ช่วยหน่อยเถิด

ซินหลิงเสียถูกใช้งานให้ทำความสะอาดห้องครัวและช่วยป้าหลิวล้างจาน นางถูกใช้งานอย่างหนักโดยมีเพียงข้าวต้มผักดองประทังชีวิตเท่านั้น

"พวกคนใจร้าย ให้กินแค่นี้ข้าจะอิ่มได้อย่างไร"

นางพึมพำขึ้นมาหลังจากอาบน้ำชำระร่างกายแต่งตัวเป็นสาวรับใช้เรียบร้อยแล้วเมื่อเห็นว่าคนอื่นๆ ออกไปทำงานและป้าหลิวก็เข้าไปทำความสะอาดห้องของหัวหน้าใหญ่ นางจึงถือวิสาสะหาวัตถุดิบที่พอมีเหลือทำอาหารที่ชอบกินเองเสียเลย

ในหม้อเหลือข้าวถ้วยเล็กมีไข่ไก่สองฟองวางอยู่ นางคิดว่าของมีเท่านี้ทำข้าวผัดไข่กินไปก่อนก็แล้วกัน โชคดีที่ในเตายังพอมีไฟเหลืออยู่เล็กน้อย

ซินหลิงเสียลงมือผัดข้าวอย่างว่องไวด้วยน้ำมันหมูเจียวกับกระเทียมสับที่นางชอบพร้อมตอกไข่ลงผัดแล้วเทข้าวลงไปคลุก ปรุงรสด้วยซีอิ๊วกับน้ำตาลเล็กน้อยเนื่องจากวัตถุดิบมีเท่านี้นางจึงจำเป็นต้องทำเมนูง่ายที่สุดกินแก้ขัดไปก่อน

ซินหลิงเสียนั่งกินข้าวผัดไข่อย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในครัวเพียงคนเดียวโดยไม่สนใจสิ่งใดอีก ด้วยความหิวโหยทำให้นางซัดจนหมดจานภายในเวลาอันรวดเร็วเสร็จแล้วจึงจัดการล้างภาชนะเก็บไว้ที่เดิมเป็นที่เรียบร้อย

นางเดินดูรอบๆ เขตหมู่บ้านแห่งนี้กะเอาไว้ว่าถึงอย่างไรก็ต้องหาทางหนีออกจากที่นี่ให้ได้ พลันนึกไปถึงใบหน้าคมคายที่พูดปาวๆ ว่าเป็นคนช่วยชีวิตนางจากโจรใจโหดก็พาลหงุดหงิดขึ้นมาทันที แต่อีกใจหนึ่งก็คิดไปว่าควรอยู่ตอบแทนบุญคุณของเขาเสียก่อนแล้วจึงไปจากที่นี่ หาทางลงหลักปักฐานที่ไหนสักแห่ง คาดว่าฝีมือการทำอาหารของนางไม่ได้เลวร้ายคงมีภัตตาคารหรือร้านอาหารสักที่รับเข้าทำงาน เก็บทุนรอนเอาไว้แล้วค่อยเปิดกิจการเล็กๆ เหมือนที่เคยฝันเอาไว้

"คิดการใดอยู่หรือ ถึงเดินออกมาข้างนอกไกลขนาดนี้"

เสียงทุ้มแทรกขึ้นข้างหูฟังดูแข็งกระด้างยิ่งนัก ดับฝันของหญิงสาวลงในทันที ซินหลิงเสียหมุนตัวกลับมาช้าๆ อย่างจนคำพูด หากนางพูดมากไปชายผู้นี้คงได้ปาดคอโยนศพทิ้งกลางป่าเป็นแน่

"คือ...ข้า...ออกมาดูว่าพอจะมีผักอะไรให้ทำอาหารได้บ้าง"

นางแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ฟังดูก็ไม่น่าเชื่อถือแล้วชายร่างสูงยกยิ้มมองนางด้วยแววตาคมกริบก่อนทำหน้าตาถมึงทึงเป็นเชิงข่มขู่

"กลับเข้าไปในหมู่บ้านซะ ก่อนที่เจ้าจะกลายเป็นอาหารของเสือแถวนี้"

เขาพูดจาดุดันสั่งให้นางทำตาม ซินหลิงเสียเหลียวมองรอบกายที่ด้านหลังเป็นป่าทึบดูวังเวงน่ากลัวไม่น้อย เท่านั้นยังไม่พอพ่อเสือตัวเบิ้มยังมายืนอยู่ใกล้เหมือนจะฉีกเนื้อของนางออกเป็นชิ้นๆ เสียอย่างนั้น ซินหลิงเสียกลืนน้ำลายกระพริบตาถี่ๆ แล้วรีบวิ่งกลับเข้าหมู่บ้านอย่างรวดเร็วโดยมีชายหนุ่มตัวสูงใหญ่มองตามด้วยความเคลือบแคลง

หมู่บ้านซันเฟิงเป็นเขตแดนตะเข็บชายแดนของเมืองซัน เชื่อมต่อสู่เมืองต้าเว่ยเนื่องจากอยู่เขตป่าทึบจึงมีอาหารอุดมสมบูรณ์ เป็นแหล่งอาหารของสัตว์ป่าและโจรป่าคอยปล้นสะดมชาวบ้านเพราะห่างไกลจากเขตเมืองหลายร้อยลี้ เพราะเขตเมืองซันเป็นเมืองหลวงขนาดใหญ่จึงมีพื้นที่กว้างขวางดูแลไม่ทั่วถึง

'เฟิ่งเซียนหยวน' ชายหนุ่มรูปร่างกำยำสูงใหญ่ใบหน้าคมคายดุจหยก มีแววตาคมกล้าบุคลิกองอาจผึ่งผาย ทว่าความดุร้ายเป็นที่เลื่องลือนับตั้งแต่เขาปรากฏตัวขึ้นในหมู่บ้านซันเฟิงได้ประมือกับโจรปล้นชาวบ้านทำผลงานชิ้นใหญ่ ชาวบ้านที่นี่อ่อนแอและหวาดกลัวจึงขอร้องให้เขาช่วยเป็นหัวหน้าหมู่บ้านยกให้เป็นนายใหญ่คอยคุ้มครองปกป้องจากภยันตราย ด้วยเขามีพรรคพวกถึงห้าคนจึงตอบตกลงปักหลักที่นี่ชั่วคราว แต่ก็ยังไม่ปลอดภัยเสียทีเดียวเพราะโจรกลุ่มใหญ่นี้มีอิทธิพลลึกลับซ่อนตัวอยู่ละแวกนี้ พร้อมกับจงใจปล้นและยึดหมู่บ้านมาครอบครองเอาไว้ขยายอาณาเขตต่อไป จึงทำให้เฟิ่งเซียนหยวนต้องตั้งหลักอยู่ที่นี่

ถึงเขาจะมีบุคลิกดุดันเด็ดขาดและเหี้ยมโหดแต่กลับมีเมตตาต่อชาวบ้านทำให้พวกเขาทั้งรักและเทิดทูนนายใหญ่จนหมดหัวใจ อีกอย่างเฟิ่งเซียนหยวนก็นำผู้ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านทั้งหมดฝึกวิชาการต่อสู้ป้องกันตัวทุกวันเพื่อความอยู่รอดและช่วยกันปกป้องคนในหมู่บ้านให้ปลอดภัย

กลุ่มโจรยังคงซุ่มไม่ออกอาละวาดหนักเช่นเมื่อก่อนจนกระทั่งไม่นานมานี้ได้เกิดเรื่องการปล้นรถม้าขึ้นยิ่งทำให้ชาวบ้านตื่นตัวขึ้นมา เขาได้ช่วยเหลือซินหลิงเสียก็จริงแต่ยังไม่วางใจเสียทีเดียว เกรงว่านางจะเป็นนกต่อสร้างสถาณการณ์แสร้งวิ่งหนีโจรเข้ามาในเขตของเขา อาจหวังหาคนช่วยแล้วเข้ามาสืบเรื่องลับในหมู่บ้านเป็นสายลับให้โจรกลุ่มนี้ ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ได้มีผู้ใดเคลื่อนไหวเกี่ยวกับนางก็ตาม

เพราะเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของคนเป็นร้อยเขาจึงวางใจในตัวนางไม่ได้ แล้ววันนี้ยังมาเดินลับๆ ล่อๆ ส่อพิรุธให้น่าสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

วันนี้ป้าหลิวที่นางได้ยินคนอื่นเรียกมีอาการปวดท้องอย่างรุนแรง หมอเข้ามาดูอาการบอกว่าอาหารเป็นพิษและมีไข้ขึ้นทำให้เข้าครัวทำอาหารไม่ได้ นายใหญ่ของพวกเขามีเพียงป้าหลิวคอยดูแลทำอาหารพอกินได้ส่วนพรรคพวกผู้ชายมิได้ถนัดสิ่งเหล่านี้

ใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้วสองหนุ่มกำลังกลัดกลุ้ม พวกเขาคิดกังวลว่าจะทำอย่างไรกับเนื้อสัตว์และผักที่กองอยู่ตรงหน้า

"ข้ามีความสามารถคือก่อไฟได้จะให้ตั้งเตายังกะปริมาณน้ำไม่ถูกเลย"

หยวนเย่ หนุ่มน้อยอายุราวสิบห้าปีเอ่ยขึ้นอย่างกังวล

"ถ้าอย่างนั้นเราก็เอาผักกับซี่โครงหมูนี่ต้มใส่เกลือแล้วก็ใส่เหล้าก็แล้วกัน มันอาจจะอร่อยก็ได้นะ"

เสียงของซวนเซียวออกความเห็นเมื่อเห็นว่าหยวนเย่คงคิดไม่ตก

"จะบ้าหรือ หากรสชาติออกมาแย่เรามิโดนนายใหญ่จับหม้อแกงกรอกปากหรอกหรือ เจ้าหัดมีหัวคิดบ้างสิ"

เสียงหยวนเย่ดุสหายเบาๆ ซวนเซียวถอนหายใจนั่งลงใกล้ๆ มองพื้นอย่างหนักใจ

ในขณะที่สองหนุ่มน้อยหมดหนทางอยู่นั้นซินหลิงเสียก็เดินเข้ามาในโรงครัวเพื่อหาวัตถุดิบทำอาหารรสชาติดีๆ กินสักมื้อ แต่นางก็ต้องแปลกใจที่หนุ่มน้อยสองคนนั่งหน้าบึ้งมือเท้าคางเหมือนจนปัญญา

"นี่ พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่"

นางสงสัยเพราะปกติแล้วพวกผู้ชายจะไม่เข้ามาในโรงครัว นางเพียงจะมาหาผักและเนื้อสัตว์แต่พอเจอคนนั่งเฝ้าอยู่จึงแกล้งพูดขึ้นเย้าๆ

"ข้าขอผักกับหมูได้หรือไม่ ข้าจะไปทำอาหารกินรับรองไม่เอาเยอะ ไม่ก่อไฟที่นี่ให้สิ้นเปลืองด้วย ข้าพอจะมีกิ่งไม้แถวๆ กระท่อมของข้า อ้อ ขอยืมหม้อด้วยนะ"

นางพูดพลางทำท่าทางหลุกหลิกปัดมือไปมาเก้อๆ ไม่รู้ว่าสองหนุ่มน้อยนี่เป็นใครแต่ถึงอย่างไรคนทั้งหมู่บ้านก็คือเจ้าของที่นี่หากนางจะเอ่ยปากขอคงไม่มีปัญหา

"เจ้าทำอาหารได้หรือ"

"อร่อยหรือไม่"

ทั้งคู่ผลัดกันถามนางอย่างร้อนรน พวกเขากำลังหาที่พึ่งอยู่พอดี

ซินหลิงเสียทำท่าล่อกแล่ก นางเองก็ทำตัวไม่ถูกที่อยู่ๆ เด็กหนุ่มสองคนก็พูดจาดีด้วยเพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ยังไม่พบเจอใครพูดดีด้วยสักคน

"อ้อ..ได้สิ พอทำได้"

นางตอบอย่างถ่อมตัวเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน

"พี่สาว ทำอาหารเย็นแทนพวกเราทีพวกข้าไม่ถนัดของพวกนี้ ถ้านายใหญ่กินแล้วไม่ถูกปากล่ะก็พวกข้าโดนลงโทษแน่"

หยวนเย่พูดเชิงขอร้อง ซินหลิงเสียได้ยินคำว่านายใหญ่นางก็พาลหงุดหงิดหน้าตึงขึ้นมาทันที

"ไม่ดีกว่า ก็ให้นายใหญ่ของพวกเจ้ามาทำกินเองสิ เขาเก่งมิใช่หรือ"

นางลอยหน้าลอยตาพูดไม่สนใจเด็กหนุ่ม คนที่ทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่เบื้องหน้า

"โธ่พี่สาว ถือว่าช่วยพวกเราสักครั้งเถิดหากว่าป้าหลิวไม่ล้มป่วยก็คงไม่ต้องลำบากรบกวนเจ้า"

หยวนเย่ขอร้องอีกครั้งโดยมีซวนเซียวยืนลุ้นอยู่ข้างๆ ซินหลิงเสียเห็นแก่ที่'เขา'เคยช่วยนางจึงรับปากอย่างเสียไม่ได้

"ก้ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปก่อไฟรอก็แล้วกันข้าจะเตรียมของ"

นางพูดด้วยสีหน้าระอาและเดินกระแทกเท้าเข้าไปข้างในเพื่อดูวัตถุดิบว่าสิ่งใดต้องทำชนิดไหนบ้าง