17

“ดูท่าว่าเถี่ยจู้กับน้องชายจะไปแจ้งข่าวให้พ่อเฒ่าฉือรู้แล้ว พวกเราจะทำเยี่ยงไรดี หรือว่าพวกเราจะเข้าเมืองไปแจ้งทางการดี”

“มันจะไม่ทันเอาน่ะสิ เอาแบบนี้ก็แล้วกันพวกเราก็ไปช่วยสนับสนุนบ้านสกุลฉือเถอะ พวกเจ้าคิดดูนะ วันนี้หัวหน้าหมู่บ้านต้องการปล้นข้าวสาลีบ้านสกุลฉือ แล้วครั้งต่อไปล่ะจะไม่ใช่ถึงคราวของพวกเรารึ”

“นั่นสิ ไปพวกเราไปกัน วันนี้ข้าจะอยู่ข้างบ้านสกุลฉือ”

“เช่นนั้นก็ไป”

ชาวบ้านที่อยู่ในเขตรอบนอกต่างหยิบอาวุธของตัวเองเท่าที่จะหาได้ วิ่งไปยังที่นาของบ้านสกุลฉือเพื่อหนุนหลังให้บ้านสกุลฉือทันที ในปีนี้ถ้าไม่ได้วัวของบ้านสกุลฉือมาช่วยไถนา อีกทั้งยังเก็บค่าเช่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เดิมทีอั้นปาไม่ต้องการเก็บค่าเช่าวัวเสียด้วยซ้ำแต่พวกชาวบ้านยืนยันว่าจะต้องจ่ายค่าเช่าวัว หากไม่มีวัวของบ้านสกุลฉือพวกเขาก็ไม่สามารถเพาะปลูกได้ทันเวลา เมื่อเพาะปลูกไม่ทันเวลาจะเอาอาหารที่ไหนมาเลี้ยงปากท้อง 

วันนี้ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้นพวกเขาที่เป็นชาวบ้านในเขตรอบนอกทั้งสามสิบครอบครัวจะอยู่เคียงข้างบ้านสกุลฉือนับแต่นี้ไป หากวันนี้หัวหน้าหมู่บ้านอยากปล้นข้าวสาลีพวกเขาก็พร้อมที่จะลุกขึ้นสู้ วันนี้พวกเขามาปล้นบ้านสกุลฉือวันข้างหน้าอาจจะเป็นบ้านของพวกเขาก็ได้ เดิมทีหัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่ได้ใส่ใจชาวบ้านในเขตรอบนอกนี้อยู่แล้ว หนำซ้ำยังกดขี่ข่มเหง ภาษีพวกเขาก็จ่ายมากกว่าชาวบ้านเขตกลางกับเขตในเป็นเท่าตัว

“ท่านพ่อ ดูเหมือนว่าชาวบ้านยากจนในเขตรอบนอกนี้จะอยู่ข้างบ้านพ่อเฒ่าฉือนะขอรับ”

“ก็แค่มดปลวก พวกเจ้าจะกังวลอันใดกัน ไม่ใช่ว่าเรายังมีเว่ยซวนอยู่หรอกรึ”

“พี่ใหญ่ ท่านทำเช่นนี้จะดีจริง ๆ หรือขอรับ ถึงแม้ว่าท่านจะเป็นหัวหน้าหมู่บ้านท่านก็ไม่ควรทำเช่นนี้ มันไม่ถูกต้อง ท่านเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเหตุใดถึงได้ใช้อำนาจรังแกชาวบ้านผู้อ่อนแอเล่าขอรับ” ซูมู่อวี่ น้องเขยที่แต่งเข้าสกุลติงสายรองถามออกมาเพราะเขาหมดความอดทนแล้ว

เดิมทีพ่อตาของเขา ติงอี้ฟง มีลูกสาวเพียงคนเดียวทำให้ต้องหาลูกเขยแต่งเข้า เดิมทีสกุลติงสายหลักก็หาได้สนใจใยดีบ้านติงสายรองอยู่แล้ว กับพ่อตาของเขาในวันธรรมดา ติงต้าเหลียงผู้นี้ก็ไม่เคยเห็นหัวเขาเลย พวกเขายังดูหมิ่นดูแคลนครอบครัวของพ่อตาของเขา และยิ่งดูถูกดูแคลนในตัวเขาที่แต่งเข้าบ้านภรรยา บอกว่าเขาไร้ซึ่งศักดิ์ศรีของบุรุษ 

ตัวเขาเองย่อมแยกแยะดีชั่วผิดถูกแต่วันนี้เขาถูกลากมาด้วย เดิมทีไม่เข้าใจเรื่องราว แต่พอได้รู้ในสิ่งที่พวกเขาจะทำในวันนี้ ซูมู่อวี่ก็ไม่เห็นด้วยทันที เมื่อมีคนคนไม่เห็นด้วยหนึ่งคนก็ย่อมมีคนไม่เห็นด้วยตามมา 

“ข้าจะไม่เข้าไปยุ่งในเรื่องนี้และไม่ยอมทำเรื่องที่ผิดศีลธรรมเด็ดขาด เชิญพวกท่านไปเถอะข้าขอถอนตัว”

“ซูมู่อวี่หากเจ้ากล้าเดินออกไป ข้าจะลบพวกเจ้าออกจากสายสกุล เตรียมตัวถูกไล่ออกจากหมู่บ้านได้เลย”

“ตกลง ถ้าท่านอยากลบครอบครัวของข้าออกจากสายสกุลก็ลบเถอะขอรับ แผ่นดินนี้กว้างใหญ่ ไม่ใช่มีแค่หมู่บ้านดอกท้อแห่งนี้ ข้าย่อมพาครอบครัวยืนหยัดขึ้นมาได้ใหม่”

“ข้าเองก็ถอนตัวด้วย”

“ข้าด้วย”

“ข้าก็ด้วย”

“เจ้า พวกเจ้าทุกคน รอให้ข้าจัดการเรื่องนี้เสร็จก่อนเถอะ ข้าจะกลับไปจัดการกับพวกเจ้า”

“ท่านปู่อย่าได้เสียเวลาอีกเลย พวกเรารีบไปจัดการเรื่องนี้กันเถอะ”

ในตอนที่พวกหัวหน้าหมู่บ้านมาถึง ชาวบ้านในเขตรอบนอกก็มาถึงแล้วเช่นเดียวกัน ทั้งสองฝ่ายยืนประจันหน้ากัน หัวหน้าหมู่บ้านคิดว่าคนพวกนี้เป็นเพียงแค่มดปลวก เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่าที่สุด หากวันนี้เขาเอาชีวิตชาวบ้านที่อยู่ตรงนี้ทุกคน ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านแล้วไม่มีผู้ใดสามารถเอาผิดเขาได้

“พ่อเฒ่าฉือชี วันนี้ข้าวสาลีไม่อยากให้ก็ต้องให้ ข้าบอกกับเจ้าแล้ว อย่าคิดว่ามีชาวบ้านคนอื่นหนุนหลังอยู่ ข้าจะไม่กล้าลงมือ วันนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้าได้รู้ ผู้ใดที่กล้าขัดขวางข้าก็อย่าได้มีชีวิตรอดกลับไปเลย เว่ยซวนลงมือ”

“ขอรับท่านปู่”

ติงเว่ยซวนมั่นใจในฝีมือมาก เขาคิดว่าจะจัดการพ่อลูกบ้านสกุลฉือก่อน จากนั้นก็พวกชาวบ้านพวกนี้ วันนี้ใครที่ยืนเคียงข้างบ้านสกุลฉืออย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด แต่ยังไม่ทันที่ติงเว่ยชวนจะได้ลงมือ อั้นจิ่วก็ขี่หลังต้าฮุยเดินเข้ามา เด็กน้อยปรายตามองติ่งเว่ยซวนด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม ต้าฮุยเองก็มองติงเว่ยซวนด้วยสายตาดูถูกดูแคลนเช่นกัน

“เจ้าจะทำอันใด ไม่ใช่ท่านพ่อกับท่านปู่บอกพวกเจ้าแล้วรึ ข้าวสาลีของบ้านเราจะไม่ยกให้พวกเจ้าเด็ดขาด นี่พวกเจ้าพาคนมาจะปล้นข้าวสาลีบ้านข้ารึ คิดง่ายเกินไปหน่อยหรือไม่” 

“เจ้าเด็กที่แม้กระทั่งฟันน้ำนมขึ้นยังไม่ครบเยี่ยงเจ้ายังกล้ามาอวดดีอีก ดี ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยินยอมเช่นนั้นก็ยอมรับผลที่ตามมาเถอะ รวมถึงพวกเจ้าด้วย” เว่ยติงซวนชี้หน้าอั้นจิ่วรวมถึงชาวบ้านทุกคนด้วย

“ท่านพ่อ ท่านลุงทั้งหลาย ถอยออกไปก่อนขอรับ ขอพื้นที่ให้สหายของข้าหน่อยขอรับ”

ชาวบ้านถอยออกไปทันทีถึงจะไม่รู้ว่าสหายที่อั้นจิ่วพูดถึงหมายถึงผู้ใด ทันใดนั้นเองก็ต้าเฮยก็ก้าวเข้ามา ด้วยรูปร่างสูงใหญ่และบึกบึน ต้าเฮยกวาดสายตามองคนบ้านสกุลติงด้วยสายตาดูถูก อั้นจิ่วลงจากหลังของต้าฮุยจากนั้นก็เดินไปจับมือท่านปู่ของเขาเอาไว้ พร้อมทั้งบอกให้ชาวบ้านถอยออกไปให้ไกลหน่อย 

“ท่านปู่ พาชาวบ้านถอยออกไปให้ไกล ๆ หน่อยขอรับ อ้อ ท่านพ่อ ความจริงแล้วพวกท่านกลับไปเกี่ยวข้าวสาลีต่อเถอะ ส่วนที่นี่ให้ต้าเฮยกับต้าฮุยจัดการก็พอ”

“ตกลง พวกท่านเองก็กลับไปทำงานของพวกท่านต่อเถอะขอรับ น้ำใจของพวกท่านวันนี้ข้าอั้นปาขอรับเอาไว้ เก็บเกี่ยวข้าวสาลีเสร็จเมื่อไหร่ ข้าจะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่พวกท่าน”

“ตกลง พวกเราจะรออาหารมื้อใหญ่ของเจ้า”

“ต้าเฮย ต้าฮุย ฝากด้วยนะ วันนี้ไม่จำเป็นต้องเก็บงำอันใดอีกแล้ว เดิมทีข้าเองไม่อยากเปิดเผยตัวตนสักเท่าไหร่ แต่ในเมื่อมีคนมารนหาที่ตายเช่นนั้นก็ให้พวกเขาได้สมใจอยากเถอะ"

“ขอรับนายน้อย พวกเจ้าได้ยินหรือยัง ออกมาได้แล้ว”

เหล่าสัตว์อสูรวิญญาณที่ตั้งทัพรอคำสั่ง วิ่งกรูออกมาจากชายป่าพุ่งเข้าใส่คนบ้านสกุลติงทันที บางคนก็วิ่งหนีตาย บางคนก็ถูกต้าเฮยตบตาย หัวหน้าหมู่บ้านเห็นว่าสถานการณ์พลิกผันก็ตกใจจนหน้าซีด 

“ท่านปู่ เหตุใดมีสัตว์อสูรวิญญาณระดับสูงมากมายถึงเพียงนี้ ข้าไม่สามารถเอาชนะพวกมันได้ พวกเราถอย วิ่งให้เร็วที่สุด สัตว์อสูรวิญญาณบุกหมู่บ้านแล้ว” เว่ยซวนทั้งออกวิ่งทั้งตะโกนแต่ทว่ามันสายไปแล้ว

เพียงเวลาไม่ถึงสิบอึดใจ คนบ้านสกุลติงไม่มีผู้ใดมีชีวิตรอด หลังจากทำความสะอาดคราบเลือดที่เลอะเทอะที่นาแล้ว ศพทั้งหมดถูกต้าเฮยกับเหล่าสัตว์อสูรนำกลับไปที่บ้านใหญ่สกุลติง โดยมีอั้นจิ่วกับอั้นปารวมถึงพ่อเฒ่าสือชีติดตามไปด้วย เมื่อไปถึงบ้านสกุลติง อั้นจิ่วก็สั่งให้โยนซากศพที่ไม่สมประกอบของพวกเขาลงไปในลานบ้าน ภรรยาของติงต้าเหลียงออกมาก็พบว่าสามีได้กลายเป็นศพไปแล้วด้วยความตกใจนางถึงกับเป็นลมล้มพับไปทันที