ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา

ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา

last updateZuletzt aktualisiert : 13.11.2026
Von:  อันเข่อซิงGerade aktualisiert
Sprache: Thai
goodnovel18goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
22Kapitel
13Aufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

แฟนตาซี

กล้าหาญ

ระบบ

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ไป๋ม่านหรงหญิงสาวจากยุคปัจจุบันเสียชีวิตแล้วได้ไปสิงร่างเด็กสาววัยสิบสองปี นางพบว่ายุคที่นางอยู่ล้าหลังมากและประสบกับภัยแล้ง จึงต้องการพลิกฟื้นความเป็นอยู่ด้วยระบบสุ่มที่ติดตัวมา

Mehr anzeigen

Kapitel 1

ตอนที่ 1 ข้าจะจากไปเอง

ท้องถนนในยามค่ำคืนถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟบนเสาเรียงรายทุกๆ สามต้นที่คอยส่องแสงประปรายนำทาง แม้จะเงียบงัน แต่ก็ไม่ได้ดูวังเวงมากจนเกินไป

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินข้ามถนนเพื่อที่จะกลับไปยังห้องพัก แต่ทันใดนั้นก็ได้มีรถบรรทุกคันใหญ่ที่ขับมาด้วยความเร็วสูงพุ่งเข้าชนเธออย่างจัง! ร่างของเธอกระเด็นไปกระแทกกับริมฟุตบาทฝั่งตรงข้าม ข้าวของที่เธอเพิ่งซื้อมาจากมินิมาร์ทกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

เอี๊ยดดด….!!!

จู่ๆ รถบรรทุกคันใหญ่ที่ขับมาด้วยความเร็วสูงก็เหยียบเบรกอย่างกะทันหัน จนเกิดเสียงดังก้องไปทั่วท้องถนน

“ฉิบหาย!! …แม่ง!! กูชนคนเข้าให้แล้ว เอาไงดีวะ?”

เสียงชายฉกรรจ์ที่ขับรถบรรทุกพูดขึ้นด้วยความร้อนรนใจพร้อมกับทุบมือลงพวงมาลัยแรงๆ ดังตึ้ง!

“ทำไมกูถึงได้ซวยแบบนี้วะ!!”

เอาไงดี ถ้าแจ้งตำรวจพวกเขาต้องรู้แน่ๆ ว่าตนขับรถเร็วเกินมาตรฐาน

ชายฉกรรจ์หันมองซ้ายขวา เมื่อไม่เห็นใครผ่านทางมาเขาก็ขยี้หัวตัวเองแรงๆ อย่างหงุดหงิด

“โถ่เอ๊ย!! งานก็ยิ่งรีบๆ อยู่ด้วยสิ”

“ช่างแม่งละกัน!!”

คนขับรถบรรทุกพ่นคำหยาบคายออกมา ก่อนจะถอยรถคันใหญ่ไปด้านหลังอย่างเร่งรีบ แล้วขับรถคันนั้นหลบหนีไปด้วยความตื่นตระหนก

‘ชะ ช่วย ฉัน ด้วย…’

มือที่เต็มไปด้วยเลือดของไป๋ม่านหรงยื่นออกไปทางรถคันใหญ่ ที่ตอนนี้กำลังขับชิ่งหนีไปอย่างไม่แลเหลียว

ตอนนี้ร่างกายของไป๋ม่านหรงเต็มไปด้วยเลือดและรู้สึกชาไปทั้งตัว แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด เธอรู้เพียงแค่ว่าเธอไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย

ไม่นาน… สติอันน้อยนิดที่เธอพยายามประคองไว้ก็พลันเลือนราง และดับวูบไป…

‘ถ้าไม่ใช่เพราะฉันมัวแต่เปิดอ่านข้อความจากมือถือ วันนี้ฉันคงไม่ต้องจบชีวิตลงแบบนี้…’

ความคิดสุดท้ายของไป๋ม่านหรงกล่าวโทษตนเองที่ไม่ทันระวังจนต้องมาเจอจุดจบเช่นนี้

…

“อึก!! ปวดหัวจัง”

เสียงเด็กผู้หญิงวัยสิบสองปีพูดขึ้นเบาๆ

“นางอัปลักษณ์ตื่นแล้ว!!”

เด็กกลุ่มหนึ่งที่พากันมุงดูกล่าวขึ้น ก่อนที่เด็กกลุ่มนั้นจะพากันลุกฮือแล้ววิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง

“เมื่อครู่ข้าเอาไม้จิ้มไปที่ตัวนางแรงมาก นางตื่นขึ้นมาแล้วจะต้องเอาไม้ไล่หวดข้าแน่ๆ”

เด็กชายวัยสิบปีสับขาสั้นๆ วิ่งออกไป เขาทำอย่างกับว่าหากยังรั้งอยู่ต่อ เขาจะต้องเจอกับเรื่องไม่ดีเข้าจนได้

“เร็วๆ พวกเรารีบวิ่ง!!”

ก่อนหน้านี้ไม่นาน…

“ม่านหรง… ข้าจะบอกให้เจ้าฟังอีกครั้งนะ ข้าไม่เคยชอบเจ้าเลย! ก่อนหน้าไม่ชอบ หลังจากนี้ก็ไม่มีวันชอบ คนอัปลักษณ์อย่างเจ้าหยุดคิดฝันเฟื่องไปไกลเสียทีเถอะ”

ฟางจางหลางยกยิ้มมุมปาก แล้วก้มมองตัวอัปลักษณ์ตรงหน้า

“พี่ฟาง ท่านบอกว่าหากข้านำข้าวสารมาให้ ท่านจะคบหากับข้าไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

ไป๋ม่านหรงที่ทรุดตัวนั่งอยู่กับพื้น เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ตนปรารถนาอย่างไม่เข้าใจ

ก่อนหน้านี้เป็นพี่ฟางเองที่บอกข้าว่า หากนางมอบข้าวสารให้กับเขาหนึ่งถุง เขาจะยอมรับนางเป็นคนรัก

แต่มาบัดนี้ เมื่อเขาได้รับข้าวสารไปแล้ว เขากลับหัวเราะเยาะนาง อีกทั้งยังบอกว่า ร้อยไม่ชอบพันไม่รัก นั่นหมายความว่าข้าวสารถุงสุดท้ายที่นางขโมยมาจากบ้าน มันไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเขา

“เจ้านี่มันโง่งมเสียจริง!”

เสี่ยวเมิ่งหนิงหญิงสาวหน้าตาสะสวย ตะคอกใส่ไป๋ม่านหรง

“เจ้าไม่รู้หรือแกล้งโง่กันแน่… พี่ฟางเขารักข้าขนาดนั้น เขาจะมองเห็นความจริงใจของเจ้าได้อย่างไร อีกอย่างเจ้าไม่ลองไปส่องกระจกชะโงกดูเงาของตัวเองบ้าง หน้าอย่างกับว่ามุดออกมาจากโคลนตมแบบนั้น พี่ฟางจะชอบเจ้าลงได้อย่างไร”

เสี่ยวเมิ่งหนิงคว่ำปากแสยะยิ้มอย่างรังเกียจ

“เมิ่งหนิง… ในเมื่อพวกเราได้ข้าวสารมาแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ ข้าไม่อยากอยู่ในที่ที่ไม่เจริญหูเจริญตาแบบนี้นานๆ”

ฟางจางหลางโอบไหล่เมิ่งหนิงพร้อมกับชูถุงข้าวสารในมือขึ้นมาอย่างพอใจ

“เที่ยงนี้พวกเราจะกินอะไรกันดี โจ๊กข้าวขาว หรือว่าจะกินอย่างอื่น…”

เสียงชายหนุ่มที่แฝงไปด้วยความหยอกล้อดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ

“บ้าจริง… ใครให้ท่านมาพูดเรื่องแบบนั้นให้นางได้ยินกัน เดี๋ยวครั้งหน้าท่านก็หลอกใช้นางไม่ได้อีกหรอก”

เสี่ยวเมิ่งหนิงทำท่าตำหนิคนรัก พลางหันหลังกลับไปเยาะเย้ยไป๋ม่านหรง ที่นั่งน้ำตานองหน้า

“หึ! หลอกใช้อะไรกัน! เจ้าไม่เห็นหรือว่าแค่ข้าเอ่ยปาก นางก็รีบมาประเคนข้าวของให้ข้าเอง ข้าไม่ได้บังคับหรือฝืนใจนางเลยแม้แต่นิด”

ชายหนุ่มพูดจาอย่างกับว่าเขาสูงส่งยิ่งกว่าใครๆ

“แหม ก็พี่ฟางของข้ารูปงามขนาดนี้ ใครได้เห็น ก็ต้องตกหลุมรักเป็นธรรมดา”

หญิงสาวทำท่าออดอ้อนออเซาะ ทั้งยังกล่าวคำเยินยอคนรักจนเขายิ้มกว้าง

“เจ้านี่ปากหวานเสียจริง”

ฟางจางหลางใช้มือบีบคลึงสะโพกงามเบาๆ

“พี่ฟาง… รอให้ถึงบ้านของท่านก่อนสิเจ้าคะ ท่านจะมาหยอกล้ออะไรข้าในที่โล่งแจ้งเช่นนี้ ข้าก็อายสายตาผู้คนเหมือนกันนะเจ้าคะ”

เสี่ยวเมิ่งหนิงทำท่าเอียงอาย แต่ก็กัดริมฝีปากอย่างเย้ายวนหยอกล้อ

“ก็เจ้าน่ากินขนาดนี้ ใครมันจะอดใจไหว เร็วเข้าเถอะ พวกเรารีบกลับบ้านกัน ข้าหิวจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย”

ฟางจางหลางหัวเราะในลำคอพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้เสี่ยวเมิ่งหนิง

“ท่านรู้ตัวหรือไม่ ท่านดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ ในตอนที่ท่านกลืนกินข้า…ทั้งตัว!”

เสี่ยวเมิ่งหนิงพูดจาเนิบช้าประจบเอาใจชายหนุ่ม ทั้งยังหัวเราะคิกคักชอบใจ

ชายชั่วหญิงเลวเดินกอดกันกลมจากไป คนพ่ายแพ้อย่างม่านหรง ได้แต่มองตามหลังพวกเขาผ่านทางม่านน้ำตาที่เอ่อนองขึ้นมาอย่างช้าๆ

ไป๋ม่านหรงกำหมัดกัดฟันแน่น ‘ที่แท้ ทั้งอาหารและข้าวสาร พวกเขาล้วนตั้งใจล่อลวงข้า ข้าก็นึกว่าเขาจะรักข้าด้วยใจจริง ไม่มองที่ร่างกายเสียอีก’ ม่านหรงกลืนความชอกช้ำระกำใจก้อนโตลงคอไป

จะกลับบ้าน ก็กลัวว่าท่านพ่อจะตำหนิ จะก้าวขาไปข้างหน้า นางก็ไร้เรี่ยวแรงจะเดินต่อ

ไป๋ม่านหรงนั่งก้มหน้าก้มตาไม่พูดกล่าว นางลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วกระโดดลงสระน้ำ [1] ข้างๆ ทางเดินทันที

ต้ามมม!!

หลังจากที่ม่านหรงกระโดดลงสระน้ำของหมู่บ้าน ก็เกิดเสียงกระทบกันของผิวน้ำดังขึ้น

‘ในเมื่อบนโลกนี้ไม่มีใครต้องการข้า ท่านพ่อไม่ดีต่อข้า ท่านย่าไม่รักข้า ทุกคนเกลียดการมีอยู่ของข้า เช่นนั้น… ข้าจะจากพวกท่านไปเอง…’

เมื่อความคิดสุดท้ายของไป๋ม่านหรงดับลง จิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความทุกข์ก็แตกสลาย ร่างเล็กๆ ที่ไร้วิญญาณของไป๋ม่านหรงค่อยๆ จมดิ่งลงไปในสระน้ำของหมู่บ้านอย่างช้าๆ

…

“หืมมมม!!!”

ไป๋ม่านหรงลืมตาขึ้นมาแล้วค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำสายหนึ่งไหลทะลักเข้ามาในหัวจนนางมึนงงและสลบไป

“ทางนั้นขอรับท่านลุงไป๋”

เด็กหนุ่มนามเสิ่นหมิงฮวนนำทางไป๋ต้าผางมายังที่เกิดเหตุ

“ม่านหรง!!”

ต้าผางเห็นร่างลูกสาวนอนสลบอยู่ข้างสระน้ำ จึงร้องเรียกนางด้วยความตื่นตระหนก และวิ่งเข้าไปใกล้ๆ เพื่อประคองนางขึ้นมาจากพื้นดิน

“ท่านลุงไป๋ขอรับ ม่านหรง นางแอบนำข้าวสารมาให้ฟางจางหลาง แต่ฟางจางหลางปฏิเสธความรักของนางอย่างไม่ไยดี ทั้งยังเย้ยเยาะว่านางนั้นไม่คู่ควร หลังจากนั้นม่านหรงนางจึงกระโดดลงสระน้ำของหมู่บ้าน คิดจะจบชีวิตตัวเอง โชคดีที่มีชายหนุ่มผู้หนึ่งผ่านทางมาช่วยเหลือนางไว้ได้ทัน ข้าจึงรีบไปเรียกท่านมายังที่เกิดเหตุ แต่ดูเหมือนชายผู้นั้นจะจากไปเสียแล้ว”

เสิ่นหมิงฮวนเล่าเรื่องราวแบบกระชับได้ใจความให้ไป๋ต้าผางฟัง

“ขอบใจนะหมิงฮวน หากเจ้าไม่ไปตามข้ามา บางทีนางอาจจะนอนหนาวตายอยู่ตรงนี้ก็เป็นได้ ข้าติดหนี้ชีวิตเจ้าหนึ่งครั้ง ข้ารับปากว่าวันข้างหน้าจะหาสิ่งของมาตอบแทนเจ้าอย่างแน่นอน”

ไป๋ต้าผางสวมกอดบุตรสาวไว้แน่น ก่อนจะหันไปบอกเสิ่นหมิงฮวนด้วยความหนักใจ

ตั้งแต่เกิดภัยแล้งมา ทุกหย่อมหญ้าก็แห้งแล้งไปเสียหมด การจะหาสิ่งตอบแทนในยามนี้คงจะเป็นการยาก แต่บุญคุณช่วยเหลือชีวิตก็ไม่อาจละเลยได้ ไป๋ต้าผางแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

ตั้งแต่เกิดมา ม่านหรงก็มักทำตัวต่างจากผู้อื่น นางเข้ากับคนไม่ได้ ทั้งยังมีปานสีแดงที่หางตาข้างซ้ายจนหลายๆ คนมองว่านางอัปลักษณ์ เหมือนกับว่าเกิดมาพร้อมกับคำสาปแช่งทั้งๆ ที่นางก็เป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาทั่วไป

นานวันเข้า ม่านหรงก็ถูกผู้คนปฏิบัติไม่ดีใส่ บางคน เพียงแค่เห็นม่านหรงเดินผ่าน ก็ต่อว่าว่านางเป็นตัวอับโชค บางครั้งพวกเขายังปาข้าวของใส่นางเสียด้วยซ้ำ จากนั้นตั้งแต่นางรู้ความนางก็กลายเป็นคนเก็บตัวไม่พูดไม่จา

จะว่าไปมันก็แปลก หลังจากที่นางอายุได้เก้าปีเต็ม วันหนึ่ง นางโมโหให้เพื่อนบ้านที่ปาเศษอาหารใส่นาง นางจึงโพล่งปากพูดไปว่า ‘อาหารเป็นสิ่งหายาก ต่อไปอาหารดีๆ คงไม่มีให้ท่านกินอีกต่อไปแล้ว’ นับจากวันนั้นมา ภัยแล้งก็คืบคลานเข้ามาทีละนิด จนกระทั่งลุกลามใหญ่โต พูดได้ว่าพื้นดินในตอนนี้ทำการเพราะปลูกไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

“ไม่เป็นไรหรอกขอรับท่านลุงไป๋ ข้าเต็มใจทำเช่นนี้อยู่แล้ว”

ถึงปากของหมิงฮวนจะพูดไปแบบนั้น ทว่าในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความยินดี

“ข้าพูดแล้วจะไม่คืนคำหรอกนะ วันหน้าข้าจะหาสิ่งตอบแทนให้เจ้าหนึ่งอย่าง”

ไป๋ต้าผางถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองมา แล้วคลุมร่างกายให้บุตรสาว เขาอุ้มนางกลับบ้านอย่างเร่งรีบ

“ต้าผางเจ้าว่าอะไรนะ! นางคิดจะจบชีวิตตนเองด้วยการกระโดดน้ำ สวรรค์!! เหตุใดไม่ปล่อยให้นางตายๆ ไปซะ ขืนนางตื่นขึ้นมาอีก นางต้องขโมยของในบ้านของข้าไปขายจนหมดเกลี้ยงเป็นแน่”

ไป๋ฟางเยว่ประกบมือสองข้างเข้าหากัน นางอ้อนวอนต่อสวรรค์และฟ้าดินด้วยความทุกข์ใจ

“ท่านแม่… เหตุใดท่านถึงได้กล่าวเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ ม่านหรง …นางก็เป็นคนในครอบครัวของเรานะเจ้าคะ”

ยังไม่ทันที่สะใภ้คนโตจะได้พูดจบ ท่านย่าไป๋ก็ยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วกล่าวแทรกขึ้นมาว่า

“ครอบครัวรึ! เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่จากนี้ไปไม่ใช่แล้ว”

ไป๋ฟางเยว่พูดจบ นางก็ชายตามองไปทางร่างบางที่นอนสลบนิ่ง ในอ้อมแขนของบุตรชายคนเล็ก

“ท่านแม่ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

ไป๋ต้าผางที่อุ้มบุตรสาวไว้ในอ้อมแขนเอ่ยถามมารดาผู้ให้กำเนิด

“ข้าจะตัดนางออกจากรายชื่อสกุล เพื่อไม่ให้นางมาอ้างสิทธิ์ใดๆ จากข้าได้อีก!”

ไป๋ฟางเยว่เชิดใบหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส

ในที่สุดท่านแม่ก็คิดได้เสียที ตัดๆ นางออกไป บ้านเราจะได้กินอิ่ม และไม่ต้องคอยระแวงเช่นนี้

ไป๋ซีหนิงภรรยาของไป๋ตงหัว (บุตรชายคนโตของไป๋ฟางเยว่) ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

“ไม่ได้นะขอรับ หากท่านตัดชื่อนางออกจากสกุล แล้วนางจะใช้ชีวิตต่อได้อย่างไร?”

ไป๋ต้าผางวางบุตรสาวลงพื้นแล้วยืนขึ้นอย่างร้อนใจ

“ต้าผาง! ไม่ใช่ว่าเจ้ารู้ดีกว่าข้าอีกหรือ ข้าว ผัก หรือแม้แต่เครื่องปรุงอาหาร เป็นบุตรสาวของเจ้าที่นำออกไปให้คนนอกทั้งนั้น ข้าเห็นว่านางเป็นหลานสาวและยังเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้า ข้าจึงยอมทำเป็นหลับหูหลับตามองไม่เห็นมัน แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเก่า บ้านเราแทบจะไม่มีข้าวสารกรอกหม้ออยู่แล้ว แต่นางยังกล้าที่จะขโมยข้าวสารที่มีเพียงน้อยนิดไปให้คนอื่นอีก เจ้าคิดว่าวิธีนี้มันไม่เหมาะสมจริงๆ งั้นหรือ?”

ไป๋ฟางเยว่จ้องหน้าลูกชายคนเล็กเขม็ง ทั้งยังชี้ปลายนิ้วไปทางไป๋ม่านหรงที่นอนสลบนิ่งไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ

“เช่นนั้น… ท่านก็ตัดข้ากับภรรยาออกไปด้วยเลยเถอะ”

ไป๋ต้าผางถอนหายใจออกมาเสียงดัง

ถึงม่านหรงจะทำเรื่องไม่ดีมากแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ต้องดูแลนางไปจนวันตาย แม้เขาจะต่อว่าลูกสาวอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับนางจริงๆ เลยสักครั้ง ครั้งนี้ ท่านแม่คงสุดจะทนแล้วจริงๆ แยกบ้านก็ดี จากนี้ท่านแม่จะได้เบาใจ

“…เจ้าคิดดีแล้วใช่ไหม”

ไป๋ฟางเยว่เพ่งมองบุตรชายฉงน

ถึงต้าผางจะแยกบ้านออกไป ข้าก็ยังมีตงหัวที่เป็นลูกชายอีกคนอยู่ดี หากเขารักนางตัวเสนียดนั่นมากนัก ข้าก็จะไม่ขวางทาง ดีซะอีก! จะได้ประหยัดอาหารไปตั้งหลายมื้อ

เมื่อไป๋ฟางเยว่คิดได้เช่นนั้น ในใจของนางก็พลันสัมผัสได้ถึงความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน

หากไป๋ม่านหรงไม่อยู่ บ้านก็คงจะสงบสุขขึ้นมาไม่น้อย

“ขอรับ ข้าคิดดีแล้ว…”

ไป๋ต้าผางก้มหน้าลงแล้วมองไปทางบุตรสาว

“งั้นเจ้าก็ไปอยู่เชิงเขาด้านนู้นเถอะ ที่แปลงนั้นว่างอยู่ อยู่ห่างๆ จากชุมชนหน่อยถึงจะเป็นเรื่องดี! ทำแบบนั้นลูกสาวของเจ้าจะได้ไม่กลับมาก่อเรื่องได้อีก”

ไป๋ฟางเยว่แอบยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

[1] สระน้ำ เป็นแหล่งน้ำที่หมู่บ้านไท่ซางนำน้ำไปใช้สอย เช่น อาบน้ำ ซักผ้าฯ บ่อน้ำ เป็นบ่อขนาดกลางที่คนในหมู่บ้านนำไปดื่มกิน

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
22 Kapitel
ตอนที่ 1 ข้าจะจากไปเอง
ท้องถนนในยามค่ำคืนถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟบนเสาเรียงรายทุกๆ สามต้นที่คอยส่องแสงประปรายนำทาง แม้จะเงียบงัน แต่ก็ไม่ได้ดูวังเวงมากจนเกินไปหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินข้ามถนนเพื่อที่จะกลับไปยังห้องพัก แต่ทันใดนั้นก็ได้มีรถบรรทุกคันใหญ่ที่ขับมาด้วยความเร็วสูงพุ่งเข้าชนเธออย่างจัง! ร่างของเธอกระเด็นไปกระแทกกับริมฟุตบาทฝั่งตรงข้าม ข้าวของที่เธอเพิ่งซื้อมาจากมินิมาร์ทกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นเอี๊ยดดด….!!!จู่ๆ รถบรรทุกคันใหญ่ที่ขับมาด้วยความเร็วสูงก็เหยียบเบรกอย่างกะทันหัน จนเกิดเสียงดังก้องไปทั่วท้องถนน“ฉิบหาย!! …แม่ง!! กูชนคนเข้าให้แล้ว เอาไงดีวะ?”เสียงชายฉกรรจ์ที่ขับรถบรรทุกพูดขึ้นด้วยความร้อนรนใจพร้อมกับทุบมือลงพวงมาลัยแรงๆ ดังตึ้ง!“ทำไมกูถึงได้ซวยแบบนี้วะ!!”เอาไงดี ถ้าแจ้งตำรวจพวกเขาต้องรู้แน่ๆ ว่าตนขับรถเร็วเกินมาตรฐานชายฉกรรจ์หันมองซ้ายขวา เมื่อไม่เห็นใครผ่านทางมาเขาก็ขยี้หัวตัวเองแรงๆ อย่างหงุดหงิด“โถ่เอ๊ย!! งานก็ยิ่งรีบๆ อยู่ด้วยสิ”“ช่างแม่งละกัน!!”คนขับรถบรรทุกพ่นคำหยาบคายออกมา ก่อนจะถอยรถคันใหญ่ไปด้านหลังอย่างเร่งรีบ แล้วขับรถคันนั้นหลบหนีไปด้วยความตื่
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 2 แยกบ้าน
“ท่านพี่ ท่านจะบอกข้าว่า พวกเราสามพ่อแม่ลูก จะย้ายออกจากบ้านหลักหรือเจ้าคะ”ไป๋หลิวเหยา ภรรยาของไป๋ต้าผางวัยยี่สิบเจ็ดปีเลิกคิ้วถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ครั้งนี้ท่านแม่ถึงกับเอ่ยปากออกมาเอง ข้าคงไม่รั้งอยู่ต่อแล้วล่ะ”ไป๋ต้าผางระบายลมหายใจหนักๆ ออกมา“ม่านหรง นางเป็นเช่นไรบ้าง”ต้าผางหันเข้าไปในห้องนอนขนาดกลาง ที่สามพ่อแม่ลูกนอนแออัดร่วมกันอยู่ทุกวัน“ท่านพี่ท่านอย่ากังวลไป ข้าเปลี่ยนชุดให้ม่านหรงแล้ว นางคงแค่ตกใจจึงสลบไปเพียงเท่านั้น เรื่องแยกบ้าน…”หลิวเหยาสบตาสามีอย่างกังวลใจ หากต้องแยกบ้านในยามนี้ แล้วพวกเขาจะไปอยู่ที่ใดได้อีก“ท่านแม่บอกแล้วว่า ท่านจะยกที่ตรงเชิงเขาให้กับพวกเรา ที่ตรงนั้นห่างไกลจากผู้คน ท่านแม่ท่านหวังว่าม่านหรงจะไม่กลับมาวุ่นวายกับท่านได้อีก”“หา! ที่ตรงเชิงเขาที่มีที่นาทำกินห้าหมู่นั่นหน่ะหรือ?”ไป๋หลิวเหยาอุทานออกมาด้วยความตกใจหากเป็นเมื่อก่อนที่น้ำดี ดินดี นางคงดีใจจนกระโดดโลดเต้นไปแล้วทว่าในยามที่ทุกข์ร้อนเช่นนี้ ท่านแม่กลับไล่พวกนางไปอยู่ติดตีนเขา นั่นไม่เท่ากับว่า พวกนางถูกตัดหางปล่อยวัดไปแล้วหรอกหรือ“ข้าจำได้ว่า ที่แปลงนั้น มีกระท่อมหลังน้อยอยู่หลังหนึ่
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 3 สร้างที่อยู่
ครึ่งชั่วยามต่อมา…เนื่องจากความเร็วของลานั้นว่องไวกว่าคนเดินเท้า พอทั้งสี่มาถึงที่หมายก็เป็นช่วงเวลาสายมากแล้ว“เอ่อ… ข้าว่ากระท่อมนี้ มันน่าจะอยู่ไม่ได้แล้วนะ”โจวเหวินหลงมองไปที่กระท่อมหลังเก่าที่พังลงมาไม่เหลือแม้แต่ที่กำบังก็ทำหน้าเหลอหลาออกมาอย่างปิดไม่มิด“ท่านพี่ แล้ววันนี้พวกเราจะนอนกันอย่างไรหรือเจ้าคะ”ไป๋หลิวเหยามีสีหน้ากังวลอย่างเด่นชัดน้ำตากลุ่มหนึ่งก็พลันเอ่อล้นออกมา“เราคงต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่”ไป๋ต้าผางหันไปส่งยิ้มให้กับภรรยาพลางเช็ดน้ำตาให้กับนาง“ไม่เห็นเป็นไรเลยหนิ แค่สร้างกระท่อมเองไม่ใช่หรือ ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”โจวเหวินหลงตีอกตัวเองหนึ่งที ก่อนจะถือมีดพร้าสองเล่มขึ้นมา แล้วดึงมือต้าผางไปที่เชิงเขาเพื่อตัดไม้ไผ่หากจะทำกระท่อมในยามนี้เขาคงต้องแข่งกับเวลา แต่สภาพจิตใจของต้าผางย่ำแย่มาก ดังนั้นข้าก็ควรช่วยเขาคิดและออกแรงบ้างเสียหน่อย“ขอบใจนะเหวินหลง”ต้าผางหันไปยิ้มให้กับเพื่อนรักที่ไม่คิดจะทอดทิ้งเขา“เจ้าต้องพึ่งข้าอีกนานเลยล่ะ”โจวเหวินหลงยิ้มกว้างออกมา ดูท่าหากข้าไม่มาด้วย วันนี้ สามพ่อแม่ลูก คงได้แต่นั่งมองหน้ากันเพราะจิตใจดิ่งลงเหวแล้วกระมัง“เร่งมือกันเถอะ เ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 4 สิ่งนี้เรียกว่าน้ำบาดาล
“ต้าผาง ตะวันขึ้นตรงศีรษะแล้ว พวกเราพักกันสักหน่อยเถอะนะ”หลังจากสองชายหนุ่มเร่งมือกันอย่างสุดกำลัง โจวเหวินหลงที่เห็นว่ากระท่อมนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว จึงอยากพักสักหน่อย“ดีเหมือนกัน ข้าก็เริ่มเมื่อยแขนแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะเหวินหลง หากไม่มีเจ้า ข้าก็คงมัวแต่คิดวุ่นวายไม่เข้าท่าจนเสียเรื่องไปหมด”ไป๋ต้าผางหันไปส่งยิ้มให้เพื่อนรัก“เจ้ากำลังกลัดกลุ้มใจ ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจคิดเรื่องอื่น วันนี้ข้าช่วยค้ำจุนเจ้าไว้ วันหน้าหากเจ้าได้ดีก็อย่าได้ลืมข้าล่ะ”โจวเหวินหลงหัวเราะออกมาแล้วนั่งลงกับพื้นดิน“เห้อ ทำงานแข่งกับเวลานี่มันเหนื่อยจริงๆ หากได้น้ำเย็นๆ มาอาบคงจะสบายตัวไม่น้อยเลยทีเดียว”“เหวินหลงเจ้ากำลังฝันอยู่หรือ น้ำในหมู่บ้านของเรา ท่านผู้นำก็ให้ใช้แค่วันล่ะสิบถังต่อครัวเรือน อีกอย่าง ดูท่าแล้ววันข้างหน้าคงจะได้น้ำลดน้อยลงเรื่อยๆ เป็นแน่”ไป๋ต้าผางคิดถึงสภาพความแห้งแล้ง แถมน้ำในหมู่บ้านก็ลดฮวบลงทุกวันอย่างน่าใจหาย“ถึงอย่างนั้นสระน้ำของหมู่บ้านก็ยังพอมีน้ำเหลืออยู่นะ ไม่อย่างนั้นลูกสาวของเจ้าจะจมน้ำได้อย่างไร”เหวินหลงเอ่ยแซวเพื่อนรักเชิงขำขัน“มันก็คงจะใช่ที่น้ำในสระของชุมชนยังมีเยอะ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 5 หน่อไม้ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ1
“เจ้าว่าม่านหรงดูแปลกๆ ไปหรือเปล่า”โจวเหวินหลงเอ่ยถามเพื่อนสนิท ในขณะที่กำลังทำหลังคามุงด้วยหญ้า“ข้าว่านางเปลี่ยนไปจริงๆ นั่นแหละ เมื่อก่อนนางไม่เคยเอาการเอางานเลย แถมยังห่วงแต่วิ่งเล่นไปทั่ว”พอคิดถึงเรื่องเมื่อคราวก่อนต้าผางก็เอาแต่ส่ายหัวไปมาก่อนหน้านี้ม่านหรงเหลวไหล ทำตัวอย่างกับว่านางไม่สนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว ถึงเขาจะพูดจาไม่ดีกับนางบ่อยครั้ง แต่ทุกถ้อยคำเขาล้วนตั้งใจสอนสั่งให้นางเป็นคนดีคาดไม่ถึงว่าคำสอนของเขาจะทำให้นางเคืองโกรธ แถมยังแสดงสีหน้าขึงขังไม่พอใจกลับมา“แต่ที่ข้าเห็น วันนี้นางไม่เหมือนเดิมเลยนะ นางชวนหลิวเหยาไปเก็บหน่อไม้ แถมยังรู้วิธีใช้งานคันโยกประหลาดนี่อีกด้วย ใช่สิต้าผาง!! ไอ้คันโยกนี้น่ะ… บ้านของพวกเจ้าได้ทำไว้ก่อนหน้าหรือเปล่า”เหวินหลงหันไปมองทางคันโยกน้ำบาดาลอย่างสงสัย“ข้าเองก็ไม่เคยเห็นคันโยกนี่มาก่อนเช่นกัน”ต้าผางมองไปที่คันโยกแล้วขมวดคิ้วนั่นสิคันโยกหน้าตาแปลกๆ นี่มันโผล่ขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน เหตุใดเขาถึงไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน“แล้ว… ม่านหรง นางรู้ได้อย่างไรว่ามีสิ่งนี้อยู่?”โจวเหวินหลงกับต้าผางหันไปมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ“นั่นสิ ม่านหรงนางรู้ได้
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 6 หน่อไม้ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ2
ต้าผางเดินมาหยุดด้านหน้าลูกสาว เขาดึงแขนนางเบาๆ ก่อนจะลากนางไปอีกมุม“บอกพ่อมาว่ามันเกิดอันใดขึ้น คันโยกน้ำนี้มาจากไหน แล้วก็หน่อไม้นั่นอีก”ต้าผางจ้องใบหน้าที่มีรอยแดงตรงหางตาของบุตรสาวอย่างคาดคั้น“ท่านพ่อ หากข้าบอกว่าข้าได้รับพรหลังจากความตายมา ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่”คำถามที่ออกจากปากม่านหรงมานั้น ทำให้ผู้เป็นพ่อชะงักไปชั่วขณะ‘พรหลังจากความตายหมายความว่าเช่นไร’ต้าผางใจหายเหมือนหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม“เจ้าพูดออกมาให้ชัดเจน พรหลังความตายคืออันใด”ต้าผางบีบแขนลูกสาวแถมยังจ้องนางไม่วางตา“ท่านพ่อ! ข้าจมน้ำตายไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่รอดกลับมาได้พร้อมกับพรหนึ่งข้อ”ในเมื่อม่านหรงต้องอยู่กับครอบครัวนี้อีกนาน แม้นนางจะปกปิด สักวันก็ต้องถูกจับได้ ดังนั้นนางจึงพูดลองเชิงผู้เป็นพ่อดู“เจ้าจะบอกพ่อว่า เจ้าได้สิ้นใจไปในตอนที่จมน้ำงั้นหรือ?”ต้าผางหัวใจกระตุกฮวบ มือที่บีบแขนม่านหรงอยู่ก็พลันปล่อยวางลูกสาวของเขาตกน้ำตายไปแล้ว และนางฟื้นขึ้นมาจากความตายงั้นหรือ‘เรื่องพันนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?’ต้าผางเหม่อลอยพลางคิดเข้าข้างตนเองว่ามันไม่จริง และไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นได้ยังไม่ทันที่ต้าผางจะมีความ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 7 หน่อไม้ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ3
“นี่ต้าผาง เขาลือกันไปทั่วว่าแม่ของเจ้าขับเจ้าออกจากสกุล ข้าว่านะ แม่ที่ห่วงแต่ลูกชายคนโตอย่างนาง เจ้าหลุดพ้นมาได้ก็นับว่าเป็นโชควาสนา ว่าแต่เจ้าจะมาซื้ออันใดรึ วันนี้นะข้าอารมณ์ดีจะแถมสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน”หวังต้าหยูส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับอีกฝ่าย แต่จริงๆ แล้วนี่เป็นเพียงกลเม็ดเล็กน้อยที่เขาใช้เพื่อหลอกล่อให้ลูกค้ากลับมาซื้อซ้ำ“ขอบคุณขอรับ ข้าแค่อยากมาดูเครื่องปรุงสักหน่อย”ต้าผางตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะให้ภรรยาเดินไปเลือกซอสถั่วเหลือง น้ำมัน และเครื่องเทศมาพอประมาณ“ข้าเห็นแก่ที่เจ้าพึ่งย้ายที่พักอาศัย ข้าคิดรวมๆ ให้เจ้ายี่สิบอีแปะก็แล้วกัน ส่วนนี่เป็นของแถมถึงมันไม่ได้มากมายแต่เจ้าก็รับไว้เถอะนะ”หวังต้าหยูคิดราคาของเพิ่มเป็นเท่าตัวจากราคาเดิม ส่วนของแถมที่เขาว่าก็คือเกลือแค่หนึ่งกำมือเพียงเท่านั้น“แพงขนาดนี้เชียว”ไป๋หลิวเหยาอุทานเสียงหลง ทว่าพอเห็นสามีควักอีแปะจ่ายไป นางก็ทำได้แค่เก็บความคับอกคับใจเอาไว้เพียงเท่านั้น“เดินทางปลอดภัยนะต้าผาง ไว้ว่างๆ ก็แวะมาอุดหนุนข้าบ้างนะ”พอเห็นสองสามีภรรยาขึ้นเกวียนลาเตรียมจากไป หวังต้าหยูก็โบกมือให้พร้อมกับพูดเชื้อเชิญใ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 8 หน่อไม้ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ4
“เร่งมือหน่อยเถอะ ยิ่งพวกเราทำผนังบ้านเสร็จเร็วเท่าไหร่ ก็จะได้พักเร็วเท่านั้น”เหวินหลงที่ถูกหลานสาวคาดหวังได้แต่ยิ้มออกมาอย่างจนใจ“นั่นสิเจ้าคะ ขนาดม่านหรงนางยังเตรียมอาหารไว้คอยท่าเลย พวกเราก็เร่งมือกันอีกหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”ไป๋หลิวเหยาหันไปทางสามีที่ทำสีหน้าอมทุกข์เพราะยังไม่หลุดออกมาจากภวังค์ความคิด“อะ-อืม งั้นก็รีบทำให้เสร็จเถอะ”ไป๋ต้าผางผงกหัวตอบรับภรรยาไป ในใจก็คิดเพียงแค่ว่าวันข้างหน้าจะดีกับลูกสาวให้มากยิ่งขึ้น‘เฮ้อ ข้าจำต้องเร่งมือเช่นกันสินะ’โจวเหวินหลงแอบพ่นลมหายใจออกมาไม่นานม่านหรงก็หุงข้าวจนฟูขึ้นหม้อทั้งยังส่งกลิ่นหอมฉุยน่าทาน แม้ว่าการหุงข้าวด้วยหม้อดินจะยากไปสำหรับนาง แต่เพราะนางมีความรู้ที่สืบทอดมาจากร่างเดิม ทำให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีม่านหรงมองไปที่หม้อข้าวกับอาหารหนึ่งอย่างแล้วนึกขบขัน ชีวิตก่อนของนางแม้จะไม่มั่งมี แต่กับข้าวของนางในแต่ล่ะมื้อก็ควรมีมากกว่าสามอย่าง“อาหารที่มีน้อยนิดนี่! คงไม่พอให้คนตัวโตหลายคนอิ่มท้องได้”ม่านหรงปิดฝาหม้อข้าวแล้วยกไปวางบนเตียงไม้ไผ่ ก่อนจะวางหม้อดินลงที่เตียง นางยังใช้เศษหญ้าแห้งวางรองก้นหม้อที่ร้อนระอุ เพื่อไม่ให้เตียง
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 9 หน่อไม้ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ5
“ท่านพี่ ท่านออกมาทานมื้อเย็นก่อนเถอะเจ้าค่ะ”ไป๋หลิวเหยาเดินไปเปิดประตูห้องนอนแล้วเรียกสามีที่นอนพักเหนื่อยด้านในให้ออกไปทานอาหาร“ได้ๆ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”ต้าผางขานรับแล้วเดินออกมาจากตัวห้อง ก่อนจะถามหาบุตรสาวว่านางไปไหนแล้ว“ม่านหรงอยู่ที่ใด เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงนางแว่วมาอยู่ไม่ใช่หรือ”ต้าผางลุกออกจากเตียงแล้วเดินตามหลังภรรยาไปที่เตียงห้องโถง“ม่านหรงนางพึ่งอาบน้ำเสร็จเจ้าค่ะ”หลิวเหยาตอบสามีไปพร้อมกับใช้มือตีที่เตียงนั่ง เป็นเชิงบอกให้เขานั่งรอก่อนในห้องโถงเล็กในยามนี้มีหม้อข้าวหม้ออาหารวางอยู่บนเตียงไม้ด้วย ข้างๆ กันยังมีถ้วยจานพร้อมใช้วางอยู่หลิวเหยาเห็นสามีเดินมานั่งถัดไปจากตน นางจึงตักข้าวใส่ถ้วยข้าวแล้วส่งให้เขา ก่อนจะตัดผัดหน่อไม้ใส่ไข่และผัดพริกแห้งหน่อไม้ใส่จานมาวางคอยท่าม่านหรงที่เก็บของเข้าที่แล้วเปิดประตูออกมาจากห้อง ก็เห็นท่านแม่ยิ้มกว้างกวักมือเรียกให้ไปนั่งทานอาหารด้วยกันต้าผางขมวดคิ้วเข้าหากัน ตอนที่ม่านหรงทำอาหาร กลิ่นของมันน่าทานมาก แต่พอเห็นอาหารที่แปลกตา เขาก็รู้สึกว่าตนคิดผิดไปหรือไม่ที่ไว้ใจให้บุตรสาวเป็นคนลงมือเองเช่นนั้นม่านหลงถอดรองเท้าแล้วปีนข
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
ตอนที่ 10 สร้างบ้านหลังใหม่
ไป๋ม่านหรงนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงไม้ไผ่พลางถอนหายใจแรงๆ‘ที่นอนอันเก่านี้ค่อนข้างเสื่อมสภาพไปมากแล้ว นอนพลิกไปทางซ้ายก็เหมือนกับว่าตกหลุมอากาศ นอนหันมาทางขวาก็เหมือนจะแข็งไป’ม่านหรงลุกขึ้นมานั่งทำใจ เพราะที่นอนไม่เท่ากันจึงทำให้นางไม่สบายตัวหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงนี่ก็ไม่ยอมดับไปเสียที มันส่งแสงจ้าตลอดเวลา ทำเอาคนที่นอนหลับยากอยู่แล้วอย่างม่านหรงได้แต่กุมขมับและกำหมัดแน่นอย่างเคืองโกรธเฮ่อ… เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางเสียงนกกลางคืนแว่วมาท้ายที่สุดความเมื่อยล้าก็เข้ามาครอบงำ ร่างบางถึงจะไม่สบายตัวมากแค่ไหน แต่พอถึงจุดจุดหนึ่งที่ร่างกายต้องการพักผ่อนนางก็ต้องหลับไปทั้งอย่างนั้นโดยไม่มีทางเลือกอื่นจิ๊บ จิ๊บ จิ๊บเสียงนกกระจิบตัวน้อยบินมาเกาะที่บ้านไม้ไผ่ที่พึ่งสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยความสงสัยม่านหรงลืมตาขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน สายจนตะวันแยงตาแล้ว แต่ร่างน้อยๆ ของนางพึ่งจะลุกขึ้นมานั่งบนเตียง นางบิดร่างกายไปมาซ้ายทีขวาที“โอ๊ยยย!! ปวดไปทั้งตัวเลย ที่นอนนี่ก็ไม่เท่ากันเลยสักนิด ข้างหนึ่งแข็งกระด้าง อีกข้างก็ยุบตัวเป็นแอ่ง”ม่านหรงได้แต่บ่นให้กับที่นอน ถึงพูดบ่นไปอย่างนั้นนางก็ต้องอยู่กั
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-11-13
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status