กะทันหัน

รุ่นถิงแอบออกไปข้างนอกเพื่อพบกับใครบางคน

"พอถึงเขตเมืองต้าเว่ยก็จัดการฆ่านางซะเก็บศพให้ดีอย่าให้เรื่องเดือดร้อนถึงข้า เอาหลักฐานมาจากตัวนางรับเงินก้อนใหญ่ที่เหลือ"

รุ่นถิงตกลงกับชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่อย่างระมัดระวังแม้อยู่ในที่ลับตาคนเมื่อทั้งคู่ตกลงกันได้จึงแยกย้ายไปคนละทาง

ซินหลิงเสียรอพบรุ่นถิงเพื่อขอค่าเดินทางเนื่องจากมีเวลาไม่มากแล้ว นางจึงจำเป็นต้องรอที่เรือนใหญ่

"ท่านน้า การเดินทางมีค่าใช้จ่ายข้าจึงมาพบท่านอีกครั้ง"

นางแจ้งความประสงค์เมื่อรุ่นถิงเข้ามาถึง

"ได้สิ ข้าเตรียมไว้ให้แล้ว"

ซินหลิงเสียรับมาไว้แล้วย่อตัวหมุนกายเดินกลับเรือนเพื่อพักผ่อนเตรียมเดินทางแต่เช้า

รุ่นถิงลอบยิ้มเหยียดอย่างสะใจ นางให้เงินลูกเลี้ยงไปถุงใหญ่กว่าทุกครั้ง เพราะคิดว่าถึงอย่างไรมันต้องกลับคืนมาหานางแน่นอน

ถึงวันที่ซินหลิงเสียออกเดินทางโดยรถม้านางเดินทางคนเดียวเพราะเคยไปมาแล้วหลายครั้ง ในแต่ละครั้งก็ไม่เคยร้างผู้คนเลยนางจึงไม่มีความหวาดกลัวแต่อย่างใด

ชายชุดดำซุ่มอยู่ระหว่างทางใกล้เขตต้าเว่ย มองตามรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายในช่วงเวลาโพล้เพล้ เขาไม่รอช้ากระโจนลงขวางทางเอาไว้สามคน

"หยุดเดี๋ยวนี้ ค้นตัวทุกคนเอาสมบัติให้หมดใครขัดขืนตาย!"

เสียงห้าวออกคำสั่งให้ทุกคนลงมืออย่างรวดเร็ว คนบังคับรถม้าและผู้คนด้านในต่างหวาดกลัว นั่งกอดกันไหว้ร้องขอชีวิต เสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังลั่นทำให้พวกเขารำคาญ

"หยุดร้อง ฆ่าทิ้งให้หมด!"

เสียงหัวหน้ากลุ่มคำรามยิ่งเพิ่มความน่ากลัวขึ้นไปอีกร้อยเท่า ซินหลิงเสียถูกค้นตัวและกระชากถุงเงินไปจนหมด

"พี่ชาย ท่านไม่เหลือไว้ให้ข้าสักหน่อยหรือข้าไม่มีเงินติดตัวจะไปใช้ชีวิตอย่างไร ฮือๆ"

นางพูดไปพลางบีบน้ำตาให้น่าสงสารที่สุด หัวหน้าโจรรู้ว่านี่คือเป้าหมายส่วนทรัพย์สินเป็นผลพลอยได้ เขาจึงไม่รอช้าสั่งให้ลูกน้องฆ่านางทันที

"ฆ่ามัน!"

ถึงนางจะกลัวอย่างไรก็ต้องมีสติ ซินหลิงเสียใช้ความว่องไวหลบหลีก กระโดดลงไปวิ่งหนีไม่คิดชีวิตโดยมีสมุนโจรตามมาติดๆ ต่างคนต่างวิ่งสะเปะสะปะไร้ทิศทาง

ปึก!

อั่ก!

ดอกธนูแหลมคมพุ่งปักเข้าอกด้านซ้ายของสมุนโจรร่างใหญ่ตาเหลือกล้มลงตายคาที่

"กรี๊ด!"

ซินหลิงเสียขวัญเสียกรีดร้องสุดขีดก่อนหมดสติตามกันไป ร่างเล็กเพรียวบางถูกใครบางคนแบกขึ้นบ่าแล้วควบหลังม้าออกไปอย่างรวดเร็ว

ความมืดมิดเข้าปกคลุมไปทุกพื้นที่ มีเพียงแสงไฟสลัวเท่านั้นที่พอจะมองเห็นสิ่งของใกล้ๆ ซินหลิงเสียลืมตาตื่นขึ้นมาพบบ้านไม้คล้ายกระท่อมหลังเล็กจุดไฟเพียงเล็กน้อยบรรยากาศเงียบสนิท

"ที่นี่ที่ไหนอีกเล่า"

นางรู้สึกใจคอไม่ดีที่ตนเองต้องมาอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นเคย เสียงเงียบโดยรอบทำให้ดูน่าหวาดหวั่น หากนางออกไปจากที่นี่ตอนนี้คงไม่ดีแน่ทั้งมืดและหิวอีกแล้ว สิ่งที่ทำได้คือนอนเอาแรงเสียก่อน ซินหลิงเสียจึงทำได้แค่หลับตาลงนอนแน่นิ่งอีกครั้ง

"ตื่นๆๆ"

เสียงแว๊ดๆ ดังสะเทือนแก้วหูก้องโสตประสาททำให้นางลุกพรวดขึ้นเบิกตากว้างเจอสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วมยืนเท้าเอวในมือมีไม้และถาดเคาะประกอบเสียงทำหน้าถมึงทึงอยู่ใกล้ๆ

"นี่ป้า ที่นี่คือที่ไหนหรือ"

นางหันรีหันขวางงุนงงกับสถานที่และป้าร่างท้วมตรงหน้า

"จะนอนกินบ้านกินเมืองหรืออย่างไร เมื่อเข้ามาอยู่ที่นี่ก็ต้องช่วยกันทำงาน"

ป้าร่างท้วมโพล่งขึ้นมาไม่บอกกล่าว ยิ่งทำให้ซินหลิงเสียงงงวยเข้าไปใหญ่

"เดี๋ยวก่อน นี่มันอะไรกันข้าพลัดหลงมาแล้วก็กำลังจะไปแล้ว"

ซินหลิงเสียตั้งท่าลุกขึ้นแต่ถูกป้าร่างท้วมดักหน้าเอาไว้สีหน้าเอาเรื่อง

"อย่าหาเรื่องขี้เกียจ เมื่อคืนหัวหน้าใหญ่แบกเจ้ามาที่นี่บอกว่าเจ้าเป็นเชลยเพราะฉะนั้นต้องทำงานเข้าใจหรือไม่"

ยัยป้าขึ้นเสียงกร้าว

"เชลยบ้าบออะไรกัน ข้าถูกปล้นจนหมดตัวแล้วมีคนจับตัวมา ข้าควรได้กลับบ้านสิ"

นางขึ้นเสียงไม่ยอมบ้างและกำลังจะก้าวเท้าเดินออกไป

"ที่นี่เป็นเขตของหัวหน้าใหญ่หากคิดหนีก็มีทางเดียวคือตัดหัว คนในห้ามออกคนนอกห้ามเข้า"

ป้าร่างท้วมคำรามไล่หลังเสียงดังลั่น ซินหลิงเสียระงับอารมณ์ไว้ไม่ไหวจึงตอบโต้บ้าง

"ข้าเท่ากับเป็นคนนอกถ้าอย่างนั้นข้าต้องไปเท่านั้น!"

"หยุด!"

ยังไม่ทันที่สตรีทั้งสองจะอ้าปากโต้เถียงกันต่อ เสียงทุ้มห้าวก็ดังแทรกขึ้นมา

"หัวหน้าใหญ่"

หญิงท้วมโค้งคำนับทำเสียงเบาช่างแตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

"ข้าให้เจ้ามาตามนางไปทำงาน เหตุใดมาทะเลาะกันเป็นเด็กไปได้"

เขาขึ้นเสียงเข้มดูมีอำนาจน่าเกรงขามยิ่ง

"ก็นางไม่ยอมเจ้าค่ะจะออกไปข้างนอกอย่างเดียว"

ป้ารีบรายงาน

"ออกไปก็ถูกฆ่าตาย เจ้าก็ปล่อยนางไปสิถึงอย่างไรก็หนีไม่พ้น"

เขาพูดเสียงเย็นฟังดูน่าขนลุกพร้อมปรายตามองมาทางซินหลิงเสีย นางจ้องหน้ากลับด้วยอารมณ์โมโหไม่หาย

"เอาของของข้าคืนมา ข้าจะได้กลับบ้าน"

นางยื่นมือทวงสิ่งของติดตัวเหมือนเด็ก

"หึ เจ้ามีแค่ตัวเปล่าลืมไปแล้วหรือ แล้วข้าเป็นคนช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ถึงตอนนี้เจ้าต้องตอบแทนข้า ช่างไม่สำนึกเอาเสียเลย"

เขานึกรังเกียจความเห็นแก่ตัวและเนรคุณผู้มีพระคุณที่นางแสดงออก พลันคิดไปว่าสตรีผู้นี้ช่างจองหองนัก นางเป็นคนตระกูลไหนกันถึงไร้มารยาทเช่นนี้

"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไปได้"

นางเพิ่งนึกออกว่าวิ่งหนีตายออกมาตัวเปล่ามีเพียงความต้องการรอดชีวิตเท่านั้น

ชายร่างสูงใหญ่ปรี่เข้าประชิดตัว มือหนาใหญ่คว้าใบหน้าเล็กบีบคางเอาไว้แน่นหนา

"เจ้าไม่มีสิทธิ์ออกไปจากที่นี่ข้าขอเตือน ไม่อย่างนั้น ตาย!"

เขากัดฟันกรอดกระซิบข้างหู ซินหลิงเสียเบิกตาโตรู้สึกหวั่นกลัวขึ้นมากับน้ำเสียงและท่าทางเอาจริง ชายหนุ่มสะบัดคางนางออกผลักไปหาป้าร่างท้วมเต็มแรงจนล้มลงใต้เท้าของหญิงสูงวัยกว่า

"พานางออกไปอย่าให้มาขัดหูขัดตาข้าอีก"

เขาหันหลังให้ด้วยอารมณ์คุกรุ่น หญิงร่างท้วมดึงนางขึ้นรีบลากตัวออกไปอย่างทุลักทุเลด้วยเห็นว่านางทำให้นายใหญ่โกรธกริ้วแน่แล้ว

"โอ๊ยๆ เจ็บ ข้าไม่ใช่วัวใช่ควายนะจับดีๆ สิ"

ซินหลิงเสียโวยวายตามนิสัยของนางพร้อมสะบัดแขนออก

"ชู่ว หยุดโวยวายแล้วฟังข้า เจ้าทำให้หัวหน้าใหญ่โกรธแล้วนะ อย่าพูดมากตามข้ามาก่อนที่เจ้าจะไม่มีลมหายใจบนโลกนี้อีก"

เสียงป้าเตือนพร้อมกับเดินนำไปอีกแห่ง ซินหลิงเสียนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แววตาคมกล้าน้ำเสียงเหี้ยมโหดแล้วก็หวาดหวั่น จำใจเดินตามสตรีอาวุโสกว่าอย่างเสียไม่ได้