Ep.04

“สาวน้อย... ถ้าคุณไม่ช่วยควบคุมตัวเองด้วย ผมอาจตบะแตกได้ในเวลาอันใกล้นี้แน่ ๆ ขืนคุณยังขยันยั่วให้ผมคลั่งแบบนี้” ริมฝีปากร้อนกับปลายจมูกโด่งลากไล้ลงตามบ่า ไปจนถึงแนวสันหลังเปลือยพ้นผ้าที่ห่อหุ้มอย่างพยายามหักห้ามใจ

“อื้อ...”

“ใจเย็น ยาหยี... ผมยังไม่อยากโดนพ่อคุณฆ่าเพราะเผลอปล้ำลูกสาวท่านข้างทาง ถ้าเป็นบนเตียงหรู ๆ ในโรงแรมที่ไหนสักแห่งละก็ ผมรับรองจะไม่ปล่อยให้คุณร้องขอนานขนาดนี้แน่ ขวัญข้าว...”

เขากระซิบเสียงพร่า จบด้วยการเม้มติ่งหูเธอเบา ๆ ก่อนช้อนตัววางบนเบาะอย่างทุลักทุเล เมื่อร่างกายเธอถูกผ้าปูผืนใหญ่คลุมปกปิดเรียบร้อยแล้ว ดวงตาเว้าวอนของเธอกลับทำให้เขาต้องโน้มตัวลงประกบจูบบดเคล้าอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง แต่ด้วยจิตสำนึกในหน้าที่ ปรเมนทร์จึงรีบดันตัวเธอออกก่อนที่ความต้องการในส่วนลึกของตนจะควบคุมไม่อยู่

ปรเมนทร์โทรขอความช่วยเหลือจากสิงหนาท ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นพี่  ก่อนจะโทรรายงานผู้บังคับบัญชา เมื่อพลเรือเอกวิกรมได้รับทราบข่าวบุตรสาว เขารีบเดินทางมาพร้อมภรรยาเพื่อรับตัวขวัญข้าวทันที

ปรเมนทร์ถอนหายใจระบายความอึดอัด มองร่างระหงที่นอนอยู่กลางเตียงอย่างไม่สบายใจนัก เสียงครวญครางของหญิงสาวเงียบลงกว่าครู่ใหญ่ ดูเหมือนฤทธิ์ยากระตุ้นปรารถนาที่แล่นพล่านในกระแสเลือดของเธอใกล้จะหมด ขวัญข้าวจึงลดความทุรนทุรายลงกระทั่งหลับไปในที่สุด

“ลูกสาวผมเป็นยังไงบ้าง” พลเรือเอกวิกรมกัดฟันถามลูกน้องด้วยสีหน้ากังวล ขณะจ้องลึกลงในดวงตาคนหนุ่มราวรอฟังคำตอบที่ไม่อยากได้ยิน

“เธอยังไม่ฟื้นเลยครับท่าน” ปรเมนทร์รายงานเสียงเรียบ

พลเรือเอกวิกรมหรี่ตามองคนหนุ่ม พลางเอ่ยถามเสียงแผ่ว “ยายข้าว... ลูกสาวผมปลอดภัยใช่ไหม”

“ครับท่าน เธอปลอดภัย พวกเราเข้าไปช่วยไว้ทัน” คำตอบหนักแน่นของปรเมนทร์ทำให้พลเรือเอกวิกรมถอนหายใจอย่างโล่งอก เช่นเดียวกับคุณหญิงขวัญตา ภรรยาที่รีบถามขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“แล้วลูกสาวฉันอยู่ที่ไหนคะ”

“ทางนี้ครับ” ปรเมนทร์โค้งศีรษะลงเล็กน้อยก่อนก้าวนำทั้งสองไป

พลเรือเอกวิกรมพร้อมภรรยารีบรุดไปยังห้องพักของบุตรสาว ซึ่ง   กวิตากับสิงหนาทยืนรออยู่ตรงหน้าห้อง เมื่อคุณหญิงขวัญตาผลักประตูเข้าไปอย่างร้อนใจ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยมองบุตรสาวที่หมดสติอยู่กลางเตียง

“หมอว่ายังไงบ้าง” คุณหญิงขวัญตาเงยหน้าถามปรเมนทร์ด้วยน้ำเสียงไม่คลายความกังวล

“อาการทั่วไปไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ”

สิ้นเสียงของปรเมนทร์ ร่างบางบนเตียงเริ่มขยับ ใบหน้าซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาด ดวงตากลมค่อย ๆ ลืมขึ้น เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะจำเรื่องที่ผ่านมาได้แค่ไหน แต่เมื่อดวงตาคู่นั้นเปิดเต็มที่ เขาก็มั่นใจว่าเธอจำไม่ได้เลย หรือไม่ก็จำได้เพียงเลือนราง ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคือใคร เหตุการณ์วาบหวามที่ทำให้เขาแทบคลั่งไม่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำของเธอแม้แต่น้อย

“ยายข้าว... เป็นยังไงบ้างลูก” พลเรือเอกวิกรมทรุดตัวนั่งข้างเตียง ลูบศีรษะบุตรสาวอย่างอ่อนโยน

“พ่อขา... ใครเป็นคนช่วยข้าวออกมาคะ ทำไมข้าวจำอะไรไม่ได้เลย” แววตาสับสนจ้องบิดาอย่างวิตกและหวาดกลัว

“นาวาตรีปรเมนทร์ เผ่าบัณฑิต ลูกจะเรียกเขาว่าพี่ป้องก็ได้ เขาเป็นคนเสี่ยงชีวิตเข้าไปพาลูกออกมาจากนรกนั่น ลูกควรขอบคุณพี่เขาด้วย” พลเรือเอกวิกรมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เธอเลิกคิ้วแล้วหันตามสายตาพ่อ เอียงคอมองชายหนุ่มที่ยืนตัวตรงอยู่ปลายเตียง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ขอบคุณคุณมากจริง ๆ ค่ะที่ช่วยข้าว... เอ่อ อนุญาตให้ข้าวเรียกคุณว่าพี่ป้องได้ไหมคะ”

“ครับ” เขาตอบสั้น ๆ อย่างจงใจให้ฟังห่างเหิน เมื่อรู้ว่าเธอจำไม่ได้ เขาก็รู้สึกโล่งอก

“ตอนที่พี่ป้องไปช่วย ข้าวอยู่ในสภาพน่าเกลียดมากไหมคะ”

ดวงหน้าแฉล้มแดงซ่านขณะพยายามนึกถึงสิ่งที่จำได้เลือนราง คล้ายมีบางอย่างค้างคาในอารมณ์แต่ไม่อาจอธิบายออกมาได้ เธอจำได้เพียงว่าถูกคนร้ายกรอกของเหลวรสแปลกประหลาดให้ดื่มเท่านั้น

ดวงตาเคร่งขรึมของปรเมนทร์เหลือบสบแววตาวิตกของเธอ ก่อนเอ่ยตอบเสียงนุ่มแฝงอ่อนโยน “คุณอยู่ในสภาพปกติทุกอย่างครับ”

คำตอบนั้นทำให้หญิงสาวถอนใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนหลุบตามองต่ำและเพิ่งสังเกตเสื้อผ้าที่สวมอยู่ เมื่อเห็นว่าไม่ใช่ชุดเดิมของตน เธอจึงถามขึ้นอย่างสงสัย “เอ๊ะ... แล้วทำไมข้าวถึงอยู่ในชุดนี้คะ แล้วเสื้อผ้าของข้าวล่ะ”