20

“เจ้ากล้าดูถูกนายน้อยของพวกเรารึ อยากตายใช่หรือไม่ นายน้อยของเราดีชั่วเช่นไรก็เป็นถึงเซียนน้อย แล้วเจ้าเล่า แม้แต่การเลื่อนระดับยังเชื่องช้า เจ้าคิดหรือว่าเจ้ากินอสูรวิญญาณพวกนี้เข้าไปจะทำให้เจ้าสามารถเลื่อนระดับได้ โง่เง่าสิ้นดี”

“ต้าฮุย ปิดปากของเจ้าไส้เดือนน่าเกลียดตัวนี้สักที ข้ารำคาญ มันรบกวนการเก็บสมุนไพรของข้า”

“เด็กที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเยี่ยงเจ้ากล้าบอกว่าข้าเป็นไส้เดือนรึ เจ้าอยากตายใช่หรือไม่”

“รำคาญจริง ๆ” อั้นจิ่วโบกมือเพียงครั้งเดียวร่างของงูเกล็ดดำก็ระเบิดกลายเป็นจุลหายวับไปกับตา

“นายน้อยขอรับ เกล็ดและหนังของงูเกล็ดดำขายได้ราคาดีมากนะขอรับ นายน้อยไม่น่าลงมือหนักไปเลย”

“ช่างเถอะน่า ไป ๆ พวกเจ้าไปล่าสัตว์อสูรวิญญาณที่นิสัยไม่ดีมาสักสองสามตัว ข้าจะหาเงินเข้าบ้านเสียหน่อย”

“ขอรับนายน้อย”

อั้นจิ่วใช้เวลาอยู่ในป่าอสูรวิญญาณทั้งหมดสองวันสองคืน เด็กน้อยลืมไปแล้วว่าก่อนออกจากบ้านได้รับปากกับท่านปู่และท่านพ่อว่าจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด แต่เพราะกำลังสนุกสนานกับการเก็บสมุนไพรวิญญาณ อีกทั้งในป่าอสูรวิญญาณแห่งนี้มีพลังฟ้าดินหนาแน่นมากกว่าอยู่ในหมู่บ้าน ทำให้อั้นจิ่วฝึกฝนจนลืมเวลา 

ตอนนี้อั้นจิ่วได้เลื่อนระดับจากแสวงวิถีเลื่อนขั้นมาอยู่ในระดับหลอมสุญตาขั้นต้นแล้ว ตอนนี้อั้นจิ่วแน่ใจว่าในเมืองนี้หรืออาจจะเป็นทั่วทั้งแคว้นนี้จะไม่มีผู้ใดสามารถรังแกเขาได้ เมื่อเห็นว่าได้เวลากลับบ้านแล้วอั้นจิ่วจึงได้รีบให้ต้าฮุยพากลับบ้าน ระหว่างทางอั้นจิ่วนึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้เวลาได้ผ่านไปแล้วสองวัน ตอนนี้ท่านแม่คงเป็นห่วงเขามากแล้ว

สองวันที่ผ่านมาในระหว่างที่อั้นจิ่วเข้าป่าอสูรวิญญาณไปเก็บสมุนไพร พ่อเฒ่าฉือชีกับอั้นปาก็ไปที่บ้านของลูกสาวทั้งสองคนเพื่อชักชวนให้ย้ายครอบครัวมาอยู่ที่หมู่บ้านเถาหยวนที่ครอบครัวตัวเองเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน เดิมทีครอบครัวของลูกสาวทั้งสองคนไม่เต็มใจจะย้ายมา เพราะกลัวว่าจะกลายเป็นภาระของครอบครัวพ่อตาแม่ยาย แต่อั้นปาให้เหตุผลว่าอั้นจิ่วอยากให้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน ต่อไปในอนาคตข้างหน้าจะสร้างโรงเรียนขึ้นในหมู่บ้าน อั้นจิ่วอยากให้พี่ชาย พี่สาวได้เรียนหนังสือด้วยกัน ที่สำคัญอั้นจิ่วอยากให้ครอบครัวของท่านป้าทั้งสองเจริญรุ่งเรืองไปด้วยกัน ถ้าหากอยู่หมู่บ้านเดียวกันก็จะสามารถดูแลกันได้สะดวก

 หลังจากฟังเหตุผลของทั้งสองคนแล้ว ครอบครัวทั้งสองจึงตัดสินใจจะย้ายครอบครัวมาที่หมู่บ้านเถาหยวน เมื่อตกลงกันได้แล้ว พี่เขยทั้งสองคนกับอั้นปาก็ได้หารือเรื่องการสร้างบ้านใหม่ และเลือกพื้นที่ในการสร้างบ้านของแต่ละครอบครัว สำหรับบ้านสกุลฉือนั้นต้องรอให้อั้นจิ่วเป็นผู้เลือกสถานที่ในการสร้างบ้าน 

กลับมาทางด้านอั้นจิ่ว หลังจากที่กลับออกมาจากป่าอสูรวิญญาณก็ไม่กล้าเข้าบ้าน ได้แต่ส่งกระแสจิตถามสถานการณ์กับต้าเฮยเพียงเท่านั้น ต้าเฮยตอบกลับมาว่าท่านแม่ของเขาไม่ได้โกรธหรือโมโห เพราะตอนนี้ที่บ้านของเขารู้แล้วว่าเขานั้นไม่ใช่เด็กสี่ขวบธรรมดา เพียงแต่ทุกคนในบ้านยังปฏิบัติกับเขาเฉกเช่นเด็กน้อยวัยสี่ขวบปกติที่สมควรกินก็กิน สมควรนอนก็นอน ทุกคนในครอบครัวอยากให้เขาเป็นเพียงเด็กน้อยแสนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ขอแค่เขาเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรงและปลอดภัยเพียงเท่านี้ก็ดีแล้ว เมื่อรู้ว่าท่านแม่ไม่ได้โกรธ อั้นจิ่วก็รีบกลับบ้านทันที

 “ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ ข้ากลับมาแล้ว”

“เหตุใดเจ้าถึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้ ไม่ใช่พ่อของเจ้าบอกให้รีบไปรีบกลับรึ”

“พอดีข้าเห็นว่ามีสมุนไพรเยอะมากขอรับ ไหน ๆ ก็ไปแล้วก็เลยเก็บสมุนไพรเพลินไปหน่อย รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปสองวันแล้ว ท่านแม่ขอรับ ท่านย่ากับท่านปู่แล้วก็ท่านพ่อไปที่ใดขอรับ เหตุใดบ้านถึงได้เงียบเช่นนี้”

“ท่านย่าของเจ้ารู้ว่าเจ้ากำลังจะกลับมาก็เลยทำของอร่อยให้เจ้าอยู่ ส่วนท่านพ่อกับท่านปู่ของเจ้าไปช่วยท่านลุงใหญ่กับท่านลุงรองของเจ้าเลือกที่ดินสำหรับสร้างบ้านน่ะ”

“โอ้ ดีมากเลยขอรับ ในที่สุดทุกคนก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันเสียที”

“ว่าแต่ลูกเถอะ รีบไปอาบน้ำได้แล้วจะได้รีบมากินข้าว เจ้าอายุยังน้อยอย่าให้เหนื่อยมากนัก”

“ข้าไม่เหนื่อยขอรับท่านแม่ รอท่านพ่อมาจะได้เข้าเมืองเอาของไปขาย ตอนนี้บ้านเรายังต้องการเงินอีกมาก”

“เรื่องเอาของไปขายในเมืองปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านพ่อของเจ้าเถอะ เจ้าเองก็รีบไปอาบน้ำจะได้กินข้าว แล้วรีบ ๆ พักผ่อนเสียล่ะ”

“ขอรับท่านแม่ อ้อ ต้าฮุย ตอนที่ท่านพ่อเอาของไปขายในเมืองรบกวนเจ้าไปกับท่านพ่อสักเที่ยว”

ต้าฮุยตอบตกลงทันที อั้นจิ่วรีบไปอาบน้ำตามคำสั่งของท่านแม่ พออาบน้ำเสร็จท่านย่าก็ทำอาหารเสร็จพอดี หลังจากกินอาหารมื้อใหญ่แสนอร่อยฝีมือท่านย่าจนอิ่มหนำสำราญแล้ว อั้นจิ่วก็รีบกลับเข้าห้องไปพักผ่อนทันที แต่ความจริงแล้วอั้นจิ่วไม่ได้พักผ่อนอย่างที่หลายคนเข้าใจ เพราะตอนนี้เขาเพิ่งเลื่อนขั้น พลังยังไม่เสถียรเท่าไหร่ เขาจึงจำเป็นที่จะต้องปรับลมปราณให้เข้าที่เข้าทางเสียก่อน

หนึ่งชั่วยามผ่านไป อั้นปากลับมาพร้อมพี่เขยทั้งสองคน เมื่ออั้นปาทราบจากภรรยาว่าลูกชายกลับมาแล้วและมีของที่ต้องการนำไปขายในเมือง เมื่อได้ยินเช่นนั้นอั้นปาไม่รอชา รีบเตรียมเกวียนเทียมวัวทันที ต้าฮุยเห็นว่าเกวียนพร้อมแล้วก็คาบถุงเฉียนคุนกระโดดขึ้นไปบนเกวียนทันที 

อั้นปาบังคับเกวียนไปส่งพี่เขยทั้งสองคนก่อน จากนั้นมุ่งหน้าเข้าเมืองเพื่อนำของไปขายทันที ดูจากท่าทางของต้าฮุยแล้วน่าจะเป็นสัตว์อสูรวิญญาณ หาไม่แล้วลูกชายของเขาคงไม่ให้ต้าฮุยตามมาด้วย หากว่าของที่ต้องการขายเป็นเพียงของธรรมดาสามัญ 

เมื่อเดินทางมาเกือบจะถึงหน้าประตูเมือง ต้าเฮยเอาซากสัตว์อสูรออกมาจากถุงเฉียนคุนจากนั้นร่ายเวทย์ลวงตาเอาไว้ คนทั่วไปไม่สามารถมองเห็นได้ เพื่อหลบเลี่ยงอันตรายจากคนที่มีความคิดไม่ดี ในเมืองนี้ย่อมมีทั้งผู้หวังดีและผู้ไม่หวังดีปะปนกันอยู่ หลังจากที่อั้นปาขายของป่าหมดแล้ว ครั้งนี้เขาทำเงินได้ก้อนใหญ่ได้อีกครั้ง

 ตอนนี้เงินในมือของอั้นปามีอยู่หลายแสนตำลึง อั้นปาทำตามความต้องการของอั้นจิ่วทุกเรื่อง เขารู้ดีว่าที่ครอบครัวของเขามีวันนี้ได้เพราะลูกชายของเขาล้วน ๆ ในที่สุดครอบครัวก็สามารถเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้จริง ๆ เป็นไปตามคำทำนายของนักพรตพเนจรทำนายเอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน ต่อไปนี้บ้านสกุลฉือจะกลายเป็นครอบครัวใหญ่มีลูกหลานมากมาย ที่สำคัญมีหลานชายมากมายในอนาคต

สามเดือนผ่านไป ท่านป้าทั้งสองคนของอั้นจิ่วก็ได้ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านเถาหยวนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นอกจากนี้ท่านปู่ยังได้แบ่งที่ดินทำกินให้กับทั้งสองครอบครัวด้วย ตอนนี้อั้นจิ่วเห็นว่าสิ่งต่่าง ๆ ในหมู่บ้านรวมถึงในครอบครัวท่านพ่อได้จัดการทุกสิ่งอย่างเรียบร้อยดี เมื่อเห็นว่าทุกอย่างลงตัวแล้ว เขาจึงเริ่มที่จะไปจับไก่วิญญาณมาเลี้ยงเอาไว้เพื่อให้คนในบ้านได้กินไข่

 นอกจากไก่วิญญาณแล้ว อั้นจิ่วต้องการปลูกผัก ผลไม้วิญญาณ เด็กน้อยต้องการเปลี่ยนหมู่บ้านเถาหยวนจากหมู่บ้านชาวนาธรรมดาเป็นหมู่บ้านของชาวนาที่เป็นผู้ฝึกตน ตอนนี้โรงเรียนในหมู่บ้านก็ได้เริ่มสร้างแล้ว คาดว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะสามารถเปิดรับนักเรียนรอบแรกได้แล้ว ส่วนเรื่องอาจารย์ที่จะมาสอนที่หมู่บ้านนั้น อั้นจิ่วคิดว่าจะหาอาจารย์ที่มีความสามารถทั้งในด้านการต่อสู้และวิชาการ