เมนูตามวัตถุดิบในครัว

ในห้องครัวมีเนื้อหมูก้อนใหญ่อยู่หนึ่งก้อนกับผักต่างๆ ไม่มากนักพอทำได้ไม่กี่เมนู มองดูรูปร่างแต่ละคนใหญ่โตขนาดนี้ มีของเพียงเท่านี้จะอิ่มกันหรือไม่ก็ไม่รู้ สิ่งที่นางพอจะนึกออกในตอนนี้คงไม่พ้นหมูผัดเปรี้ยวหวาน

"เจ้ามีชื่อว่าอย่างไร"

ซินหลิงเสียเอ่ยถาม หยวนเย่ที่อยู่ห่างจากนางไม่ไกล เขาเลิกคิ้วพลางชี้นิ้วไปที่หน้าอกของตนเอง

"ข้า หยวนเย่ เจ้ามีสิ่งใดจะถามหรือไม่"

หยวนเย่บอกชื่อของตนเองพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้

"ก่อไฟให้ข้าที ข้าจะเตรียมของ"

นางพูดเป็นเชิงสั่งทำให้หยวนเย่ขัดเคืองเล็กน้อย แต่ก็ยอมทำตามเพื่อแลกเปลี่ยนกับอาหารมื้อนี้และซินหลิงเสียเห็นว่าทั้งคู่ยังคงโอ้เอ้ไม่รีบจัดการเสียที

หยวนเย่ทำหน้าตึงเดินมาก่อไฟตามที่นางบอกโดยไม่พูดสิ่งใด ซวนเซียวมองดูสหายที่ถูกสตรีแปลกหน้า หนำซ้ำยังเป็นเหมือนเชลยของที่นี่กำลังใช้งานสหายรักเขาก็อดอมยิ้มไม่ได้ ด้วยนิสัยใจคอของหยวนเย่ผู้นี้มิชอบให้ใครมาสั่ง เขารับฟังเพียงนายใหญ่แต่ผู้เดียวเท่านั้น

"ดูหน้าเจ้าสิ บูดบึ้งจนดูไม่ได้แล้ว"

ซวนเซียวพูดแหย่สหายเล่นๆ ทำให้หยวนเย่ต้องหันมาทำตาดุใส่เขาครั้งหนึ่ง

"อย่าคิดมากน่า นางเป็นคนที่นายใหญ่ช่วยชีวิตเอาไว้ทำงานตอบแทนบุญคุณถูกต้องแล้ว นางอาจจะปรับตัวยังไม่ได้เผลอๆ คงเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่จากเมืองหลวงด้วยซ้ำ"

ซวนเซียวพูดอย่างไม่ถือสา

"เจ้าคิดว่านางเป็นสายลับให้กลุ่มโจรหรือไม่ หากไม่ใช่คุณหนูลูกผู้ดีแต่กลับเป็นนางนกต่อที่ถูกส่งมาล่ะจะว่าอย่างไร"

หยวนเย่กระซิบกระซาบเหมือนระแวงเล็กน้อย

"หัวหน้าใหญ่ไม่โง่หรอกน่า"

ซวนเซียวดึงสติของเขาให้เลิกจินตนาการบ้าบอได้แล้ว

ทั้งซวนเซียวและหยวนเย่ก่อไฟสองเตา อีกเตาหนึ่งใช้หุงข้าว เขาทั้งสองเป็นคนสนิทของเฟิ่งเซียนหยวนคอยติดตามไปทุกที่จึงจำเป็นต้องหุงข้าวได้ ส่วนการทำอาหารนั้นแทบไม่ได้เรื่องทั้งคู่

ซินหลิงเสียไร้หนทางปฏิเสธนางจึงจำใจต้องทำอาหารมื้อนี้อย่างฝืนอกฝืนใจ ในใจนึกอยากแกล้งเสียให้เข็ดแต่เห็นแก่มนุษยธรรมนางจะยอมไปก่อนก็แล้วกัน

หยวนเย่และซวนเซียวเฝ้ามองดูการทำอาหารของซินหลิงเสียอย่างตกตะลึง นางลงมือล้างผักต่างๆ อย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มจากหั่นหมูเป็นชิ้นบางพอดีเท่ากันทุกชิ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ การใช้มีดดูคล่องแคล่วผิดกับที่เคยพบมา ทำให้สองหนุ่มน้อยรู้สึกทึ่งกับการหั่นอย่างถูกวิธีมันทำให้หมูนุ่มน่ากิน นอกจากนั้นยังรู้จักการใช้สันมีดสับลงไปแทนคมมีดที่อาจทำให้เนื้อหมูไม่นุ่มจนเหนียว

เสร็จจากนั้นก็หมักกับซีอิ๊วและเกลือ น้ำตาลทราย พร้อมตอกไข่แยกไข่ขาวไข่แดง เทเพียงไข่ขาวลงไปคลุกเคล้ากับหมูที่ผสมเครื่องปรุงพอดีอย่างชำนาญ สักครู่ก็ผสมไข่แดงลงไปคลุกอีก นางเหลือบไปเห็นสับปะรดวางอยู่สองชิ้น คงมีคนกินเหลือนางจึงหยิบมาหั่นแล้วบีบน้ำลงไปในหมูหมักเสียเลย

เนื่องจากมีเวลาไม่มากจึงหมักไว้ได้ไม่นานเท่าที่ควร และต้องหั่นพริกหวานสีเหลืองสีแดง หั่นสับปะรดที่เหลืออีกทั้งแครอทมะเขือเทศ มองไปรอบๆ เห็นโถแก้วใสใส่ขิงดองนางจึงหยิบออกมาหั่นสามสี่แผ่นตามด้วยหั่นต้นหอมอย่างช่ำชอง การหั่นผักดูว่องไวแทบกระพริบตาไม่ทันจนสองหนุ่มยืนนิ่งมองหายใจแทบไม่ทันเลยทีเดียว

"ไฟพร้อมแล้วใช่หรือไม่"

นางตะโกนถามทำให้ซวนเซียวสะดุ้งโหยงได้สติก่อนจึงรีบตอบกลับไป

"พร้อมตั้งนานแล้ว"

ซวนเซียวกลับไปนั่งดูหม้อข้าวที่เริ่มสุกต่อ เขานำข้าวรินน้ำออก ใช้ไม้ขัดฝาหม้อแล้วนำมาตั้งไฟต่อเพื่อให้น้ำแห้ง แต่ต้องคอยดูไม่ให้คลาดสายตากันก้นหม้อข้าวไหม้

ซินหลิงเสียนำกระทะตั้งไฟ เทน้ำมันลงไปจนร้อนนำหมูหมักลงไปทอดเสียก่อนอย่างอื่น นางมองหาตะหลิวไม่เจอมีเพียงกระบวยขนาดใหญ่วางอยู่บนโต๊ะจึงนำมาคนหมูที่ทอดในน้ำมันแก้ขัดไปก่อน ซึ่งไม่รู้ว่าที่นี่มีตะหลิวใช้หรือไม่ นางลืมบางอย่างจึงฝากหยวนเย่คนหมูในกระทะรอ ส่วนตัวเองก็ไปผสมซอสในครัว ที่พบเจอตอนนี้มีโถซีอิ๊ว เหล้า เกลือ น้ำตาลทราย ซินหลิงเสียดมกลิ่นสักครู่ก็จัดการนำส่วนผสมทั้งสี่อย่างในปริมาณที่กะพอดีมารวมกันเพื่อนำไปผัดก่อน

"ตักเนื้อหมูออกได้แล้ว"

นางออกคำสั่ง หยวนเย่รีบตักขึ้นอย่างรวดเร็ว ซินหลิงเสียก็ผัดซอสต่อเพียงครู่เดียวแล้วนำมาใส่ถ้วยเอาไว้

"เอากระทะไปล้าง"

นางสั่งอีกครั้งเขาจึงต้องทำตามเพราะใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นเต็มที มิเช่นนั้นอาจจะไม่ทันการ ช่วงเวลาเดียวกันนางก็ผสมแป้งมันกับน้ำอย่างเร่งรีบ ทั้งสามคนวุ่นวายอยู่ในครัวช่วยกันเพื่อให้ทันเวลาเพราะหนุ่มน้อยรู้ดีว่านายใหญ่เป็นคนตรงต่อเวลาในทุกเรื่องไม่เว้นแม้แต่เรื่องอาหารทุกมื้อ

นางลงมือผัดซอสเล็กน้อยแล้วยกขึ้นเทลงถ้วยอีกครั้ง

"เอากระทะไปล้าง"

นางยื่นกระทะพร้อมออกคำสั่งหยวนเย่ต่อ

"หา ล้างอีกแล้ว นี่มันจะถึงเวลาแล้วรู้หรือไม่"

เขาค้านขึ้นมาในทันทีเมื่อเห็นว่านางทำทีละอย่างเช่นนี้แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จ

"เร็วๆ สิ ล้างพอให้น้ำซอสนี้ออกก็พอไม่ต้องพิถีพิถันมาก"

นางยื่นกระทะเข้าใกล้หยวนเย่แทบกระแทกหน้าของเขา หยวนเย่รับกระทะมาล้างลวกๆ แล้วส่งคืนให้ มองดูนางทำขั้นตอนต่อไป ซินหลิงเสียนำผักผัดน้ำมันพลิกกระทะไปมาอย่างคล่องแคล่วแล้วยกขึ้นมาพักไว้กันผักเหม็นเขียว จากนั้นนำซอสลงไปใส่ผักพร้อมนำแป้งมันลงไปคนเร็วๆ ใส่หมูทอดคลุกเคล้าสะบัดกระทะไปมาแล้วยกเทลงจานใบใหญ่อย่างรวดเร็ว

"เสร็จแล้ว"

กลิ่นของอาหารหอมหวลไปทั่วโรงครัวชวนให้น้ำลายสอ ช่วงเวลานั้นซวนเซียวก็หุงข้าวเสร็จพอดี

ทั้งสองหนุ่มน้อยยกจานหมูผัดเปรี้ยวหวานกับหม้อข้าวไปที่ห้องอาหารเพื่อตั้งสำรับเวลาเลยมาเล็กน้อย พวกเขาพบนายใหญ่นั่งรออยู่แล้วด้วยสีหน้าเงียบขรึม ทั้งคู่เสียวสันหลังวาบที่มาช้าสงสัยวันนี้ไม่แคล้วได้ถูกทำโทษเป็นแน่

"ไปเรียกทุกคนมาเถอะ"

เขาสั่งให้หยวนเย่ออกไปตามอีกสามคนมากินข้าวพร้อมกัน ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านพวกเขากินข้าวด้วยกันทุกมื้อไม่มีแบ่งแยกเจ้านายลูกน้องใดๆ เพื่อความเรียบง่ายและรวดเร็ว เนื่องจากมีภารกิจที่ต้องทำมัวมากพิธีทำตัวพิรี้พิไรไม่ได้

"ขอรับ"

เมื่อทุกคนมาถึงก็จัดการตักข้าวและเริ่มกินอาหารกัน

"วันนี้อาหารมีเพียงเท่านี้ขอรับ แม่ครัวจึงทำได้เพียงหนึ่งอย่าง"

ซวนเซียวรายงานเฟิ่งเซียนหยวนสะดุดคำว่าแม่ครัว เพราะเขาได้ยินมาว่าป้าหลิวไม่สบายแล้วใครกันที่มาทำหน้าที่แทน ทีแรกเขาคิดว่าเป็นซวนเซียวกับหยวนเย่ซะอีกแต่พอพินิจหน้าตาอาหารที่ดูดีน่ากิน กลิ่นหอมหวลเตะจมูกชวนน้ำลายสอขนาดนี้คงไม่ใช่ฝีมือเจ้าหนุ่มน้อยสองคนนี้เป็นแน่