นองค์หญิงหนิงอันไม่ต้องกังวลพระทั
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง อภัยเถิด
สตรีและบุรุษวัยกลางมองหน้ากันในใจต่างคิดตรงกันว่าบุตรีของนางอาจจะยังคงชอบองค์รัชทายาทเหวินหลงไม่เสื่อมคลายเมื่อครู่พวกเขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของลู่หลินไปทางบุรุษตระกูลอื่นแล้ว พอไม่ได้ผลจึงไม่คิดปิดบังอีกต่อไปเสนาบดีหานหยิบเทียบสู่ขอสีเหลืองอร่ามออกมาจากอก ดูก็รู้ว่าต้องเป็นจดหมายที่มาจากคนในพระราชวังอย่างแน่นอน เขายื่นมันให้ลู่หลิน รอจนมือเล็กรับไปจึงค่อยเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง“ตามจริงเมื่อไม่นานมานี้องค์รัชทายาทเหวินหลงได้ส่งจดหมายมาเจรจากับข้า อืม เจ้าตัดสินใจเองแล้วกัน…เรื่องออกเรือนพวกเราให้เจ้าตัดสินใจเองเพื่อเป็นการชดเชยชีวิตที่ผ่านมา”ในจดหมายบอกไว้ว่า ต้องการจะสู่ขอลู่หลินไปเป็นพระชายารอง ฝ่ายเราหากตอบตกลงเขาก็มีข้อเสนอว่าจะเป็นฝ่ายสนับสนุนให้เสนาบดีหานทันที แม้ยังไม่เกิดพิธีอภิเษกก็ตาม ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นแผนปลดเกษียณของท่านพ่อของนางก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นก็ได้แล้ว เพราะมีคนสนับสนุนเป็นองค์รัชทายาทเหวินหลงผู้มีอำนาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าขุนนางชั้นสูงรวมกันหลายคนทว่าลู่หลินก็ไม่ได้มีความคิดที่จะแต่งเข้าเป็นภรรยาของเหวินหลงเท่าไหร่นัก เพราะนางก็ไม่รู้เจตนาของเขาว่าต้องการช่วยต
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
สิบหนึ่งวันธรรมดาที่ไม่ธรรมดาลู่หลินกลับจากเรื่อนหลักก็นอนน้ำตาตกใน อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจนกระทั่งเผลอหลับไป นางตื่นขึ้นมาอีกทีก็ยามโหย่วแล้ว เหม่ยฮวายกมื้อเย็นเข้ามาให้นางกินในห้องพอจัดการจนหมดก็ยกออกไปยังดีที่นางให้เหม่ยฮวาตักน้ำอุ่นพร้อมใส่สมุนไพรบรรเทาปวดคลายเส้นลงไปในถังอาบน้ำ นางแช่ไปเกือบสองเค่อลุกออกมาถึงได้รู้สึกดีขึ้นกินข้าวอาบน้ำจนเสร็จเปลือกตาก็หนักอึ้งอีกแล้ว ลู่หลินจึงไล่เหม่ยฮวาและบ่าวคนอื่นไปพักส่วนนางก็ปิดไฟเตรียมนอนกึก!หน้าต่างที่ปิดไปแล้วถูกของแข็งบางอย่างกระแทกคราหนึ่ง ลู่หลินเพียงมองแต่พอถึงกระแทกอีกครหนึ่งนางจึงตัดสินใจเปิดออกดู“ว้าย ทะ…อื้อ”ลมวูบสายหนึ่งพัดเข้ามาทันทีที่ลู่หลินปลดกลอนออก นางยังไม่ทันมองเห็นที่มาของลมก็ถูกใครบางคนรวบเข้าสู่อ้อมกอดและครอบครองริมฝีปากไปทันทีเป็นซูหมินไม่ผิดแน่ จุมพิตเต็มไปด้วยความเร่าร้อนไล่จากริมฝีปากจนพอใจไล้ลงผ่านลำคอยาวระหงและต่ำลงไป เรื่อย ๆ หากไม่เพราะร่างที่แข็งเกร็งเปลี่ยนเป็นดีดดิ้นต่อต้าน เขาคงได้ลงต่ำไปกว่านี้เป็นแน่“ปล่อยข้านะ ท่านอ๋องจอมลามก!”เมื่อความลับไม่จำเป็นต้องเป็นความลับอีกต่อไปแล้วลู่หลินก็แสดงอ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบ กลยุทธ์
นางกลัวว่าวันหนึ่งที่ซู่หมินเบื่อของเล่นอย่างนางแล้วจะเป็นลู่หลินเองที่เสียใจ พอคิดได้นางก็พยายามออกห่างทว่ากลับถูกซูหมินดึงกลับเข้ามาในวังวนเสียทุกครา จนลู่หลินไม่รู้จะทำอันใดแล้ว“เจ้ากินน้อยเพียงนี้ คืนนี้กินข้าให้มากหน่อยชดเชยก็แล้วกัน”“โอ อย่างนั้นหม่อมฉันขอเติมข้าวอีกหน่อยดีกว่าเพคะ แหะ ๆ”ทุกคืนถูกเขาเคี่ยวกรำก็แทบขาดใจอยู่รอมร่อแล้ว มาบอกให้กินเขามากขึ้นพรุ่งนี้นางได้ตายอนาถสมใจแน่!อ้อ ยามนางอยู่กับชินอ๋องตามลำพังถูกเขาบังคับให้แสดงตัวเป็นสตรีได้เลย อีกทั้งให้เรียกขานแบบที่เขาสั่งอีก แต่เมื่อไปข้างนอกนางก็จะกลายเป็นคุณชายลู่หลินดังเดิมแต่เอาเข้าจริงช่วงนี้นางไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกหรอก เอะอะอันใดก็ถูกบุรุษบ้ากามผู้นี้ลากเข้าที่รโหฐานเสียทุกที ดีที่ชินอ๋องทำแล้วเขาให้นางกินยาห้ามครรภ์ไว้ มิเช่นนั้นคงมีลูกเต็มวังได้แล้วกระมัง“เอ่อ ท่านพี่หมินเพคะ วันพรุ่งนี้หม่อมฉันขอกลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่จวนนะเพคะ”นางพูดจบคนข้างหลังนางก็หยุดมือที่กำลังคีบกับข้าวไปทันใด อีกทั้งยังแผ่รังสีความไม่พอใจบางอย่างออกมาจากลู่หลินที่แม้ไม่เห็นสีหน้าเขายังรู้สึกได้หากเป็นเช่นนี้นางอาจไม่ได้กลับจวนเ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 11.1 ท่านอ๋องลามก
บทที่ 11ท่านอ๋องลามกเช้าวันหนึ่งแสงแดดยามสายเพิ่งสาดผ่านหลังคาของเรือนหลังน้อยควรจะทำให้เรือนอบอุ่นแต่จิ้งหรูกลับรู้สึกเย็นวาบราวมีลมวูบหนึ่งพัดผ่านใจตลอดเวลา ตั้งแต่ยามที่บ่าวสาวคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่า“มีของจากจวนท่านอ๋องมาส่งเจ้าค่ะ! คนจากตำหนักอ๋องนำมาส่งถึงหน้าประตูต่อหน้าทุกคนในจวนเ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 8.1 สามารถช่วยด้วยมือของหม่อมฉันก่อนได้
บทที่ 8สามารถช่วยด้วยมือของหม่อมฉันก่อนได้เรือนเล็กของจิ้งหรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องแผ่วเบาในความมืด อวี๋เฟิงยืนมองเงาร่างเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่บนฟูกเก่าด้วยสายตาเรียบเฉยเขาก้าวเข้าไปเงียบกริบ ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหยาบกร้านของอวี๋เฟิงปิดปากนางแน่นในพริบตา ขณ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 3 แผนการของจิ้งหรู
ในอีกด้านหนึ่ง หลี่เยี่ยนหลงที่เดินไปข้างหน้าก็เอ่ยเสียงต่ำกับมือขวาของตน “...เป็นนางอีกแล้ว”อวี๋เฟิงเหลือบตามองตามฉายแววสงสัยเช่นกัน “จะให้กระหม่อมจัดการหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้อง แต่ไปสืบมา ว่าสตรีนางนี้เป็นใคร”น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งก่อนหันกลับไปทางด้านหน้าเช่นเคยค่ำวันนั้นอวี๋เฟิงกลับมารายงา
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 1.1 สินค้าจากตระกูลเซี่ย
....จิ้งหรูเดินตามทางเดินเงียบยาวไปยังห้องริมสุด หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ นี่มันจะถือว่าเป็นพรหมลิขิตหรือเปล่านะที่นางจะได้เห็นตัวร้ายที่นางรู้สึกสงสารเขาแทบขาดใจจริง ๆ กับตาตัวเองแล้วเสียงฝีเท้าของนางเร่งร้อนขึ้นทุกที จนกระทั่งหยุดลงหน้าประตูไม้แกะสลักบานงาม เสียงหัวใจดังรัวแทบจะกลบเสียงอื่
Anda juga akan menyukai
กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง65.7K Dibacaบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.8K Dibacaเซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey29.0K Dibacaท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.9K Dibacaเกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80
หลี่จินผิง99 Dibacaด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)225 Dibacaเกิดใหม่เป็นสตรีอ้วนไม่พอข้ายังถูกหย่าด้วยหรือนี่!
หรงเย่า / นาย่า3.8K Dibacaนิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ
Tastsu81 Dibaca
