Share

บทที่ 5

Penulis: Lolishy
last update Tanggal publikasi: 2026-11-06 15:02:33

ฤดูใบไม้ผลิเวียนมาถึงหมู่บ้านชิงซานอีกครั้ง ขณะที่เสิ่นหนิงอันมีอายุครบสองขวบ ต้นท้อป่าบนเชิงเขาเริ่มผลิดอกสีชมพูอ่อน หิมะซึ่งเคยปกคลุมทางเดินละลายจนหมดสิ้น ลำธารกลับมาไหล ส่งเสียงกระทบก้อนหินตลอดทั้งวัน กลิ่นดินชื้นกับยอดหญ้าใหม่ลอยมาตามลม ทำให้หมู่บ้านซึ่งเงียบเหงามาหลายเดือนเริ่มมีชีวิตชีวา

แต่ความอบอุ่นของฤดูใหม่ไม่ได้ทำให้ชีวิตบ้านรองดีขึ้น

หลังจากทำงานหนักติดต่อกันเพื่อหาเงินอีกสองตำลึงส่งให้พี่ชาย เสิ่นเหวินซานล้มป่วยอยู่ครึ่งเดือน เขามีไข้ ไอและปวดข้อเท้าจนเดินแทบไม่ได้ ทว่าทันทีที่ลุกจากเตียงไหว เขาก็กลับไปรับจ้างดังเดิม เพราะหนี้ค่ารักษาของหลินซูเหนียงยังชำระไม่หมด

เงินห้าตำลึงถูกส่งเข้าเมืองครบตามจำนวน

เสิ่นเหวินเหยียนส่งจดหมายกลับมาว่าได้รับแล้ว พร้อมข้อความสั้น ๆ ว่า

หากได้เลื่อนตำแหน่งจะไม่ลืมความช่วยเหลือของครอบครัว

ทว่าผ่านไปเกือบหนึ่งปี ไม่มีข่าวเรื่องเลื่อนตำแหน่ง

ไม่มีเงินถูกส่งกลับมา

แม้แต่ของฝากชิ้นเล็กก็ไม่มี

สวี่กุ้ยฮวายังคงแก้ต่างให้บุตรชายคนโตว่า งานในที่ว่าการอำเภอยุ่งมาก

การเลื่อนตำแหน่งไม่อาจเกิดขึ้นภายในวันสองวัน คนในบ้านต้องอดทนรอ

ผู้ที่ต้องอดทนย่อมเป็นบ้านรองเช่นเดิม

หลังคาห้องยังไม่ได้ซ่อม

เมื่อฝนตก น้ำจะหยดลงบนเตียงสามจุด หลินซูเหนียงต้องนำชามบิ่นมารองไว้ แล้วขยับฟูกไปชิดผนังจนคนทั้งห้าต้องนอนเบียดกัน

จื่อเฉินอายุหกขวบแล้ว แต่ยังไม่ได้เข้าเรียน เขารู้จักเพียงอักษรไม่กี่ตัวที่แอบถามจากอาจารย์เฉินเวลานำฟืนไปส่ง

ชิงเหออายุห้าขวบ ต้องช่วยมารดาหุงข้าว ซักผ้า เลี้ยงไก่และเก็บผักป่า มือเล็กเต็มไปด้วยรอยแตกจนบางครั้งเลือดซึม

ส่วนหลินซูเหนียงยังมีอาการหน้ามืด หากทำงานกลางแดดนานเกินไป

นางจะต้องแอบนั่งพักหลังโรงฟืนเพื่อไม่ให้แม่สามีเห็น

อันเป่าเติบโตท่ามกลางภาพเหล่านี้ สองขาของนางแข็งแรงขึ้นมาก วิ่งได้แม้จะยังโซเซเล็กน้อย พูดเป็นประโยคสั้น ๆ ได้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนบ้านใหญ่ นางมักลดคำพูดให้เหลือเพียงครึ่งเดียว บางครั้งยังแสร้งออกเสียงผิดจนคนฟังหัวเราะ

นางเรียนรู้แล้วว่า การถูกมองว่าเป็นเด็กฉลาดเกินไปไม่ได้มีแต่ข้อดี

หากสวี่กุ้ยฮวารู้ว่านางเข้าใจเรื่องเงิน หญิงชราย่อมระวังคำพูดมากขึ้น

หากเสิ่นเหวินไฉรู้ว่านางจำสิ่งที่ได้ยินได้หมด เขาอาจไม่กล้ากล่าวเรื่องสถานศึกษาต่อหน้านาง

และหากปู่เสิ่นเห็นว่านางช่างคิดกว่าปกติ เขาอาจนำเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟัง จนชื่อเสียงเด็กประหลาดแพร่ไปทั่วหมู่บ้าน

อันเป่าจึงเลือกฉลาดเฉพาะเวลาที่จำเป็น

ยามไม่มีอันตราย นางเป็นเด็กหญิงแก้มกลมผู้ชอบวิ่งไล่ไก่ ปีนกองฟางและแอบใช้ถ่านวาดรูปบนกำแพง

นางชอบหยิบรองเท้าพี่ชายไปซ่อนใต้เตียง แล้วนั่งหัวเราะเมื่อจื่อเฉินหาไม่พบ

ชอบแอบใส่เมล็ดถั่วในกระเป๋าพี่สาว ทำให้ชิงเหอสงสัยว่าถั่วงอกขาเดินตามมาเองหรือไม่

ครั้งหนึ่งนางนำเศษผ้าสีแดงผูกหางไก่ตัวผู้ แล้วปล่อยมันวิ่งเข้าเรือนหลัก

ไก่ตกใจจนกระโดดขึ้นโต๊ะ ทำถ้วยชาของเสิ่นเหวินไฉหกใส่สมุดคัดอักษร

สวี่กุ้ยฮวาโกรธจัด ไล่ตีไก่ไปทั่วลาน แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเศษผ้าสีแดงมาจากที่ใด

มีเพียงชิงเหอที่เห็นน้องสาวหลบอยู่หลังโอ่งน้ำ มือปิดปากหัวเราะจนไหล่สั่น

“อันเป่าเป็นคนผูกหรือ”

เด็กน้อยส่ายหน้าทันที ทำตากลมใสซื่อ

“ไก่ผูกเอง”

“ไก่จะผูกผ้าได้อย่างไร”

“ไก่เก่ง”

ชิงเหอหลุดหัวเราะ แต่รีบปิดปาก ก่อนกระซิบว่า

“ห้ามทำอีก หากท่านย่ารู้ น้องจะถูกตี”

อันเป่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย

นางไม่คิดทำซ้ำอยู่แล้ว แผนกลั่นแกล้งซึ่งใช้ได้ผลเพียงครั้งเดียว หากทำซ้ำย่อมทิ้งร่องรอยให้คนจับได้

ยิ่งไปกว่านั้น นางมิได้ทำเพียงเพื่อความสนุก

ก่อนหน้านั้นเสิ่นเหวินไฉฉีกภาพวาดบนเศษไม้ของชิงเหอ แล้วกล่าวว่าเด็กผู้หญิงไม่ควรสิ้นเปลืองถ่านกับเรื่องไร้สาระ อันเป่าจึงเพียงส่งสมุดคัดอักษรของเขาไปดื่มน้ำชาเป็นเพื่อนภาพวาดของพี่สาวเท่านั้น

ผู้ใดทำสิ่งใด ย่อมได้รับสิ่งนั้นคืน

นับว่ายุติธรรมแล้ว

เช้าวันหนึ่ง หลินซูเหนียงพาบุตรสาวทั้งสองไปเก็บผักป่าบริเวณเชิงเขา

จื่อเฉินต้องไปช่วยบิดาขนหินที่บ้านสกุลจ้าว ส่วนเสิ่นเหวินไฉเข้าเรียนในสถานศึกษา ปู่เสิ่นลงนาและสวี่กุ้ยฮวาอยู่บ้านคัดเมล็ดพันธุ์

ผักที่เก็บได้จะนำกลับไปต้มเป็นอาหาร หากมากพอ ส่วนหนึ่งอาจนำไปตากแห้งเก็บไว้กินยามขาดแคลน

อันเป่าสวมรองเท้าผ้าคู่เล็กซึ่งหลินซูเหนียงเย็บจากเศษผ้าหลายสี พื้นรองเท้าบางจนรู้สึกถึงก้อนหินทุกก้อน แต่ยังดีกว่าเดินเท้าเปล่า

นางถือกระจาดขนาดเล็กไว้ในมือ เดินตามมารดากับพี่สาวอย่างกระตือรือร้น

“อันเป่าอย่าวิ่งไกล” หลินซูเหนียงเตือน “บริเวณนี้มีหลุมกับงู”

“ไม่ไกล”

เด็กน้อยรับคำแล้ววิ่งตามผีเสื้อไปอีกสามก้าว

ชิงเหอรีบคว้าคอเสื้อนางกลับมา

“ท่านแม่เพิ่งพูดจบ”

อันเป่าหันมายิ้ม “ผีเสื้อเรียก”

“มันเรียกอย่างไร”

“อันเป่า มาเล่นกัน”

ชิงเหอหัวเราะ “ผีเสื้อพูดไม่ได้”

“พี่ก็ไม่ได้ยิน”

“น้องได้ยินหรือ”

“ได้ยิน”

เด็กหญิงทั้งสองถกเถียงเรื่องผีเสื้อไปตลอดทาง ทำให้หลินซูเหนียงซึ่งกำลังเก็บยอดผักป่าอดยิ้มไม่ได้

ช่วงเวลาเช่นนี้หาได้ยาก

เมื่ออยู่นอกกำแพงบ้านเสิ่น ไม่มีเสียงสวี่กุ้ยฮวาตวาด ไม่มีเสิ่นเหวินไฉมาแย่งของและไม่มีงานบ้านกองโตวางรออยู่ตรงหน้า

พวกนางเป็นเพียงมารดากับบุตรสาวสองคนซึ่งเดินท่ามกลางแสงแดดอ่อน

อันเป่าชอบเห็นมารดายิ้ม

หลินซูเหนียงมีใบหน้างดงาม แม้ผิวหยาบจากแดดและร่างกายซูบผอม แต่เมื่อยิ้ม ดวงตาจะโค้งอ่อนโยนจนดูอบอุ่นกว่าสตรีแต่งกายในผ้าแพรงดงามเสียอีก

นางไม่ควรถูกขังอยู่ในบ้านนั้นตลอดชีวิต

ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจอันเป่าอีกครั้ง

วันหนึ่งนางจะพามารดาออกมา

ไม่ใช่ออกมาเก็บผักเพียงครึ่งวัน แต่ย้ายออกมาจากบ้านใหญ่โดยไม่ต้องกลับไปคุกเข่ารับคำสั่งของผู้ใด

“อันเป่า มาช่วยพี่เก็บตรงนี้”

ชิงเหอเรียกจากใต้ต้นไม้

เด็กน้อยวิ่งไปหา เห็นยอดอ่อนสีเขียวขึ้นอยู่หลายกอ นางจำไม่ได้ว่าเป็นผักชนิดใด แต่เมื่อเห็นมารดาเก็บใส่ตะกร้าจึงช่วยเด็ดตาม

หลังเก็บได้ครู่หนึ่ง เสียงไก่ป่าก็ดังมาจากพุ่มไม้

อันเป่าเงยหน้าทันที

“ไก่!”

หลินซูเหนียงหันมามอง “อาจเป็นไก่ฟ้า อย่าวิ่งตาม มันเร็วมาก”

เด็กน้อยไม่ได้คิดจับไก่ นางรู้ว่าขาสั้นของตนไม่มีทางวิ่งทัน เพียงเดินไปดูบริเวณที่เสียงดัง

ใต้พุ่มไม้มีรอยดินถูกคุ้ยใหม่ ๆ และขนสีน้ำตาลติดอยู่ตามกิ่ง

อันเป่านั่งยอง ใช้ไม้เขี่ยใบไม้แห้ง

สิ่งที่พบไม่ใช่ไข่ แต่เป็นหน่ออ่อนสีเหลืองซีดแทงขึ้นจากดิน

หน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิ!

นางไม่แน่ใจว่าในพื้นที่นี้เรียกสิ่งเดียวกันหรือไม่ แต่รูปร่างคล้ายหน่อไม้ที่เคยเห็นในชาติก่อน

อันเป่ารีบเรียกมารดา

“ท่านแม่! ของกิน!”

หลินซูเหนียงเดินเข้ามาดู ก่อนแววตาจะสว่างขึ้น

“เป็นหน่อไผ่จริงด้วย”

บริเวณนั้นมีหน่อเล็กโผล่ขึ้นหลายจุด เมื่อขุดลงไปกลับพบมากกว่าที่เห็นบนพื้น มารดากับบุตรสาวช่วยกันเก็บได้เกือบเต็มตะกร้า

ชิงเหอดีใจ “คืนนี้พวกเราจะได้กินผัดหน่อไผ่หรือ”

หลินซูเหนียงชะงักเล็กน้อย “ต้องนำกลับไปให้ท่านย่าแบ่งก่อน”

รอยยิ้มของเด็กหญิงจางลง แต่ยังพยักหน้า

อันเป่านั่งมองหน่อไผ่แล้วใช้ความคิด

หากนำกลับไปทั้งหมด ผลลัพธ์มีอยู่สองอย่าง

อย่างแรก สวี่กุ้ยฮวานำไปขาย

อย่างที่สอง นางทำเป็นอาหารให้เสิ่นเหวินไฉ แล้วแบ่งกากให้บ้านรอง

ไม่ว่าจะเป็นทางใด คนที่ขุดพบแทบไม่ได้กิน

อันเป่าจึงหยิบหน่อขนาดเล็กสองหน่อซ่อนไว้ใต้ก้อนหิน ก่อนใช้ใบไม้ปิดไว้

ชิงเหอเห็นก็เบิกตากว้าง

“อันเป่า!”

เด็กน้อยยกนิ้วแตะริมฝีปาก

“ชู่ว์”

หลินซูเหนียงหันมาพอดี “พวกเจ้าทำสิ่งใด”

ชิงเหอมองน้องสาว ก่อนตอบตะกุกตะกัก

“ข้า…ข้าเห็นจิ้งหรีดเจ้าค่ะ”

อันเป่าพยักหน้า “จิ้งหรีดตัวใหญ่”

มารดาไม่ได้สงสัย นางเพียงเตือนว่าอย่าจับแมลงแปลก ๆ แล้วหันกลับไปจัดตะกร้า

ชิงเหอก้มลงกระซิบ “น้องจะกลับมาเอาหรือ”

“ให้ป้าหวัง”

“เหตุใดต้องให้ป้าหวัง”

“แลกไข่”

ชิงเหอเข้าใจทันที

หากนำหน่อไผ่กลับบ้านจะถูกยึด แต่หากแอบมอบให้ป้าหวังแลกไข่หรืออาหาร บ้านรองอาจได้กินจริง

เด็กหญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนช่วยเอาใบไม้ปิดให้แน่นกว่าเดิม

หลังเก็บผักเสร็จ ทั้งสามนำตะกร้ากลับบ้าน

ดังที่อันเป่าคาด สวี่กุ้ยฮวาเห็นหน่อไผ่ก็รีบเทออกมานับ ได้ทั้งหมดสิบหกหน่อ

“พรุ่งนี้ตลาดเปิด ข้าจะนำไปขาย” หญิงชรากล่าว “ของป่าเช่นนี้คนในตำบลชอบซื้อ น่าจะได้เงินหลายอีแปะ”

ชิงเหอถามอย่างมีความหวัง “เก็บไว้กินหนึ่งหน่อได้หรือไม่เจ้าคะ”

“กินสิ่งใด เงินในบ้านขาดอยู่มาก พวกเจ้ารู้จักแต่เรื่องกิน!”

“พวกเราเป็นคนขุด…”

“ภูเขาเป็นของหมู่บ้าน ผู้ใดพบก็เหมือนกัน หากบ้านอื่นพบก่อน พวกเจ้าจะได้หรือ”

คำกล่าวนี้ดูเหมือนมีเหตุผล แต่หากคนที่พบเป็นเสิ่นเหวินไฉ คงมีหน่อไผ่อย่างน้อยครึ่งหนึ่งตกลงในชามของเขา

หลินซูเหนียงส่งสายตาให้บุตรสาวหยุดพูด

สวี่กุ้ยฮวาเก็บหน่อทั้งหมดเข้าห้อง ก่อนหันมาสั่งว่า

“สะใภ้รอง วันนี้อากาศดี นำที่นอนของเหวินไฉไปตาก แล้วซักเสื้อผ้าที่เขาเปลี่ยนไว้ด้วย”

“เจ้าค่ะ”

ชิงเหอก้มหน้าเดินตามมารดาไป

อันเป่าเห็นมือพี่สาวกำชายเสื้อแน่น รู้ว่านางผิดหวังเพียงใด

“พี่”

เด็กน้อยเรียกเบา ๆ ก่อนชี้ไปทางบ้านป้าหวัง

ชิงเหอนึกถึงหน่อไผ่สองหน่อที่ซ่อนอยู่จึงมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย

ช่วงบ่าย เมื่อสวี่กุ้ยฮวาหลับ อันเป่ากับชิงเหอแอบออกจากบ้าน อ้างว่าจะไปเก็บหญ้าให้ไก่

ทั้งสองกลับไปเอาหน่อไผ่ใต้ก้อนหินแล้วนำไปให้ป้าหวัง

หญิงชรามองเด็กสองคนอย่างประหลาดใจ

“พวกเจ้าเอามาจากที่ใด”

ชิงเหอไม่กล้าโกหก จึงเล่าความจริงทั้งหมด

ป้าหวังถอนหายใจ

“พวกเจ้าไม่ควรซ่อนของผู้ใหญ่ หากถูกพบจะถูกตี”

อันเป่ากอดหน่อไผ่ไว้แน่น

“ท่านแม่ขุด”

“ใช่ มารดาเจ้าเป็นคนขุด”

“ท่านแม่กิน”

ป้าหวังมองใบหน้ากลมของเด็กน้อย ก่อนมองชิงเหอซึ่งผอมจนเห็นกระดูก ใจของนางอ่อนลง

“พวกเจ้าต้องการแลกสิ่งใด”

“ไข่หนึ่งฟองได้หรือไม่เจ้าคะ” ชิงเหอถามอย่างไม่มั่นใจ

หน่อไผ่สองหน่อขายได้มากกว่าไข่หนึ่งฟอง แต่เด็กหญิงกลัวว่าขอมากเกินไปจะถูกปฏิเสธ

ป้าหวังเข้าไปในบ้านแล้วกลับมาพร้อมไข่สองฟองกับข้าวโพดบดหนึ่งถุงเล็ก

“เอาไป”

ชิงเหอรีบส่ายหน้า “มากเกินไปเจ้าค่ะ”

“หน่อไผ่ของพวกเจ้ามีค่ามากกว่านี้ ถือว่าข้าซื้อไว้”

“แต่…”

“รับไปเถิด หากอยากตอบแทน วันหน้ามาช่วยข้าเก็บผัก”

ชิงเหอรับของด้วยสองมือ ดวงตาแดงขึ้น

“ขอบคุณท่านป้าหวัง”

อันเป่ายกมือคำนับเลียนแบบผู้ใหญ่

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

คำพูดชัดเจนทำให้ป้าหวังหัวเราะ

“เด็กคนนี้ปากหวานขึ้นทุกวัน”

อันเป่ายิ้มจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก

เมื่อกลับถึงบ้าน ทั้งสองนำข้าวโพดบดกับไข่ไปซ่อนไว้ที่ช่องข้างโอ่งน้ำ

ก่อนบอกมารดาตอนกลางคืน

หลินซูเหนียงตกใจตามคาด

“หากท่านย่ารู้…”

“แต่ของนี้ท่านป้าหวังให้พวกเรา” ชิงเหอรีบกล่าว “อันเป่าพบหน่อไผ่ ข้ากับท่านแม่เป็นคนขุด เหตุใดพวกเราจึงไม่มีสิทธิ์แลกอาหารให้ตนเอง”

น้ำเสียงของเด็กหญิงมีความกล้ามากกว่าปีก่อน

หลินซูเหนียงมองบุตรสาวทั้งสองแล้วเงียบไปนาน

เดิมทีนางอยากนำของทั้งหมดไปมอบให้แม่สามีเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา แต่เมื่อเห็นแขนผอมของชิงเหอและแก้มซูบของจื่อเฉิน คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ

สุดท้ายนางต้มไข่สองฟอง แบ่งให้คนในบ้านรองทั้งห้าคนและนำข้าวโพดบดครึ่งหนึ่งไปต้มเป็นโจ๊กข้น

มื้อนั้นอันเป่ากินจนท้องกลม

นางนอนลูบท้องอยู่บนเตียง ยิ้มอย่างพอใจ

นี่เป็นความโชคดีเล็ก ๆ อีกครั้ง

นางไม่ได้พบทอง ไม่ได้พบโสมพันปีและไม่มีสัตว์เทพวิ่งมาขอเป็นนาย

นางเพียงเห็นไก่ป่าตัวหนึ่ง ได้ยินเสียงมันและบังเอิญพบหน่อไผ่ซึ่งคนอื่นมองข้าม

แต่โอกาสเล็ก ๆ นั้นทำให้ครอบครัวได้กินอาหารอิ่มหนึ่งมื้อ

อันเป่าไม่ดูถูกโชคเล็กน้อย ความร่ำรวยไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว บางครั้งมันเริ่มจากไข่สองฟอง ข้าวโพดบดหนึ่งถุงและความกล้าที่จะเก็บสิ่งซึ่งสมควรเป็นของตนไว้

วันรุ่งขึ้น สวี่กุ้ยฮวานำหน่อไผ่สิบหกหน่อไปขาย ได้เงินยี่สิบสี่อีแปะ

นางใช้เงินสิบอีแปะซื้อกระดาษให้เสิ่นเหวินไฉ หกอีแปะซื้อขนมงาให้เขา ส่วนที่เหลือเก็บเข้ากล่องกองกลาง

บ้านรองไม่ได้รับแม้แต่อีแปะเดียวตามคาด

อันเป่าไม่รู้สึกเสียดาย เพราะเมื่อคืนพวกนางได้กินของที่ควรได้กินแล้ว

แต่ความลับไม่มีสิ่งใดถูกปิดบังตลอดไป

สามวันต่อมา เสิ่นเหวินไฉเดินไปเล่นหลังบ้าน เขาพบเศษเปลือกไข่ฝังอยู่ใกล้โอ่งน้ำ จึงนำไปฟ้องมารดา

สวี่กุ้ยฮวาเรียกทุกคนมาสอบถามทันที

“ไข่มาจากที่ใด”

ไม่มีผู้ใดตอบ

“แม่ไก่ในบ้านไม่ได้ออกไข่หายไปแม้แต่ฟองเดียว พวกเจ้าเอาเงินที่ใดไปซื้อ”

หลินซูเหนียงกำลังจะรับความผิด แต่อันเป่ากลับเดินออกไปก่อน

“ป้าหวังให้”

สวี่กุ้ยฮวามองนาง “เหตุใดป้าหวังจึงให้”

“อันเป่าน่ารัก”

คำตอบทำให้จื่อเฉินเกือบหลุดหัวเราะ

ชิงเหอรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม

หญิงชรากลับไม่ขำ “อย่าพูดเหลวไหล นางให้เพราะสิ่งใด”

อันเป่าเอียงศีรษะ ทำหน้าไม่เข้าใจ

“น่ารัก”

“ข้าถามว่าเจ้านำสิ่งใดไปแลก!”

เด็กน้อยกะพริบตา ก่อนเบะปาก

“ท่านย่าดุ”

“ตอบมา!”

อันเป่าเริ่มร้องไห้ น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม แต่ในใจกลับเยือกเย็น

นางรู้ว่าสวี่กุ้ยฮวาไม่กล้าตีเด็กต่อหน้าปู่เสิ่นหลังจากเคยถูกเพื่อนบ้านตำหนิหลายครั้ง ยิ่งนางร้องดัง คนข้างบ้านก็ยิ่งได้ยิน

“ท่านย่าดุอันเป่า! อันเป่าไม่รู้! ป้าหวังให้ไข่เพราะอันเป่าน่ารัก!”

เสียงร้องดังออกไปถึงลาน

ป้าหวังซึ่งกำลังเดินผ่านหน้าบ้านได้ยินชื่อตนเองจึงเข้ามาดู

“เกิดอะไรขึ้น”

สวี่กุ้ยฮวาถามทันที “เจ้ามอบไข่ให้เด็กสองคนหรือ”

ป้าหวังมองอันเป่าซึ่งร้องไห้จนหน้าแดง แล้วมองชิงเหอที่ยืนตัวสั่น นางจึงเข้าใจสถานการณ์

“ข้าให้เอง”

“ให้เพราะเหตุใด”

“วันก่อนพวกนางช่วยข้าเก็บผักกับกวาดลาน ข้าเห็นเด็กขยันจึงให้ไข่ไปสองฟอง มีปัญหาอันใดหรือ”

สวี่กุ้ยฮวาไม่อาจกล่าวว่าของที่เพื่อนบ้านมอบให้เด็กก็ต้องเป็นของกองกลางต่อหน้าเจ้าของได้ จึงทำเพียงแค่นเสียง

“หากนำของเข้าบ้านควรบอกผู้ใหญ่ก่อน”

ป้าหวังตอบ “ไข่เพียงสองฟอง เด็กกินไปแล้วก็แล้วกันเถิด พี่กุ้ยฮวาคงไม่คิดให้พวกนางคายออกมากระมัง”

ปู่เสิ่นที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กระแอม

“เรื่องเล็กน้อย พอได้แล้ว”

สวี่กุ้ยฮวาจำต้องยอมเลิก แต่ก่อนเดินกลับยังจ้องหลานสาวเขม็ง

อันเป่าหยุดร้องแทบจะทันทีเมื่อหญิงชราหันหลัง

ป้าหวังเห็นแล้วต้องรีบกลั้นยิ้ม

เด็กผู้นี้ไม่ธรรมดา

นางฉลาดกว่าที่ผู้ใหญ่ในบ้านคิด แต่รู้จักซ่อนความฉลาดไว้ใต้เสียงร้องกับคำพูดไร้เดียงสา

ป้าหวังไม่ได้เปิดเผยสิ่งที่ตนสังเกต เพียงยื่นมือเช็ดน้ำตาให้เด็กน้อย

“คราวหน้าหากอยากได้ไข่ มาช่วยข้าเก็บผักอีก”

อันเป่าพยักหน้า “ขอบคุณท่านป้า”

หลังเหตุการณ์นั้น ชีวิตสงบอยู่ได้ไม่กี่วัน

ต้นเดือนสาม ฝนตกติดต่อกันหลายคืน ธัญพืชซึ่งเก็บไว้ในยุ้งเริ่มชื้น ข้าวฟ่างบางส่วนขึ้นรา สวี่กุ้ยฮวาจึงนำออกมาตากแดด

เมล็ดที่เสียหายมากถูกแยกใส่กระสอบหนึ่งใบ

ปกติควรนำไปเลี้ยงสัตว์หรือทิ้ง แต่หญิงชราเสียดายของ นางใช้มือคัดส่วนที่ขึ้นราหนักออก แล้วบดเมล็ดที่เหลือผสมกับแป้งหยาบ เตรียมทำแผ่นแป้งให้คนในบ้านกิน

หลินซูเหนียงเห็นสีของแป้งผิดปกติจึงทักท้วง

“ท่านแม่ ข้าวฟ่างกระสอบนี้มีกลิ่นอับ เกรงว่าจะกินไม่ได้”

“ตากแดดแล้วจะเป็นสิ่งใด”

“บางเมล็ดมีราสีเขียว…”

“คัดออกไปหมดแล้ว เจ้าคิดว่าบ้านเราร่ำรวยถึงขั้นทิ้งธัญพืชทั้งกระสอบหรือ”

“แต่หากกินแล้วป่วย ค่ารักษาจะแพงกว่า”

สวี่กุ้ยฮวาหน้าบึ้ง “อย่าเอาคำหมอมาขู่ข้า เมื่อก่อนข้ากินของเก่ากว่านี้ยังไม่เห็นตาย”

หลินซูเหนียงไม่กล้าโต้แย้งต่อ

อันเป่านั่งเล่นก้อนหินอยู่ใกล้ครัว ได้ยินทุกคำ

นางมองแป้งสีคล้ำในอ่างอย่างระแวง

ในชาติก่อน นางเคยอ่านข่าวเรื่องอาหารขึ้นราและสารพิษจากเชื้อรา ไม่รู้ว่าสิ่งนี้ร้ายแรงถึงขั้นใด แต่แน่นอนว่าไม่ควรนำมากิน

ปัญหาคือ นางเป็นเด็กสองขวบ หากกล่าวเรื่องพิษจากราจะยิ่งผิดปกติ

แม้แต่มารดาซึ่งเป็นผู้ใหญ่ยังห้ามไม่ได้ คำพูดของนางย่อมไม่มีน้ำหนัก

อันเป่าจึงต้องหาวิธีอื่น

ตอนกลางวัน สวี่กุ้ยฮวานำแป้งส่วนหนึ่งไปผสมกับผักป่า ทำเป็นแผ่นแป้งหลายชิ้น นางไม่กล้าให้เสิ่นเหวินไฉกินเพราะกลัวกลิ่นไม่ดี จึงแอบทำแป้งขาวแยกให้บุตรชายคนเล็ก

แผ่นแป้งจากข้าวฟ่างเก่าถูกแบ่งให้ปู่เสิ่น บ้านรองและตัวนางเอง

อันเป่าเห็นการแบ่งแล้วแทบหัวเราะเย็น

หากหญิงชราเชื่อว่าของนี้กินได้จริง เหตุใดจึงไม่ยอมให้อาเล็กกิน

เห็นได้ชัดว่านางเองก็ระแวง เพียงเสียดายเกินกว่าจะทิ้ง จึงนำชีวิตของคนอื่นมาทดลองก่อน

มื้อกลางวัน แผ่นแป้งถูกวางลงบนโต๊ะ

หลินซูเหนียงดมแล้วขมวดคิ้ว กลิ่นอับยังคงชัดเจนแม้ผสมผักกับเกลือ

“ท่านพ่อ อย่าเพิ่งกินเลยเจ้าค่ะ”

ปู่เสิ่นตอบ “มารดาเจ้าทำสุกแล้ว คงไม่เป็นไร”

เสิ่นเหวินซานเองก็ไม่สบายใจ เขาฉีกชิ้นเล็กมองดู ด้านในมีจุดสีดำแทรกอยู่

จื่อเฉินกับชิงเหอนั่งรอ ไม่กล้าหยิบก่อนผู้ใหญ่

เสิ่นเหวินไฉนั่งอีกด้าน กำลังกินแผ่นแป้งขาวซึ่งมีกลิ่นหอมกว่าอย่างเห็นได้ชัด

“เหตุใดของอาเล็กไม่เหมือนพวกเรา” จื่อเฉินถาม

สวี่กุ้ยฮวาตอบ “ท้องเขาไม่ดี กินธัญพืชหยาบแล้วปวด”

อันเป่าคิดว่า คนที่เคยดื่มยาบำรุงของสตรีเสียเลือดได้โดยไม่ตาย กลับมาท้องอ่อนแอในเวลาที่มีอาหารขึ้นราเสียแล้ว

นางมองแผ่นแป้งตรงหน้า ก่อนมองไปรอบลาน

ไก่ตัวหนึ่งเดินเข้ามาใกล้โต๊ะ จิกเศษอาหารบนพื้น

อันเป่าหยิบแผ่นแป้งชิ้นเล็กโยนให้มัน

“อย่าเล่นอาหาร!” สวี่กุ้ยฮวาดุ

เด็กน้อยทำเป็นตกใจ แล้วก้มหน้า

ไก่จิกแป้งกินไปหลายคำ ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นทันที

อันเป่าขมวดคิ้ว นางไม่รู้ว่าพิษจะแสดงอาการเมื่อใดและสัตว์อาจทนได้มากกว่าคน การทดลองเช่นนี้ไม่แน่นอน

ปู่เสิ่นยกแผ่นแป้งขึ้นจะกัด

อันเป่าตัดสินใจทันที

นางเอื้อมมือปัดชามน้ำแกงกลางโต๊ะ

ชามล้ม น้ำแกงไหลท่วมแผ่นแป้งทั้งหมด

ทุกคนตกตะลึง

สวี่กุ้ยฮวาเป็นคนแรกที่ได้สติ

“อันเป่า!”

เด็กน้อยถอยหลังทันที

“มือหลุด”

“มือหลุดอันใด เจ้ายื่นไปปัดชัด ๆ!”

“อันเป่าไม่ตั้งใจ”

นางทำตากลม น้ำตาคลอพร้อมใช้งาน

หญิงชราไม่หลงกล “เด็กคนนี้ถูกตามใจจนเสียคนแล้ว วันนี้ข้าต้องตีให้จำ!”

สวี่กุ้ยฮวาคว้าไม้เรียวข้างประตู

เสิ่นเหวินซานรีบอุ้มบุตรสาวขึ้น

“ท่านแม่ นางยังเล็ก”

“สองขวบแล้ว ไม่เล็ก! หากไม่สั่งสอนเวลานี้ โตไปจะปีนขึ้นหลังคา”

อันเป่าซุกหน้ากับคอบิดา ทำตัวสั่นเหมือนหวาดกลัว แต่ในใจคำนวณอย่างรวดเร็ว

แผ่นแป้งเปียกน้ำแล้วก็ยังเก็บมาทอดใหม่ได้ สวี่กุ้ยฮวาไม่มีทางทิ้งเพียงเพราะน้ำแกงหก

นางต้องทำให้มันกินไม่ได้จริง ๆ

สายตาเด็กน้อยเหลือบไปเห็นถังน้ำล้างเท้าข้างกำแพง

หากนางวิ่งไปคว่ำถังลงบนอาหารต่อหน้าทุกคน ย่อมถูกจับได้ว่าเจตนาและอาจถูกตีหนัก

ยังต้องคิดวิธีที่ดูเหมือนอุบัติเหตุ

“ข้าจะลงโทษนางเอง” เสิ่นเหวินซานกล่าว “ท่านแม่ไม่ต้องลงมือ”

“ทุกครั้งเจ้าก็กล่าวเช่นนี้ แต่ไม่เคยตีจริง”

“นางไม่ได้ทำบ่อย…”

“ปีที่แล้วนางทำถ้วยแตก เกือบจุดไฟเผาบ้าน เวลานี้ยังทำอาหารทั้งโต๊ะเสียหาย นี่เรียกว่าไม่บ่อยหรือ”

อันเป่าอยากโต้ว่าไฟไหม้ไม่ใช่ฝีมือนาง แต่นางยังต้องรักษาบทบาทเด็กที่กำลังกลัว จึงกอดคอบิดาแน่น

ในจังหวะนั้น ไก่ตัวที่กินแป้งเข้าไปเริ่มมีอาการผิดปกติ

มันหยุดเดิน ส่ายศีรษะไปมา แล้วกระพือปีกอย่างไร้ทิศทาง

ทุกคนหันไปมอง

ไก่เดินเซสองสามก้าว ก่อนล้มลงกับพื้น ขากระตุก

ลานบ้านเงียบสนิท

อันเป่าเองก็ตกใจ

นางเพียงหวังให้ไก่แสดงอาการไม่ดีเพื่อพิสูจน์ว่าอาหารมีปัญหา ไม่คิดว่าจะรุนแรงและรวดเร็วถึงเพียงนี้

หลินซูเหนียงรีบชี้ “เมื่อครู่อันเป่าโยนแผ่นแป้งให้มันกิน”

เสิ่นเหวินซานมองอาหารเปียกบนโต๊ะ สีหน้าเปลี่ยนทันที

“แป้งมีพิษหรือ”

สวี่กุ้ยฮวาหน้าซีด แต่ยังปฏิเสธ

“อาจเป็นไก่ป่วยอยู่ก่อนแล้ว”

“เมื่อเช้ามันยังวิ่งปกติ” ชิงเหอกล่าว “ข้าเป็นคนให้อาหาร”

ปู่เสิ่นวางแผ่นแป้งในมือลงทันที

จื่อเฉินเดินไปดูไก่โดยไม่แตะต้อง ก่อนหันกลับมา

“มันกินแป้งเพียงอย่างเดียว”

เสิ่นเหวินไฉรีบยกจานแป้งขาวของตนหนีออกห่าง

“ของข้าไม่ได้ทำจากข้าวฟ่างกระสอบนั้นใช่หรือไม่”

คำถามของเขายืนยันอย่างไม่ตั้งใจว่า สวี่กุ้ยฮวารู้ว่าแป้งชุดนี้อาจมีปัญหา

นางจึงไม่ได้ให้บุตรชายกิน

ปู่เสิ่นหันมองภรรยา

“เจ้านำข้าวฟ่างขึ้นรามาทำจริงหรือ”

“ข้าคัดส่วนเสียออกแล้ว!”

“ถ้าคัดออกหมด ไก่จะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร”

“อาจมีอย่างอื่นปน…”

“เมื่อครู่สะใภ้รองเตือนแล้ว เจ้ากลับไม่ฟัง”

สวี่กุ้ยฮวาถูกสามีตำหนิต่อหน้าทุกคนจึงทั้งอับอายทั้งโกรธ นางหันความผิดไปยังอันเป่า

“เด็กคนนี้รู้ว่าอาหารมีพิษได้อย่างไร บางทีนางอาจใส่สิ่งใดลงไป!”

อันเป่าเงยหน้า ทำสีหน้าไร้เดียงสาที่สุด

“อันเป่าไม่รู้”

“ไม่รู้แล้วเหตุใดคว่ำชาม”

“เหม็น”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้ทุกคนชะงัก

เด็กน้อยย่นจมูกแล้วชี้แผ่นแป้ง

“เหม็น ไม่กิน”

หลินซูเหนียงรีบกล่าว “อันเป่าประสาทรับกลิ่นดี ตั้งแต่เล็ก หากนมหรืออาหารมีกลิ่นผิดปกติ นางจะไม่ยอมแตะ”

เรื่องนี้เป็นความจริงครึ่งหนึ่ง

อันเป่าเคยปฏิเสธน้ำนมแพะซึ่งค้างข้ามคืนและไม่ยอมกินโจ๊กที่เริ่มบูดในฤดูร้อน ทุกคนจึงไม่สงสัยมากนัก

ปู่เสิ่นมองหลานสาวแล้วถอนหายใจ

“ไม่ว่าจะเพราะเหตุใด อย่างน้อยนางทำให้พวกเราไม่ได้กินของมีปัญหา”

อันเป่าแอบยิ้มอยู่กับไหล่บิดา

ในที่สุดก็มีคนกล่าวถูกสักครั้ง

สวี่กุ้ยฮวายังไม่พอใจ “แล้วอาหารที่เสียไปเล่า”

“อาหารนี้กินไม่ได้อยู่แล้ว” เสิ่นเหวินซานตอบ “หากพวกเรากินแล้วป่วย

ค่าหมอจะมากกว่านี้”

หญิงชราไม่มีคำโต้แย้ง

สุดท้ายแผ่นแป้งทั้งหมดถูกนำไปฝัง ไก่ตัวนั้นไม่ตาย แต่ต้องใช้เวลานานกว่าจะลุกขึ้นได้ หมอซุนซึ่งถูกตามมาดูบอกว่า มันอาจกินเมล็ดขึ้นราหรือสิ่งมีพิษเข้าไป

เมื่อรู้ว่าคนในบ้านเกือบกินอาหารชุดเดียวกัน หมอชราก็ดุสวี่กุ้ยฮวาจนหญิงชราหน้าเสีย

“ของขึ้นราไม่ใช่เพียงมีกลิ่นไม่ดี บางอย่างทำให้ปวดท้อง อาเจียน หรือถึงตายได้ ต่อให้เสียดายก็ต้องทิ้ง”

“ข้าอยู่มาหลายสิบปี ไม่เคยได้ยินว่าข้าวเก่าฆ่าคน” นางพึมพำ

“เพราะคนที่ตายพูดให้เจ้าฟังไม่ได้กระมัง”

คำตอบของหมอซุนทำให้จื่อเฉินหลุดหัวเราะ ก่อนรีบไอปิดบัง

หลังหมอกลับ ปู่เสิ่นสั่งให้ตรวจธัญพืชทั้งหมดในยุ้ง ข้าวฟ่างเสียหายเกือบหนึ่งกระสอบ แม้สวี่กุ้ยฮวาเจ็บปวดเสียดายเพียงใดก็ต้องนำไปฝัง

อันเป่าคิดว่าเรื่องคงจบแล้ว แต่หญิงชราไม่ยอมปล่อยความโกรธง่าย ๆ

แม้ปู่เสิ่นจะกล่าวว่าเด็กช่วยทุกคนไว้ นางยังถือว่าอันเป่าทำอาหารเสียหายและไม่เคารพผู้ใหญ่ จึงสั่งตัดส่วนอาหารของบ้านรองหนึ่งวัน

เสิ่นเหวินซานคัดค้านเป็นครั้งแรก

“ท่านแม่ หากอันเป่าไม่ทำแผ่นแป้งเปียก พวกเราอาจกินเข้าไปแล้ว”

“นางทำเพราะดื้อ มิได้รู้เรื่องพิษ”

“ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ ผลคือทุกคนปลอดภัย”

“เจ้าจะให้รางวัลนางที่ทำอาหารหกหรือ”

“ข้าเพียงไม่เห็นว่านางสมควรถูกลงโทษ”

“เจ้ากำลังขัดคำข้าอีกแล้ว!”

เสิ่นเหวินซานสูดลมหายใจลึก

อันเป่าถูกมารดาอุ้มอยู่ นางมองบิดาอย่างตั้งใจ

ทุกครั้งที่ผ่านมา เมื่อได้ยินคำว่าอกตัญญูหรือขัดคำ เขาจะถอยทันที

ครั้งนี้เขาจะทำเช่นไร

“ท่านแม่”

บุรุษหนุ่มกล่าวช้า ๆ

“อันเป่าเป็นบุตรของข้า หากต้องลงโทษ ข้าจะรับแทนนาง บ้านรองไม่จำเป็นต้องอดอาหารทั้งหมด”

สวี่กุ้ยฮวาแค่นเสียง “เจ้าจะรับอย่างไร”

“วันพรุ่งนี้ไม่ต้องแบ่งอาหารให้ข้า แต่ภรรยากับลูกต้องได้กินตามปกติ”

หลินซูเหนียงรีบดึงแขนเขา “ท่านทำงานหนัก จะอดได้อย่างไร”

“ข้าไม่เป็นไร”

ประโยคเดิมของคนบ้านรองกลับมาอีกครั้ง

อันเป่าโกรธจนอยากกัดเขา

เหตุใดทุกครั้งที่เริ่มกล้าขึ้น เขายังจบด้วยการทำร้ายตนเองแทนที่จะปฏิเสธบทลงโทษอันไร้เหตุผลไปเลย

แต่หากเทียบกับเมื่อก่อน นี่ก็นับเป็นความก้าวหน้า

อย่างน้อยเขาไม่ยอมให้ภรรยากับลูกทั้งหมดอดไปด้วย

ปู่เสิ่นมองสถานการณ์แล้วกล่าวตัดบท

“ไม่ต้องตัดอาหารผู้ใด เด็กเพิ่งสองขวบ จะลงโทษเรื่องใดกัน เรื่องนี้จบเท่านี้”

สวี่กุ้ยฮวาไม่พอใจ แต่ไม่กล้าขัดสามีต่อหน้า

อันเป่าจึงรอดจากการถูกลงโทษ

หลังคนอื่นแยกย้าย จื่อเฉินย่อตัวลงมาหาน้องสาว

“เจ้ารู้จริงหรือว่าแป้งมีพิษ”

อันเป่าส่ายหน้า

“เหม็น”

“เพียงเพราะเหม็นจึงไม่ให้ทุกคนกิน?”

นางพยักหน้า

เด็กชายมองน้องสาวครู่หนึ่ง ก่อนยิ้ม

“ต่อไปหากอันเป่าบอกว่าสิ่งใดกินไม่ได้ ข้าจะไม่กิน”

ชิงเหอรีบพยักหน้า “ข้าก็เชื่อ”

หลินซูเหนียงลูบศีรษะบุตรสาว

“คราวหน้าหากสงสัย ให้บอกแม่ก่อน ห้ามคว่ำชามหรือเข้าใกล้ของอันตราย เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจ”

เสิ่นเหวินซานยกนางขึ้นสูง

“เด็กน้อยของพ่อช่วยคนทั้งบ้านแล้ว”

อันเป่าหัวเราะตามธรรมชาติ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าควรทำตัวเป็นเด็กธรรมดา

จึงเอื้อมมือดึงจมูกบิดา

“พ่อโง่”

ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ

จากนั้นจื่อเฉินก็หัวเราะเสียงดัง ชิงเหอกุมท้องหัวเราะตาม แม้แต่หลินซูเหนียงยังต้องหันหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้ม

เสิ่นเหวินซานอุ้มบุตรสาวค้างอยู่กลางอากาศ

“ผู้ใดสอนเจ้าพูดเช่นนี้”

อันเป่าชี้ตนเองอย่างภาคภูมิใจ

“อันเป่ารู้เอง”

“พ่อโง่ตรงใด”

เด็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง

หากตอบตามจริงว่าโง่เพราะถูกญาติสูบเลือดสูบเนื้อคงเปิดเผยเกินไป นางจึงชี้รองเท้าคนละข้างที่บิดาสวมผิดเพราะรีบออกมาห้ามท่านย่า

“รองเท้า”

เสิ่นเหวินซานก้มมองเท้าตนเอง รองเท้าข้างหนึ่งเป็นคู่เก่าของเขา อีกข้างเป็นรองเท้าที่พี่ใหญ่ทิ้งไว้ให้จริง ๆ

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง

บุรุษหนุ่มหน้าแดง แต่สุดท้ายก็หัวเราะตาม

อันเป่าซบไหล่บิดา ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

นางไม่ได้โกหกเสียทีเดียว

รองเท้าเป็นเพียงหนึ่งในหลายเรื่องที่บิดาโง่เขลา เพียงแต่เป็นเรื่องเดียวที่สามารถกล่าวออกมาตอนนี้ได้

หลังเหตุการณ์แป้งขึ้นรา คนในบ้านเริ่มเชื่อประสาทรับกลิ่นของอันเป่า

สวี่กุ้ยฮวาเองแม้ไม่ชอบใจ แต่ก่อนทำอาหารจากของเก่า นางจะยื่นให้อันเป่าดมก่อนอย่างไม่รู้ตัว

เด็กน้อยจึงได้ตำแหน่งใหม่ในบ้านอย่างไม่เป็นทางการ

ผู้ตรวจอาหาร

แน่นอนว่านางไม่ได้วิเศษจนแยกพิษได้ทุกชนิด จึงระมัดระวังอย่างมาก หากไม่แน่ใจจะไม่ทำท่ารู้ดี เพียงปฏิเสธของที่มีกลิ่นหรือสีผิดปกติชัดเจน

โชคของนางยังคงทำงานในลักษณะเล็ก ๆ

บางวันพบผักป่าที่คนอื่นมองข้าม

บางวันเห็นไข่นกตกอยู่ใต้ต้นไม้

บางครั้งเดินผ่านลำธารก็พบปลาตัวเล็กติดอยู่ในแอ่งตื้น

สิ่งที่ได้มาไม่เคยมากพอเปลี่ยนครอบครัวให้ร่ำรวย แต่ช่วยให้บ้านรองมีอาหารเพิ่มขึ้นทีละน้อย

อันเป่าไม่เก็บทุกอย่างเข้าบ้านใหญ่ นางเรียนรู้การแบ่งสามส่วน

ส่วนแรกนำกลับไปมอบตามกฎ เพื่อไม่ให้ถูกสงสัย

ส่วนที่สองซ่อนไว้แลกอาหารกับป้าหวัง

ส่วนสุดท้ายเก็บไว้ให้ครอบครัวกินทันทีนอกบ้าน

จื่อเฉินกับชิงเหอกลายเป็นผู้ช่วยสำคัญ

ทั้งสามคนสื่อสารด้วยคำง่าย ๆ และสัญลักษณ์ลับ เด็ก ๆ ไม่คิดว่าตนกำลังทำเรื่องยิ่งใหญ่ พวกเขาเพียงพยายามหาอาหารให้มารดากับบิดากินอิ่มขึ้นอีกหนึ่งคำ

หลินซูเหนียงรู้บ้างไม่รู้บ้าง บางครั้งนางอยากห้าม แต่เมื่อเห็นสีหน้าสดใสของลูกและร่างกายที่เริ่มมีเนื้อขึ้นเล็กน้อย นางก็เลือกหลับตาข้างหนึ่ง

นี่เป็นการต่อต้านบ้านใหญ่ครั้งแรกของครอบครัวนาง

ไม่เปิดเผย

ไม่รุนแรงและยังไม่อาจเรียกว่าเอาชนะ

แต่เมล็ดพันธุ์ของความคิดว่า “ของที่เราหามา สมควรเหลือเป็นของเราบ้าง” ถูกปลูกลงในใจทุกคนแล้ว

วันหนึ่งหลังกลับจากเชิงเขา อันเป่าได้ยินสวี่กุ้ยฮวาคุยกับหญิงชราคนหนึ่งในเรือนหลัก

หญิงผู้นั้นเป็นแม่สื่อจากหมู่บ้านใกล้เคียง

“บ้านสกุลจางต้องการเด็กหญิงอายุประมาณห้าถึงเจ็ดขวบไปช่วยเลี้ยงบุตร ให้เงินแรกเข้าสองตำลึง หากขยัน ภายหน้าจะมีเสื้อผ้ากับอาหารกินครบ”

สวี่กุ้ยฮวาถาม “ต้องทำสัญญาขายขาดหรือไม่”

“ระยะแรกทำสัญญาห้าปี แต่หากเจ้านายพอใจอาจรับไว้ถาวร ครอบครัวเดิมจะได้เงินเพิ่ม”

“เด็กหญิงบ้านข้าอายุห้าขวบพอดี”

หัวใจอันเป่ากระตุก

ชิงเหอ!

นางหยุดเดินอยู่หลังผนัง มือเล็กกำตะกร้าผักแน่น

แม่สื่อถามต่อ “เป็นบุตรสาวบ้านใด”

“บ้านรอง”

“บิดามารดายินยอมหรือ”

สวี่กุ้ยฮวาแค่นเสียง “ข้าเป็นผู้อาวุโสและดูแลบ้านทั้งหมด เรื่องของหลานสาวย่อมตัดสินใจได้”

“บ้านสกุลจางมีฐานะดี แต่ได้ยินว่านายหญิงเข้มงวด เด็กอาจถูกตีบ้าง”

“เด็กบ้านชาวนาหนังหนา ถูกตีไม่กี่ครั้งไม่ตายหรอก”

ถ้อยคำดังกล่าวทำให้ความเย็นแล่นขึ้นจากฝ่าเท้าอันเป่า

เหตุการณ์ซึ่งนางรอคอยและหวาดกลัวมาตลอดกำลังเริ่มต้นเร็วกว่าที่คิด

นางเคยรู้ว่าภายหน้าอาจมีคนคิดขายพี่สาว แต่ไม่คิดว่าจะเริ่มวางแผนตั้งแต่ชิงเหออายุเพียงห้าขวบ

สองตำลึง

ในสายตาท่านย่า พี่สาวของนางมีราคาเพียงสองตำลึง น้อยกว่าเงินที่ส่งให้ลุงใหญ่ซื้อของกำนัล น้อยกว่าค่าเรียนหลายปีของอาเล็กและอาจน้อยกว่าปิ่นเงินของเฉียนเยว่หรูด้วยซ้ำ

อันเป่าไม่เข้าไปโวยวาย นางบังคับตนเองให้ถอยออกมาอย่างเงียบที่สุด ก่อนวิ่งไปหาจื่อเฉินซึ่งกำลังผ่าฟืนอยู่หลังบ้าน

“พี่ใหญ่”

จื่อเฉินหยุดมือ “เกิดอะไรขึ้น”

นางหอบจนพูดไม่ต่อเนื่อง แต่ยังพยายามเรียบเรียง

“แม่สื่อ…มา…จะเอาพี่สาว”

ขวานในมือเด็กชายตกลงบนพื้น

“ผู้ใดจะเอาชิงเหอ”

“บ้านจาง สองตำลึง”

ใบหน้าของจื่อเฉินซีดลงทันที เขาไม่ถามว่าน้องรู้เรื่องได้อย่างไร รีบวิ่งไปตามมารดา

อันเป่ายืนอยู่ข้างกองฟืน มองแผ่นหลังพี่ชายด้วยดวงตาเย็นเยียบ ตลอดสองปี นางยอมอดทนเพราะยังเล็ก นางยอมให้ท่านย่าแย่งไข่ ฟืน ยา หน่อไผ่และเงินทุกก้อน เพราะสิ่งเหล่านั้นยังสามารถหาใหม่ได้

แต่คนหาใหม่ไม่ได้ ชิงเหอเป็นพี่สาวของนาง

เป็นเด็กที่ยอมแบ่งน้ำตาลก้อนเดียว ยอมนอนหนาวเพื่อห่มผ้าให้น้องและเชื่อคำสัญญาว่าวันหนึ่งอันเป่าจะเลี้ยงเนื้อ

ผู้ใดคิดแตะต้องพี่สาว นางจะไม่ยอมเงียบเด็ดขาด ต่อให้เวลานี้นางมีอายุเพียงสองขวบ ต่อให้เสียงของนางยังไม่มีน้ำหนักและต่อให้ต้องเปิดเผยความฉลาดมากกว่าที่ควร

อันเป่าก้มลงหยิบถ่านก้อนหนึ่ง วาดขีดใหม่ลงบนแผ่นไม้บัญชีหนี้ซึ่งซ่อนไว้หลังกองฟืน

หนึ่งขีดแทนเงินสองตำลึง อีกหนึ่งขีดแทนความคิดจะขายพี่สาว จากนั้นนางวางถ่านลง แล้วพึมพำกับตนเอง

“ครั้งนี้…ไม่ได้”

เสียงเด็กเล็กยังอ่อนนุ่ม แต่ความตั้งใจกลับหนักแน่นยิ่งกว่าครั้งใด

บ้านใหญ่อาจยึดของจากพวกนางได้ อาจบังคับให้ทำงาน อาจพรากอาหารจากชาม

แต่หากคิดขายคนที่นางรักเพื่อแลกเงิน พวกเขาจะได้เห็นว่า เด็กดื้อผู้คว่ำหม้อแกงสามารถคว่ำทั้งบ้านให้วุ่นวายได้เช่นกัน
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น   บทที่ 135

    “ช่วยคนโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร อาจทำให้ทั้งคนช่วยและคนถูกจับตายพร้อมกัน”จินเยว่กัดริมฝีปากแม้อันเป่าอายุน้อยกว่า แต่นางกลับพูดสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้กู้เหยียนตกลงส่งคนไปชางโจวสามทางโดยไม่ใช้เส้นทางในแผนที่เมิ่งซื่อจะคัดลอกสมุดและตรวจว่าลายมือส่วนใดเป็นของแม่เฒ่าจินจริงส่วนจินเยว่กับหญิงรั

  • อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น   บทที่ 134

    เด็กหญิงเงยหน้ามองจินเยว่“แม่เฒ่าจินเขียนสมุดเองหรือ”“ข้าไม่ทราบ นางมีสมุดนี้อยู่ก่อนรับข้าเป็นบุตรบุญธรรม”“ท่านเป็นผู้กลับคืนหรือไม่”จินเยว่ตอบทันที “ไม่ใช่”“รู้ได้อย่างไร”“ข้าไม่มีความทรงจำชาติอื่น”“บางคนอาจลืม”เด็กหญิงชุดฟ้าเงียบอันเป่าถามต่อ “เหตุใดแม่เฒ่าจินรับท่าน”“นางพบข้าข้างถนนเมื

  • อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น   บทที่ 133

    อันเป่าซึ่งกำลังนั่งคัดเมล็ดเงยหน้า“อันเป่าเอง”เด็กหญิงแปลกหน้ามองร่างเล็กเปื้อนดิน ก่อนขมวดคิ้ว“เจ้าอายุเท่าใด”“หกขวบ”“เด็กเพียงนี้หรือ”“ท่านเองก็เป็นเด็ก”“ข้าอายุสิบสอง”“ยังไม่ใช่ผู้ใหญ่”หญิงรับใช้ด้านหลังเกือบหลุดหัวเราะ แต่รีบก้มหน้าเด็กหญิงชุดฟ้าวางกล่องลงบนโต๊ะ“ข้าชื่อจินเยว่ บุตรสา

  • อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น   บทที่ 132

    แต่สองวันต่อมา เสิ่นเหวินเหยียนเดินทางมาพร้อมหมิงจูเขาดูซูบและไม่มีเสื้อผ้าไหมเหมือนก่อนชายหนุ่มนำเงินค่าอาหารล่วงหน้าสามเดือนมาวางบนโต๊ะและยอมลงนามในหนังสือฝากดูแล“ข้าต้องจัดการเรื่องงานกับคดีของเยว่หรู” เขากล่าว “มารดาข้าเองยังบาดเจ็บและดูแลบ้านไม่สะดวก ฝากหมิงจูไว้ที่นี่ก่อน”หมิงจูยืนกอดห่อเส

  • อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น   บทที่ 131

    อันเป่าเสนอให้นำออกมาตากในวันที่แดดดี คัดส่วนที่ยังใช้ได้และนำเมล็ดแตกไปเลี้ยงไก่หรือหมูสวี่กุ้ยฮวากลับไม่ยอมให้บ้านรองแตะ“พวกเจ้าคิดแย่งข้าว!”เสิ่นเต๋อไห่จึงให้สตรีกลางหมู่บ้านมาช่วยคัดต่อหน้าพยานข้าวที่ยังดีเหลือประมาณครึ่งหนึ่งส่วนที่ชื้นเล็กน้อยนำไปต้มกินก่อนส่วนที่ขึ้นราอย่างชัดเจนต้องทิ้

  • อันเป่า เด็กน้อยนำโชคบ้านเสิ่น   บทที่ 130

    งานซ่อมเริ่มขึ้นวันต่อมาเสิ่นเหวินซานตัดไม้และขึ้นโครงคานเสิ่นเหวินไฉถูกสั่งให้ขนฟาง แต่ขนได้สองมัดก็ร้องปวดแขน เขาแอบหนีไปหลังเรือนและถูกอันเป่าพบขณะกำลังกินมันเผา“อาเล็กทำงานเสร็จแล้วหรือ”เด็กหนุ่มรีบซ่อนมันไว้ด้านหลัง“เรื่องของข้า”“ผู้อาวุโสบอกว่าต้องขนฟางสิบห้ามัด วันนี้เพิ่งสองมัด”“ข้าเห

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status