ข้อตกลงที่ต้องยอมรับ

"ใครเป็นคนทำอาหารมื้อนี้"

เสียงทุ้มถามขึ้นอย่างใส่ใจเขามองหน้าทั้งสองหนุ่มสลับกับมองอาหารบนจานใบใหญ่ สองสามครั้ง

"อ่า...พี่สาวคนหนึ่งขอรับ"

ซวนเซียวตอบไม่เต็มเสียงนัก เขาไม่รู้ว่าหากนายใหญ่รู้เข้าจะพอใจหรือไม่ที่ไม่ยอมรายงานแต่กลับตัดสินใจเอาเองทั้งหมด

"พี่สาวเจ้ารึ"

เฟิ่งเซียนหยวนเอ่ยถามขึ้นอย่างใคร่รู้ หากจะมีคนนอกเข้ามาเขาต้องรับรู้เสมอ แล้วซวนเซียวไปพาพี่สาวมาอยู่ด้วยตั้งแต่เมื่อใดกัน

"แม่นางคนนั้นที่มากับนายใหญ่ขอรับ พวกเราให้นางมาช่วยทำอาหารเย็นให้"

หยวนเย่รำคาญที่ซวนเซียวอิดออดไม่กล้าบอกความจริง ซวนเซียวได้แต่สะกิดหยวนเย่เอาไว้ไม่ให้พูดมากไปกว่านี้ หากตอนนี้นายใหญ่อารมณ์ไม่ดีก็เหมือนเอาไม้ไปกระทุ้งรังผึ้งเท่านั้น

"ไปเรียกนางมากินด้วยกันสิ"

"ข้าไม่ไปหรอกข้าแบ่งไว้กินแล้ว ฝากบอกเขาด้วยว่าขอบใจ"

ว่าแล้วนางก็จัดสำรับอาหารของตัวเองนั่งลงกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ซวนเซียวได้แต่เกาหัวเดินกลับห้องอาหารไป

"โอหังนัก"

เฟิ่งเซียนหยวนพึมพำแล้วกินข้าวโดยไม่สนใจสิ่งใดอีก เขากินเสร็จก็กลับเข้ามาอ่านหนังสือห้ามใครรบกวน

สตรีผู้นี้รูปร่างหน้าตาผิวพรรณภายนอกดูเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ ทว่าฝีมือการทำอาหารรวมถึงกิริยาท่าทางไม่คล้ายเลยแม้แต่น้อย นอกจากไม่สงบเสงี่ยมเจียมตัวว่ากำลังอยู่ใต้อาณัติของเขา นางยังชอบดื้อแพ่งอีกด้วย

เฟิ่งเซียนหยวนนึกถึงฝีมือการทำอาหารมื้อนี้ก็ยิ่งทำให้เขาค่อนข้างมั่นใจ ว่านางอาจไม่ใช่คุณหนูตระกูลไหน อย่างมากก็คงเป็นเพียงสาวรับใช้ในจวนขุนนางแห่งใดแห่งหนึ่ง พวกคุณหนูไม่ค่อยเห็นใครเก่งกาจเรื่องอาหารเช่นนาง คิดดูแล้วนางก็ทำอาหารได้ไม่เลวเลย รสชาติราวกับพ่อครัวจากภัตตาคารมาเอง เมื่อลองลิ้นชิมครั้งแรกก็ทำให้เขาพึงพอใจมากมายเช่นนี้

เพิ่งเซียนหยวนครุ่นคิดต่อไปว่าเมื่อเหตุการณ์ล่วงเลยมาขนาดนี้ คราแรกก็คิดว่าหากนางมิใช่สายของกลุ่มโจรเขาก็จะปล่อยกลับบ้าน

ชายหนุ่มกระตุกมุมปากเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าสวย ดวงตากลมโตที่ดูซื่อตรงอารมณ์บูดบึ้งที่เคยพบเจอ นางมีรูปร่างหน้าตางดงามไม่น้อยเลยทีเดียว เก็บไว้ที่นี่คือเหตุผลที่คู่ควรถึงชอบทำให้เขาหงุดหงิดบ้างก็ตาม

เขาให้ซวนเซียวไปตามซินหลิงเสียมาพบเมื่อนางมาถึงพบบุรุษนั่งทำหน้าเคร่งขรึมวางมาดดุจพญาอินทรีย์ตรงหน้า ดูแล้วน่าเกรงขามและสง่างามยิ่งนัก

"อะแฮ่ม"

เขากระแอมดังขึ้นเมื่อเห็นนางจ้องมองไม่ยอมวางตา เป็นสตรีเช่นไรถึงจ้องบุรุษเกินงามเช่นนี้ ซินหลิงเสียสะดุ้งเล็กน้อยพอสติกลับคืนมาจึงถามขึ้น

"ให้ข้ามาพบมีเรื่องใดหรือ"

เขาลุกขึ้นก้าวเดินช้าๆ เข้ามาใกล้นาง มองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าพลางยกมือขึ้นลูบคางตัวเองเบาๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีเลศนัย ซินหลิงเสียไม่พอใจอย่างยิ่งที่เขามองแทะโลมร่างกาย นางค้อนสายตาเหมือนเป็นเชิงดุแต่เฟิ่งเซียนหยวนหาได้สนใจไม่

"ข้ามีเรื่องตกลงกับเจ้า"

เขาละสายตาจากร่างผอมบางภายใต้ชุดเสื้อผ้าฝ้ายดิบแสนธรรมดาสีหม่น มาจ้องมองใบหน้าหวานแทน ซินหลิงเสียรอฟังท่าทีนิ่งเงียบ

"ข้าคือผู้ที่ช่วยชีวิตเจ้าจากโจรผู้ร้าย เพราะฉะนั้นข้าให้เจ้าอยู่ที่นี่คอยทำอาหารให้พวกเรา นอกจากเจ้าได้มีโอกาสตอบแทนบุญคุณของข้ายังไม่ต้องลำบากลำบนเหมือนคนอื่นๆ"

ซินหลิงเสียเงยหน้ามองเขาเบิกตากว้างเอ่ยขึ้นชัดถ้อยชัดคำ

"ท่านพาข้ากลับไปส่งที่บ้านดีกว่า แล้วข้าจะตอบแทนท่านอย่างงาม อยากได้สมบัติหรือที่ดินข้าก็จะให้"

นางต่อรอง เฟิ่งเซียนหยวนระเบิดหัวเราะเสียงดังยิ่งทำให้นางหงุดหงิดแล้วเริ่มกลายเป็นโมโห

"มีเรื่องใดน่าขำนักรึ"

นางถามเขาอย่างไม่เข้าใจ เฟิ่งเซียนหยวนหยุดหัวเราะพูดจายิ้มแย้ม

"ข้าอยากได้สิ่งตอบแทนแบบนี้ดีกว่า ทรัพย์สมบัติเจ้าเก็บไว้เถิด ดูสารรูปตอนนี้สิเจ้าเหมือนคนพเนจรเสียมากกว่า คิดเพ้อฝันว่าตัวเองเป็นหญิงสูงศักดิ์ไปได้อย่างไร"

เขาเอ่ยวาจากวนประสาทให้นางโมโหเล่นจะว่าไปกลางแกล้งซินหลิงเสียก็สนุกไม่เบา

"หากวันไหนข้าอารมณ์ดีอาจจะให้เจ้ามาปรนนิบัติ แต่ข้าไม่ใช้งานเจ้าฟรีหรอกนะ ข้ามีเบี้ยให้เจ้าเป็นสินน้ำใจเล็กน้อย เรื่องกลับบ้านเอาไว้คุยกันทีหลังเมื่อข้าเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว ข้าก็จะปล่อยเจ้ากลับไปหาครอบครัว หากทำตัวดีข้าก็อาจเปลี่ยนใจย่นระยะเวลาให้เร็วขึ้น"

เขาพูดขึ้นไม่สนใจนางรวบรัดเออเองทั้งหมด

"ท่านทำเพื่อเรื่องใดกัน"

นางถามขึ้นยิ่งไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด เฟิ่งเซียนหยวนยืนหันหลังให้ เมื่อนางน่าสงสัยเขาก็ไม่อาจวางใจปล่อยไปได้ มีเพียงอุบายนี้เท่านั้นที่จะแอบดูพฤติกรรมได้หากมีสิ่งใดไม่ชอบมาพากลจะได้แก้ไขทัน หากเขาปล่อยไปง่ายๆ แล้วมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นคนในหมู่บ้านนี้หรือชาวประชาอาจมีภัยครั้งใหญ่

"เจ้าไปได้แล้ว"

จู่ๆ เขาก็ไล่นางโดยไม่มีสาเหตุ ซินหลิงเสียหายใจแรงด้วยความโมโหกระแทกเท้าออกไปทันที

เฟิ่งเซียนหยวนหมดธุระแล้วเขากลับเข้าห้องของตัวเองโดยไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขากำลังคิดหรือทำสิ่งใด

ซินหลิงเสียหงุดหงิดคิดไม่ตกกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเอง

"ถึงอย่างไรก็ต้องหาทางไปจากที่นี่ให้ได้"

แววตามุ่งมั่นส่งผลให้ตัดสินใจทันที แต่ตอนนี้นางต้องกลับไปวางแผนการเสียก่อน

นางเดินผ่านเรือนพักของป้าหลิวก็นึกขึ้นได้ว่าป้าหลิวปวดท้อง ด้วยความที่ซินหลิงเสียไม่ใช่คนเคียดแค้นในใจหากไม่โดนกระทำหนักหนาสาหัสนางก็พออภัยได้ หญิงสาวเป็นกังวลถึงอาการป้าหลิวไม่รู้ว่ามีอาหารตกถึงท้องบ้างหรือยัง แม้จะเคยโดนดุรุนแรงแต่ป้าหลิวคือคนเตือนนางให้ออกห่างนายใหญ่ในตอนที่เขาโมโห รอดมาได้หวุดหวิดไม่ถูกบีบคอตายในวันก่อน

ซินหลิงเสียสาวเท้าเข้าไปที่เรือนพักข้างในเงียบเชียบ มองเข้าไปในห้องที่ประตูเปิดอ้าเห็นป้าหลิวนอนระโหยโรยแรงบนเตียงเพียงลำพัง

"ป้าหลิวอาการเป็นอย่างไร"

นางถลาเข้าไปถามเมื่อเห็นสีหน้าซูบเซียวชัดเจน ป้าหลิวเหลียวใบหน้ามองตามเสียงเชื่องช้าอ่อนแรงจะดุด่า ได้แต่กระพริบตากลอกไปมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียง

ซินหลิงเสียเอื้อมมือแตะหน้าผากจับตามเนื้อตัวก็พบว่านางไม่มีไข้ นางกำลังลุกขึ้นจะไปหาน้ำมาให้พอดีกับที่สาวน้อยวัยอ่อนกว่าเดินถือถาดน้ำชาเข้ามา

"เจ้าเป็นใคร"

เด็กสาวส่งเสียงถามเมื่อเจอสตรีแปลกหน้าซินหลิงเสียจึงยืนขึ้นถามอาการของป้าหลิวทันที

"ป้าหลิวปวดท้องเป็นอะไร แล้วหมอล่ะอยู่ที่ไหน"

"ป้าท้องเสียแต่ดีขึ้นแล้ว พักอีกหน่อยก็หาย ข้าเอาน้ำมาให้ดื่มกับยาหยุดถ่าย"

เด็กสาวอธิบายทำหน้าฉงน

"แล้วเจ้ามาทำไมที่นี่"

สตรีตรงหน้าถามซินหลิงเสีย เห็นนางด้อมๆ มองๆ ถาดน้ำดื่มกับยาต้ม

"แล้วหมอล่ะ"

ซินหลิงเสียชะเง้อมองหาหมอก็ไม่เห็นมี

"ที่นี่ห่างไกล ท่านหมอไม่ค่อยมี แค่ร้านขายยาเล็กๆ ก็ดีมากแล้ว"

เด็กสาวเดินตามนางตอบคำถามทั้งที่สงสัยพฤติกรรม

"นี่เจ้า เหตุใดจึงวุ่นวายเช่นนี้ อย่าเปิดนะยาจะเย็นหมด...นี่!"

เด็กสาวตามไปกระชากแขนซินหลิงเสียออกจากกาน้ำที่เตรียมมาให้ นางแค่อยากรู้ว่าเมื่อยามป่วยไข้คนที่นี่รักษากันอย่างไร ซินหลิงสียมืออยู่ไม่อยู่สุขจึงถูกผลักเซเกือบล้มขณะที่เด็กสาวถลึงตาใส่นางอย่างไม่พอใจที่ก้าวก่ายหน้าที่

"ดูแลป้าหลิวเป็นหน้าที่ของข้า เจ้าอย่ามายุ่ง"

นางตวาดลั่นใบหน้าเขียวคล้ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"ไม่ต้องดุก็ได้เจ้าก็ทำเกินไป ข้าแค่อยากรู้เผื่อช่วยได้บ้างก็เท่านั้น"

ซินหลิงเสียตั้งตัวให้ตรงได้ก็รีบบอกตามความเป็นจริง แต่สีหน้าของสตรีอ่อนกว่าไม่ได้ดีขึ้นเลยตรงข้ามยิ่งทวีโทสะมากขึ้น

"เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครถึงก้าวก่ายหน้าที่ของข้า"

นางยังเคืองไม่หาย

"ข้าแค่ถามเจ้าไม่ได้ก้าวก่ายใดเลย"

ซินหลิงเสียขึ้นเสียงบ้างในเมื่อนางไม่ผิดเหตุใดต้องยอมเด็กนี่ด้วยเล่า นิสัยของนางไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใครง่ายๆ อยู่แล้วหากไม่ผิด เมื่อใดรู้ตัวว่าทำผิดไม่ต้องเอ่ยปากกล่าวโทษนางก็กล้ายืดอกรับ