15

“น้องสาม วัวของเจ้าเองก็ไม่ใช่วัวป่าธรรมดาใช่หรือไม่ ข้ามองเยี่ยงไรก็รู้สึกแปลก ๆ ทุกที”

“เป็นวัวอสูรวิญญาณขอรับพี่เขย”

“ข้าก็ว่าแล้วเชียว เงินนี้ข้ากับพี่สาวของเจ้าจะรับเอาไว้ หาไม่แล้วเจ้าเด็กอ้วนนั่นคงแกล้งร้องไห้อีก เจ้าเด็กจอมเสแสร้งนั่น น่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย"

“พี่สาว พี่เขย พวกท่านเก็บข้าวของเงินทองให้ดี หมู่บ้านหลี่เจียโกวมีโจรมางัดแงะบ้านเพื่อขโมยอาหารและของมีค่าในตอนที่ไม่มีผู้ใดอยู่บ้าน บ้านพี่สาวรองก็ถูกขโมยเช่นกัน ตอนที่ข้าไปถึงเมื่อวานหลานชายทั้งสองเกือบจะหมดสติเพราะหิวแล้ว”

“มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นด้วยรึ  แล้วน้องสาวเป็นเยี่ยงไรบ้าง"

“พี่สาวคนที่สองสบายดีขอรับ ที่หมู่บ้านของข้า ครอบครัวเราก็ถูกหัวหน้าหมู่บ้านไม่ชอบขี้หน้า ข้าไม่รู้ว่าวันข้างหน้าพวกเขาจะทำให้ครอบครัวของเราเดือดร้อนหรือไม่”

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ”

อั้นปาได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับพี่สาวและพี่เขยฟัง อั้นจิ่วเองก็ออกไปเล่นกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องแล้ว เด็กอ้วนถูกพี่ชายอุ้มขึ้นหลังไปวิ่งเล่นรอบ ๆ บ้าน หลังจากฟังสิ่งที่อั้นปาเล่ามาทั้งหมด ลู่จื้อหยวนเองก็อดเป็นห่วงครอบครัวของพ่อตาไม่ได้ พวกเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา จะไปสู้รบปรบมือกับหัวหน้าหมู่บ้านนั้นเป็นไปไม่ได้เลย

 “พี่เขยท่านไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้บ้านของเราไม่เหมือนเดิมแล้ว ข้าคิดว่าพวกเขาไม่กล้าลงมือในตอนนี้ขอรับ”

“เจ้าเองก็ระวังตัวด้วย ดูแลครอบครัวให้ดี”

“ข้ารู้ขอรับ”

หลังจากวันที่ไปเยี่ยมบ้านของท่านป้าใหญ่วันนั้น ตอนนี้วันเวลาก็ผ่านไปสามเดือนแล้ว ตอนนี้ข้าวสาลีในทุ่งนาก็เริ่มสุกแล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะพร้อมเก็บเกี่ยว ตลอดเวลาที่ผ่านมาอั้นจิ่วได้นำน้ำพุจิตวิญญาณผสมกับน้ำธรรมดาเพื่อนำมารดข้าวสาลีในทุ่งนา ทำให้ผลผลิตเพิ่มขึ้นและข้าวสาลีที่ได้ก็เป็นข้าวสาลีคุณภาพดี น้ำพุจิตวิญญาณมีผลในด้านของการบำรุงร่างกายและรักษาโรค 

สาเหตุที่อั้นจิ่วนำน้ำพุจิตวิญญาณออกมารดพืชผัก เพราะต้องการปรับปรุงคุณภาพชีวิตของครอบครัว อีกทั้งเขาต้องการให้ร่างกายของทุกคนในครอบครัวพร้อมสำหรับเป็นผู้ฝึกยุทธ์และบำเพ็ญเพียร ในโลกใบนี้เขามีครอบครัวที่รัก เด็กน้อยจึงอยากรักษาครอบครัวเช่นนี้เอาไว้ 

หากไม่เปลี่ยนสมาชิกในครอบครัวให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียร ในอนาคตข้างหน้าก็จะเหลือเพียงแค่เขาอยู่ตัวคนเดียว เพราะผู้บำเพ็ญเพียรจะมีอายุยืนหลายร้อยปี ยิ่งบำเพ็ญเพียรตบะแก่กล้ามากเท่าไหร่ อายุก็จะยืนยาวมากขึ้นเท่านั้น อั้นจิ่วไม่ต้องการอยู่คนเดียวโดดเดี่ยวเหมือนชาติก่อน 

ถึงแม้ว่าเขาจะมีอาจารย์กับเหล่าศิษย์พี่ แต่หาได้มีครอบครัวพ่อแม่พี่น้องไม่ เมื่อได้โอกาสเกิดใหม่ที่ได้มาด้วยความยากลำบากเช่นนี้เขาจึงจำเป็นต้องหาวิธีรักษาครอบครัวเอาไว้ ตอนนี้อั้นจิ่วอยู่ในขั้นแปลงวิญญาณขั้นกลาง แต่อั้นจิ่วยังไม่มั่นใจมากนักว่าจะสามารถปกป้องครอบครัวเอาไว้ได้หรือไม่ เพราะเขายังไม่เคยออกจากหมู่บ้านและไม่เคยเห็นโลกกว้าง เขาไม่รู้ว่าจะมีเสือหมอบมังกรซ่อนอยู่มากแค่ไหน 

แต่สิ่งหนึ่งที่อั้นจิ่วมั่นใจก็คือตราบใดที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้และไม่ไปขัดผลประโยชน์กับขุมอำนาจฝ่ายไหนย่อมปลอดภัย ต่อให้เขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรแล้วอย่างไร เขาก็เป็นเพียงชาวนาธรรมดาเท่านั้นไม่ได้คิดที่จะไปเข้าร่วมสำนักเหล่านั้นเสียเมื่อไหร่

ก่อนจะถึงวันเกี่ยวข้าวสาลีเพียงหนึ่งวัน หัวหน้าหมู่บ้านก็มาพร้อมกับลูกชายและหลานชายที่เป็นศิษย์สายนอกของสำนักเมฆา การมาของหัวหน้าหมู่บ้านในครั้งนี้เพราะต้องการข้าวสาลีครึ่งหนึ่งของบ้านสกุลฉือ การเก็บเกี่ยวข้าวสาลีในครั้งนี้ไม่ง่ายจะได้ผลผลิตมากน้อยแค่ไหน หัวหน้าหมู่บ้านต้องการเอามาเป็นของตัวเองครึ่งหนึ่ง 

เดิมทีติงต้าเหลียงหัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ต้องการข้าวสาลีของบ้านสกุลฉือ แต่เป็นเพราะสามวันก่อนที่หลานชายของเขากลับมาจากสำนักเมฆาได้ไปเที่ยวเล่นบนภูเขา ขากลับลงมาผ่านที่นาของบ้านสกุลฉือเข้าพอดี เขาเห็นว่าข้าวสาลีที่บ้านสกุลฉือปลูกเอาไว้นั้นมีเมล็ดอวบอิ่ม รวงใหญ่ นับว่าเป็นข้าวสาลีชั้นเลิศ หากนำไปขายให้พวกเศรษฐีในเมืองคงได้หลายเงิน

การกลับมาที่สกุลติงในครั้งนี้ก็เพราะเงินของเขาหมด เขาต้องการเงินเพื่อไปซื้อโอสถดูดซับเพื่อการฝึกฝน เดิมทีจะรอให้ท่านพ่อนำเงินไปส่งให้ก็รอไม่ไหว เพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้จะมีการคัดเลือกศิษย์สายนอกอย่างพวกเขาให้เข้าไปเป็นศิษย์สายใน การต่อสู้เพื่อให้ได้เข้าไปเป็นศิษย์สายในนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ด้วยความสามารถของเขาความจริงแล้วไม่อาจแย่งชิงตำแหน่งกับผู้อื่นได้ แต่เขาเองก็อยากต่อสู้เพื่อให้ได้มา ตอนนี้เขาต้องการเลื่อนระดับไปอีกขั้น แต่ทว่าขาดทรัพยากรในการฝึกฝน 

ศิษย์สายนอกของสำนักไม่ต่างอันใดกับบ่าวรับใช้ในเรือนเศรษฐี พวกเขาแค่อาศัยชื่อเสียงของสำนักคุ้มกะลาหัวเท่านั้นแต่ไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่หรือทรัพยากรในการฝึกฝนเลย วันทั้งวันพวกเขาทำงานจิปาถะ ทั้งตัดฟืน หาบน้ำ ซักเสื้อผ้า ดูแลแปลงสมุนไพร และเพาะปลูก ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาลี ผัก ผลไม้ พวกเขาล้วนต้องทำเพื่อส่งเสบียงอาหารให้สำนัก

เมื่อติงเว่ยซวนเห็นข้าวสาลีของสกุลฉือจึงเกิดความโลภอยากได้เป็นของตัวเอง ข้าวสาลีที่ดีขนาดนี้ย่อมนำความรุ่งเรืองมาให้เขาได้สักระยะหนึ่ง หลังจากนำเรื่องนี้ไปบอกกับท่านปู่ของเขา ท่านปู่เองก็เห็นด้วย เพราะบ้านสกุลฉือเป็นเพียงชาวนาต่ำต้อยไม่มีคนหนุนหลัง พวกเขาไม่มีญาติที่คอยสนับสนุน เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนบรรพบุรุษสกุลฉือได้พาลูกหลานอพยพมาอยู่ที่หมู่บ้านดอกท้อแห่งนี้ พวกเขาหาใช่คนในหมู่บ้านดอกท้อแต่กำเนิดไม่ 

 หลังจากปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็เดินทางมาที่บ้านสกุลฉือทันที พวกเขาหวังว่าบ้านสกุลฉือที่ทั้งยากจน ไม่มีญาติพี่น้อง ในบ้านมีเพียงคนชราสองคน ลูกชาย ลูกสะใภ้ และเด็กน้อยอายุเพียงไม่กี่ขวบ จะต้องยินยอมมอบข้าวสาลีให้พวกเขาแน่นอน หาไม่แล้วตนก็จะใช้อำนาจของหัวหน้าหมู่บ้านขับไล่พวกเขาทั้งครอบครัวออกไปจากหมู่บ้าน

 ติงต้าเหลียงคิดว่าพ่อเฒ่าฉือรักหลานชายมากคงไม่อยากให้หลานชายลำบาก จะต้องยอมทำตามคำพูดข่มขู่ของเขาแน่นอน อีกทั้งหลานชายของเขายังเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ได้เข้าร่วมกับสำนักเมฆา ผู้ใดจะกล้าท้าทายอำนาจพวกเขากัน ถึงแม้ว่าหลานชายของเขาจะเป็นผู้ฝึกตนในระดับสร้างฐานปราณขั้นต่ำก็ตามที ด้วยฝ่ามือเดียวของหลานชายของเขาก็สามารถเอาชีวิตของชาวบ้านธรรมดาได้แล้ว