ตอนที่7

“อย่าเพิ่งกลับร้านเลยนะจูน” เสียงชาเลตอ่อนลงจนจูนไม่กล้าปฏิเสธ เธอจึงทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับช้าๆ

ชายหนุ่มยิ้มแล้วเอาหนังสือไปจ่ายเงินแล้วจับข้อมือเล็กๆของเธอไว้กันเธอหนี  จูนทำหน้าไม่ถูก แม้จะสนิทกันเพียงใดแต่การเดินจูงมือกันแบบนี้เธอไม่ชินนั้น  ทั้งสองเดินกลับมาที่รถ

“จะไปไหน” จูนถาม ขืนตัวเล็กน้อย

“ไม่เชื่อใจกันแล้วหรือเนี้ย”  ชาเลตทำหน้าน้อยใจ “เมื่อก่อนไปไหนไปกันตลอดเลยนะ”

“ไม่ใช่แบบนั้น”

จูนพูดเสียงเบาแล้วยอมขึ้นรถไปโดยง่าย  ใช่!เมื่อก่อนนะ ตะลอนไหนก็ไปได้แต่เดี๋ยวนี้ไม่ใช่ เพราะ...เพราะเสียงหัวใจมันเต้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว  ก็เขาทำเหมือนเดิมมาตลอดระยะเวลาที่รู้จักกัน แล้ว...แล้วเธอจะทำลายมันไปได้อย่างไร

ชาเลตขับรถไปเรื่อยๆสายลมยามเย็นเป็นใจ ให้คน2คนนึกถึงอดีตที่ผ่านมา ชาเลตจอดรถใกล้สระน้ำที่หนึ่ง นานแล้วที่ไม่ได้มาที่นี่ จูนคิดในใจทอดมองไปที่หนองน้ำที่ถูกโอบไว้ด้วยต้นไม้ใหญ่หลายต้น นกน้ำหลายตัวบินผ่านไปมาความรู้สึกเก่าๆก็กลับมาด้วยเช่นกัน

“อยากพาจูนดูตั้งหลายวันแล้ว แต่จูนไม่ว่างเลยนะ” ชาเลตเอ่ยก่อนเสยผมตัวเองที่ลงมาปรกหน้า

“จูนเเวะมาดูแล้วครั้งหนึ่งก่อนไปหาชาเลตที่ร้าน” เธอตอบน้ำเสียงเรียบไม่เหมือนทุกครั้ง

“สามปีตั้งแต่จบมหา'ลัยไป จูนไปทำอะไรที่ไหน รู้มั้ยว่าผมเป็นห่วง” สายตานั้นตัดพ้ออยู่ในทีรวมทั้งน้ำเสียงก็เศร้าจนคนฟังรู้สึกได้

“จูนก็วิ่งตามฝันของจูน ชาเลตก็รู้ว่าจูนอยู่ไหน แต่ชาเลตไม่ตามไปต่างหาก”   เธอต่อว่าเขาบ้าง

“ยังไงผมก็ต้องอยู่ดูแลร้าน จูนก็รู้ว่าพ่อกับแม่กลับไปอยู่สวีเดนแล้ว ผมเหลือที่นี่ที่เดียวที่เรียกว่าบ้านได้เต็มปากเต็มคำ”

“เรื่องนั้นจูนรู้”        

เสียงเธออ่อนลงนึกถึงผู้หญิงวัยกลางคนที่คอยบ่นที่เธอทำตัวไม่เรียบร้อยสมเป็นผู้หญิง ในบางช่วงวันหยุดยาวจูนไม่ได้กลับบ้านที่บ้านเกิด ชาเลตก็ไปรับเธอที่หอมากินข้าวกับพ่อแม่ของเขาบ้าง เขาพูดเสมอว่า

“เป็นพี่เป็นน้องกันอย่าคิดมาก”

เขามักพูดแบบนั้นเสมอ จนเธอคิดจริงจังว่าเขาคงไม่มีทางมองเธอเป็นอย่างอื่นได้ ผู้หญิงแต่ละคนที่วนเวียนในชีวิตเขาก็แสนจะสวยน่ารักระดับดาวคณะทั้งนั้น  แล้วเด็กกะโปโลตัวดำอย่างเธอนะเหรอ ที่เขาจะสนใจ เขาก็แค่ผู้ชายใจดีคนหนึ่งเท่านั้น

“ได้ข่าวบัวบ้างหรือเปล่า”จูนถามหลังจากเงียบไปนาน ชาเลตถึงกับชะงักและฝืนยิ้มออกมา

“ได้ข่าวซิ! ก่อนจูนมาถึงน่ะวันนั้นตอนเช้าบัวก็มาหา ผมถึงได้งงว่าเป็นวันพิเศษอะไรตอนเช้าบัวมาตอนเย็นจูนมาหา”

เขาตอบยิ้มเศร้า จนจูนแปลกใจ บัว-หญิงสาวที่เป็นคนรู้ใจของชาเลต เพียงแค่เอ่ยชื่อก็ทำให้ดวงตาเขาถึงได้เศร้าขนาดนี้

“ผมเลิกกับบัวครึ่งปีแล้ว ตอนนั้นจูนคงอยู่แถวเกาะสมุย”

จะเรียกว่าเลิกกัน ก็คงพูดได้ไม่เต็มปากนัก เพราะไม่ได้คบกันถึงขั้นเป็นแฟน แค่ลองคุยๆกัน แต่บัวเองก็รู้สึกเองล่ะว่า หัวใจของเขามีคนอื่นอยู่แล้ว มันยากเหลือเกินที่จะลบใครบางคนออกไป

“จริงเหรอ” จูนเอ่ยขึ้นอย่างกับไม่เชื่อที่ได้ยิน ชาเลตพยักหน้า

“ที่บัวมาก็จะบอกว่าเขาจะไปต่างประเทศกับโก้ เอ่อคนรักของบัวนะ"

“ขอโทษนะ เรื่องสำคัญแบบนี้จูนยังไม่รู้เลย”  เพราะเธอไม่ใช่คนสำคัญใช่ไหม เขาถึงไม่เคยเล่าอะไรเลย

“ช่างเถอะ คนจะไปรั้งยังไงก็ไม่อยู่ ว่าแต่จูนเถอะไปทำอะไรมาบ้าง”

“ก็เยอะ ชีวิตนักเดินทาง หาจุดหมายของชีวิต ขึ้นเขาลงห้วย เขียนหนังสือด้วยล่ะ” น้ำเสียงในตอนท้ายกวนเล็กๆ ชาเลตยิ้มอย่างเข้าใจ

“แล้วหาเจอหรือยังจุดหมายนั่นนะ”     เขาถามอย่างอารมณ์ดีขึ้น

“คิดว่าเจอแล้วนะ”

“แล้วที่หายไปทั้งวันนี่ไปไหน ไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย”  น้ำเสียงของเขายังคงให้ความรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้ยิน

“ก็ทำงานไง”

“งานที่ว่านะงานอะไร”  เขาทำน้ำเสียงเหนื่อยๆ “งานจูนเยอะจะตายเดาไม่ถูกหรอก”

“เกี่ยวกับเด็กและเยาวชนจ๊ะ จูนมาเก็บข้อมูลเด็กเร่รอน”  เธอยิ้ม “งานที่ทำไม่ค่อยตรงกับสายงานที่เรียนเลยเน๊าะ”

“สายที่เราเรียนมามันปรับใช้ได้กับทุกงานนั้นแหละ”  เขาให้กำลังใจเธอ

“ขอบใจนะ มีแต่ชาเลตที่เข้าใจจูนเสมอ”

“ไม่หรอก เอาเป็นว่าไปคราวหน้าให้ผมไปด้วยละกัน จะแบ่งขนมไปให้อีก”

รอยยิ้มของเขาทำให้หวั่นไหว เธอมองท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นกลางคืนแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ  ใกล้ก็เหมือนไกล และบางเวลาแม้ไกลก็ใกล้ในความคิดถึง

“กลับเถอะ พี่วารีอยู่คนเดียว”

“รายนั้นเขาชอบอยู่คนเดียวอยู่แล้ว”  ชาเลตหัวเราะเบาๆ

“กลับมานี่ยังไม่ได้กินข้าวพร้อมกันสามคนเลย”

‘กินกันสองคนก็ยังไม่ได้กินเลย’

ชาเลตเถียงในใจไม่กล้าพูดออกไป จูนยิ้มทะเล้นแล้วชวนชาเลตกลับ อีกครั้ง เขาไม่อยากกลับหรอก เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันมันแสนอัศจรรย์  ไม่รู้ทำไมเวลาอยู่กับจูนทีไรเขาถึงรู้สึกสบายใจทุกที ทั้งที่ไม่ได้เจอกันมานาน แต่ความรู้สึกไม่แตกต่างกันเท่าไรกับที่เคยอยู่ด้วยกัน ชาเลตขับรถพาจูนกลับมาที่ร้านอีกทีก็เกือบได้เวลาปิดร้านแล้ว วารีไม่โกรธแค่ทำเสียงดุๆขู่ชาเลตที่หนีงาน บวกด้วยคาดโทษว่าเรียกเก็บโอที

“ทำกับข้าวไว้ให้ ตามสบายนะ”

“อ้าว!พี่วารีพูดเหมือนจะไม่อยู่”  จูนถามอย่างแปลกใจ

“เลิกงานแล้ว จะไปพักผ่อนบ้างไรบ้าง พี่ก็เพื่อนมีฝูงนะจ๊ะ  จะมาอยู่เฝ้าร้านอย่างเดียวได้ไง” 

วารพูดหน้าตาเฉยเดินผ่านชาเลต หันมาขยิบตาให้เล็กน้อยแล้วหยิบกระเป๋าสะพายมาคล้องไหล่ก่อนจะเดินออกจากร้านไป   จูนหันมามองชาเลตที่ยังทำหน้านิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร  แต่เขาเองก็รู้สึกถึงอาการกระสับกระส่ายของอีกฝ่าย เขาจึงหันมายิ้มให้

“เหนื่อยทั้งวันแล้ว ไปอาบน้ำก่อนไปแล้วลงมากินข้าว”  เขาโยกศีรษะเธอไปมาเหมือนเด็กเล็กๆ ทำให้เธอรีบก้าวขึ้นไปชั้นบนทันที เพราะไม่อยากให้เขาต้องรอนาน