16

ด้วยความมั่นใจอันหน้าหนาของคนสกุลติง วันนี้ถึงได้มาข่มขู่คนบ้านสกุลฉือในวันนี้ แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือหากเขากล้าที่จะลงมือกับบ้านสกุลฉือในวันนี้ ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา การที่เขาตัดสินใจระรานบ้านสกุลฉือวันนี้อาจจะเพราะความโลภและความหยิ่งผยองทะนงตนว่าตัวเองเป็นผู้บำเพ็ญเพียรคนเดียวในหมู่บ้าน ทำให้สกุลติงมีความมั่นใจเป็นอย่างมากว่าบ้านสกุลฉือจะต้องยินยอมยกข้าวสาลีให้พวกเขาแน่นอน

“พ่อเฒ่าฉือชี อยู่บ้านหรือไม่”

“อยู่ ข้าอยู่ข้างใน เข้ามาได้เลย”

เมื่อพ่อเฒ่าฉือชีเห็นผู้ที่มาเยือนบ้านของตนก็รู้สึกสับสนมาก เหตุใดหัวหน้าหมู่บ้านมาที่บ้านของตน

“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านหาข้าหรือ ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกับข้ารึ”

“ข้ามีเรื่องจะมาหารือกับเจ้า”

“ข้ารือกับข้า หารือเรื่องอันใดรึ”

“เรื่องข้าวสาลีบ้านของเจ้าน่ะ”

“ข้าวสาลีบ้านข้า ข้าวสาลีบ้านข้าทำไมรึ นี่ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องจ่ายภาษีนี่ เท่าที่ข้าจำได้ที่ดินทำกินของข้าที่ได้มาจากการเปิดป่ารกร้างได้รับการงดเว้นภาษีสามปี ตอนนี้เวลาเพิ่งผ่านไปสองปีเท่านั้น แล้วเหตุใดท่านต้องมาหารือเรื่องข้าวสาลีบ้านข้า”

“ข้าวสาลีบ้านของเจ้า เมื่อเก็บเกี่ยวเสร็จแล้วจะต้องยกให้บ้านข้าครึ่งหนึ่ง ข้าเพียงแค่มาบอกให้เจ้ารับรู้เอาไว้”

“ให้บ้านพวกเจ้า อีกทั้งยังให้พวกเจ้าครึ่งหนึ่ง เจ้าถือสิทธิ์อันใด ที่ดินทำกินก็เป็นของบ้านข้า ข้าไม่ได้ไปปลูกข้าวสาลีบนที่ทำกินของพวกเจ้า แล้วพวกเจ้าถือสิทธิ์อันใดกัน เหตุใดข้าถึงต้องยกข้าวสาลีที่ข้าปลูกมาด้วยความยากลำบากให้กับพวกเจ้าด้วย ในตอนที่ข้าไปเช่าวัวมาไถนา พวกเจ้าก็ไม่ยินยอมให้บ้านของข้าเช่าวัว แล้วตอนนี้ยังมาหน้าหนาจะยึดเอาข้าวสาลีบ้านของข้า อ้าปากขอครึ่งหนึ่ง ใครให้หน้าพวกเจ้า” พ่อเฒ่าฉือชีพูดออกมาด้วยความโมโห

“ข้าวสาลีของเจ้า ไม่อยากให้ก็ต้องให้ ข้าเพียงแค่มาบอก หาไม่แล้วแม้แต่ข้าวสาลีของเจ้าอีกครึ่งหนึ่งก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ เจ้าอย่าลืมว่าหลานชายของข้าเป็นศิษย์ของสำนักเมฆา หากพวกเจ้าบ้านสกุลฉือแข็งข้อแล้วล่ะก็ อย่าหาว่าพวกข้าใจร้ายก็แล้วกัน”

“นี่เจ้าจะใช้อำนาจของหัวหน้าหมู่บ้านมารังแกกดขี่ข่มเหงครอบครัวของข้ารึ พวกเจ้านี่มันไม่ต่างอันใดจากโจรเลยสักนิด คำพูดของพวกเจ้าไม่ต่างอันใดกับการปล้นเลย ส่วนที่ว่าเจ้าเอาสำนักเมฆามากล่าวอ้าง ทางสำนักรู้หรือไม่ ข้าจะไปฟ้องร้องทางการ กับทางสำนักเมฆา ข้าไม่เชื่อหรอกว่าทางการจะนิ่งเฉย ยิ่งเป็นหลานชายของเจ้าด้วยแล้ว เอาชื่อสำนักมากล่าวอ้างทำเรื่องไร้ศีลธรรมเช่นนี้ ไม่เท่ากับทำลายชื่อเสียงของสำนักเมฆารึ” อั้นปาเดินเข้ามาในลานบ้านทันได้ยินสิ่งที่หัวหน้าหมู่บ้านพูดพอดี

“เจ้ากล้ารึ อั้นปา ข้าว่าเจ้าอย่าได้หาเรื่องให้ตัวเองลำบากเลย เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าได้มีโอกาสออกไปจากหมู่บ้านรึ ถ้าไม่อยากตายก็จงมอบข้าวสาลีให้พวกข้าครึ่งหนึ่งเสียดี ๆ ข้าให้เวลาพวกเจ้าเก็บเกี่ยวข้าวสาลีสี่วัน ข้ามีทางเลือกให้พวกเจ้าสองทาง หนึ่งคือมอบข้าวสาลี สองคือตาย”

“ข้าก็อยากจะรู้ว่า ใครมันจะตายก่อนกัน จิ๊ จิ๊ จิ๊ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณขั้นสูง มีฝีมือเพียงเท่านี้ยังบังอาจมาข่มขู่ท่านปู่กับท่านพ่อของข้า พวกเจ้าลืมเอาสติปัญญาออกมาจากท้องแม่ตอนเกิดรึ ถึงได้ไร้สมองเช่นนี้” 

อั้นจิ่วที่เพิ่งตื่นนอน แล้วเดินออกมาเห็นเหตุการณ์พอดี เด็กน้อยยืนมองตั้งนานสองนานก่อนจะหมดความอดทน ครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีมันอีกต่อไปแล้ว ในโลกแห่งนี้ผู้ที่แข็งแกร่งคือผู้ที่มีอำนาจ เห็นทีว่าจะต้องเปิดเผยตัวตนก่อนเวลาอันควรแล้ว

“เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เจ้าช่างสามหาวนัก”

“เวลาข้าง่วง ข้าหาวตั้งเยอะแยะ ไม่ได้แค่สามหาวนะ ออกไปจากบ้านของข้าเลยนะ พวกเราจะไม่ยอมมอบข้าวสาลีให้พวกเจ้าแน่ พวกโจรถ่อย” อั้นจิ่วยืนพิงประตูลอยหน้าลอยตาไล่พวกหัวหน้าหมู่บ้าน

“วันนี้พวกเราจะกลับไปก่อน วันที่พวกเจ้าเกี่ยวข้าวสาลีพวกเราจะมาใหม่”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ เจ้าเด็กฟันเพิ่งงอก” หลานชายหัวหน้าหมู่บ้านพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อกลับไป

เพราะการโต้เถียงกันเสียงดังชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ บ้านสกุลฉือต่างออกมามุงดู แต่ทว่าพวกเขาไม่กล้ายื่นมือเข้าไปช่วยเพราะเกรงกลัวต่ออำนาจของหัวหน้าหมู่บ้าน มีเพียงหวังเถี่ยจู้ที่รีบถือมีดสับฟืนวิ่งเข้ามา แต่เขายังไม่ได้ทำอันใดพวกหัวหน้าหมู่บ้านก็เดินออกจากบ้านสกุลฉือไปแล้ว ในตอนที่คนบ้านสกุลติงกำลังเดินกลับบ้าน พวกเขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

“ท่านปู่ เหตุใดพวกเราถึงได้ยอมถอยง่ายนักเล่าขอรับ”

“ข้าเองก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าเจ้าเด็กอั้นจิ่วนั่นไม่น่าไว้วางใจ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายเยี่ยงไรดี”

“หรือว่าพวกเราคิดมากกันไปเอง ก็แค่เด็กสามขวบคนหนึ่งไม่ใช่รึขอรับท่านปู่”

“เรื่องนี้ช่างเถอะ เตรียมตัวให้พร้อม หากผู้ใดกล้าขัดขวางก็จัดการฆ่าให้หมด หลานชายเจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าจะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้”

“ข้ามั่นใจขอรับ”

“ดี กลับบ้านกันเถอะ พวกเราแค่ต้องรอเวลา”

  

สามวันต่อมา เป็นวันที่บ้านสกุลฉือเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ครั้งนี้อั้นจิ่วตั้งใจเอาไว้ว่าหากครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้านมาแย่งชิงข้าวสาลีของบ้านตน เขาจะไม่มีวันปล่อยให้คนพวกนี้มีชีวิตอยู่ได้อีก คนสารเลวพวกนี้ที่ใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงรังแกผู้อื่นไม่สมควรมีชีวิตอยู่ ครั้งนี้อั้นจิ่วต้องการจัดการกับขุมอำนาจท้องถิ่นอันเล็กจ้อยนี้ออกไป 

ต้าฮุยกับต้าเฮยรู้ถึงความต้องการของนายน้อยของพวกมัน เมื่อนายน้อยต้องการสั่งสอนคนยึดอำนาจพวกมันก็ยินดีช่วยกรุยทางให้กับนายน้อยของพวกมัน ต้าฮุยกลับไปที่ป่าอสูรวิญญาณเพื่อเรียกสัตว์อสูรวิญญาณใต้บังคับบัญชาของมัน ได้แก่พยัคฆ์ขาว เสืออัคคี จิ้งจอกไฟ หมูขนเหล็ก วานรเผือกขนทอง เมื่อรวบรวมกำลังพลได้แล้วพวกมันก็วิ่งมาที่ชายป่าใกล้กับที่นาของบ้านสกุลฉือทันที

กองทัพสัตว์อสูรกำลังซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ชายป่า ในขณะที่ครอบครัวสกุลฉือกำลังลงมือเกี่ยวข้าวสาลี ในบรรดาแรงงานนั้นยังมีต้าเฮยเป็นแรงงานเช่นเคย ถึงแม้ต้าเฮยจะเป็นหมีแต่ก็ยังสวมหมวกฟาง ใส่เสื้อคลุมกับกางเกงที่ท่านย่าเป็นคนเย็บให้ ด้วยเพราะกลัวว่าชาวบ้านจะรู้ว่าต้าเฮยคือหมี จึงจับต้าเฮยแต่งตัว หากมองมาจากด้านหลัง ต้าเฮยก็เหมือนชายหนุ่มที่สูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเกี่ยวข้าวอย่างขะมักเขม้น

ในตอนที่พวกเขากำลังเกี่ยวข้าวสาลี หัวหน้าหมู่บ้านก็มาพร้อมกับชายฉกรรจ์สกุลติง เดินมุ่งหน้าตรงมายังที่นาของบ้านสกุลฉือพร้อมอาวุธครบมือ การกระทำเช่นนี้ของหัวหน้าหมู่บ้านทำให้ชาวบ้านที่กำลังเกี่ยวข้าวสาลีอยู่ในที่นาของตัวเองตกใจเป็นอย่างมาก หวังเถี่ยจู้กับน้องชายถือเคียววิ่งมาที่นาของบ้านสกุลฉือเพื่อแจ้งข่าว

“ครั้งนี้หัวหน้าหมู่บ้านทำเกินไปจริง ๆ ไม่รู้ว่าบ้านสกุลฉือจะสามารถผ่านเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปได้เยี่ยงไร”

“นั่นสิ ในที่สุดบ้านพวกเขาก็มีหลานชายแล้ว นี่ไม่ใช่ว่ายังไม่ทันได้โตก็จะตายเสียแล้วหรือ”

“พวกเราไม่สามารถช่วยเหลืออันใดบ้านสกุลฉือได้เลย ใครใช้ให้คนเขามีหลานเป็นผู้ฝึกตนกันล่ะ”