19

“นายน้อยท่านจะไปเก็บสมุนไพรเมื่อไหร่ขอรับ”ต้าฮุยถามขึ้นมา

“รอให้ข้าช่วยท่านพ่อจัดการเรื่องต่าง ๆ ในหมู่บ้านอีกสักสองสามวัน อ้อจริงสิ ข้าอยากได้สัตว์อสูรวิญญาณระดับสูงมาประจำที่หมู่บ้านคอยดูแลความปลอดภัยของชาวบ้าน เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในระหว่างที่ข้าไม่อยู่หมู่บ้าน ก่อนที่ท่านพ่อกับท่านปู่จะสามารถบำเพ็ญเพียรได้ จำเป็นที่จะต้องมีคนมาคอยดูแลความปลอดภัยของชาวบ้าน”

“ได้ขอรับนายน้อย ประเดี๋ยวข้าจะกลับไปที่ป่าอสูรวิญญาณคืนนี้แล้วย้ายกองกำลังของเราลงมาอยู่ที่หมู่บ้านบางส่วน”

“เช่นนั้นฝากด้วยล่ะ ลำบากเจ้าแล้ว”

“เป็นหน้าที่ของข้าขอรับ”

“พวกเจ้า จับกุ้งแม่น้ำให้มากหน่อย วันนี้ข้าจะทำอาหารอร่อย ๆ มื้อใหญ่ ปลาก็เอาตัวที่ใหญ่ที่สุดนะ”

“ได้เลยขอรับนายน้อย”

อั้นจิ่วเล่นน้ำ จับปลา จับกุ้ง เอากลับมาบ้านให้ท่านแม่ทำอาหาร แต่สำหรับอาหารพิเศษอั้นจิ่วจะเป็นคนเตรียมเครื่องปรุง ให้ท่านแม่เป็นคนทำ ในระหว่างที่บ้านสกุลฉือกินมื้อค่ำอย่างเอร็ดอร่อย อั้นจิ่วมีสิ่งที่เขาสงสัยและอยากจะถามท่านแม่อยู่หนึ่งเรื่อง แต่เขาไม่รู้ว่าจะถามท่านแม่ดีหรือไม่

ตั้งแต่อั้นจิ่วเกิดมาเขาไม่เคยเห็นญาติพี่น้องของท่านแม่และไม่ได้ยินท่านแม่เอ่ยถึงครอบครัวของนางมาก่อน ถ้าหากจะถามก็กลัวว่าท่านแม่จะสะเทือนใจหากครอบครัวของนางไม่มีผู้ใดเหลืออยู่แล้ว หรือว่าเรื่องนี้เขาต้องถามกับท่านพ่อเป็นการส่วนตัว 

อั้นจิ่วกินข้าวไปคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไป ที่สำคัญเขาจะต้องกลายเป็นชาวนาที่เก่งกาจ เขาจะต้องมีขุมอำนาจเป็นของตัวเอง เพื่อปกป้องครอบครัวญาติพี่น้องและพวกพ้องของตัวเอง สิ่งสำคัญนอกจากจะเป็นชาวนาที่ร่ำรวยเก่งกาจแล้ว เขายังอยากจะเปิดโรงเหล้า โรงเตี๊ยม เขาต้องการส่งผักวิญญาณขายทั่วแคว้น ความร่ำรวยมั่งคั่งนี้ช่างทำให้คนปวดใจจริง ๆ

“เจ้าเก้า หลานรีบกินเถอะ คิดอันใดอยู่”

“ท่านปู่ ตอนนี้พวกเราก็ถือว่ามีหน้ามีตาแล้วใช่หรือไม่ขอรับ ข้าว่าท่านกับท่านพ่อไปชวนป้าใหญ่กับครอบครัวแล้วก็ป้ารองกับครอบครัวให้ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านของเราจะดีกว่าจะได้ดูแลกันง่ายขึ้น ที่สำคัญตอนนี้ที่ทำกินของพวกเรามีมากขึ้น แต่คนช่วยดูแลมีน้อยมาก ท่านกับท่านพ่อดูแลไม่ไหว ท่านพ่อยังต้องดูแลเรื่องต่าง ๆ ในหมู่บ้านอีก”

“เรื่องที่เจ้าพูดมาปู่เองก็เห็นด้วย แต่ครอบครัวของท่านป้าทั้งสองของเจ้าจะยินดีย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านของพวกเราหรือไม่นั้นคงต้องลองไปพูดคุยดู”

“ท่านพ่อ ข้ามีอีกเรื่องหนึ่งไม่รู้ว่าพอจะเป็นไปได้หรือไม่”

“เรื่องอันใดรึ”

“ข้าอยากให้ท่านพ่อสร้างโรงเรียนในหมู่บ้านของเรา อย่างน้อย ๆ ให้เด็ก ๆ ได้อ่านออกเขียนได้ การที่คนเราสามารถอ่านออกเขียนได้นั้นเป็นเรื่องที่ดีมากขอรับ”

“เรื่องนี้ยังต้องหารือกันอีกที สร้างโรงเรียนน่ะมันง่าย แต่หาอาจารย์มาสอนที่หมู่บ้านนั้นเป็นเรื่องยาก”

“อ้อ เช่นนั้นก็สร้างโรงเรียนเอาไว้ก่อนก็ได้ เมื่อไหร่หาอาจารย์ได้แล้วค่อยเปิดเรียน”

“เรื่องโรงเรียนเอาไว้ก่อนเถอะ ที่ดินของเจ้ามากมายที่ให้พ่อเจ้าซื้อมา เจ้ามีแผนจะทำอันใดรึ ไหนเจ้าลองบอกปู่หน่อยสิ”

“ปลูกผัก ผลไม้ เลี้ยงไก่ เลี้ยงสัตว์อื่น ๆ ขอรับ”

“อ้อ แล้วจะทำเยี่ยงไรไหวกัน ที่ดินไม่ใช่น้อย ๆ”

“จ้างชาวบ้านมาช่วยทำขอรับ”

“ก็คงจะต้องจ้างชาวบ้านจริง ๆ นั่นล่ะ”

เช้าวันนี้อั้นจิ่วเตรียมตัวเข้าป่าเพื่อเก็บสมุนไพร รวมถึงการล่าสัตว์อสูรวิญญาณไปขายเพื่อหาเงินเข้าบ้าน ตอนนี้เงินยังเป็นสิ่งที่จำเป็นอยู่มาก ถ้าหากจะพัฒนาหมู่บ้านจำเป็นจะต้องมีเงินในมือให้มากกว่านี้ 

นอกจากเงินแล้วยังต้องมีศิลาวิญญาณอีกด้วย หลังจากกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว อั้นจิ่วก็ขี่หลังต้าฮุยเข้าป่าอสูรวิญญาณไปทันที ส่วนต้าเฮยนั้นมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของบ้านสกุลฉือ รวมถึงเป็นแรงงานหลักในการทำงานในไร่นา

ก่อนออกจากบ้านอั้นจิ่วได้กำชับให้ท่านพ่อกับท่านปู่ไปที่บ้านของท่านป้าทั้งสองเพื่อชักชวนให้มาอยู่เสียด้วยกัน อย่างน้อย ๆ ในอนาคตต่อไป เมื่อครอบครัวเจริญรุ่งเรืองขึ้นก็จะสามารถช่วยให้ครอบครัวของท่านป้าทั้งสองหลุดพ้นจากความยากลำบากได้ อั้นจิ่วเองชอบที่จะมีญาติพี่น้องมากมาย ในชาติที่แล้วแม้แต่พ่อแม่เป็นใครเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำ

“ท่านปู่ ท่านพ่อ ข้าไปก่อนนะขอรับ”

“เจ้ารีบไปรีบกลับอย่ามัวแต่เล่นสนุกจนลืมเวลา ระวังท่านแม่ของเจ้าจะตีก้นเจ้า”

“ท่านพ่อ ข้าโตแล้ว ท่านแม่ไม่ตีข้าหรอกขอรับ ต้าฮุยพวกเราไปกันเถอะ อ้อ ท่านพ่อ ท่านปู่ อย่าลืมไปหาท่านป้าทั้งสองนะขอรับ”

“ไม่ลืม ไม่ลืม เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”

ในขณะที่พ่อเฒ่าฉือชีกับลูกชายเดินทางไปบ้านของลูกสาวทั้งสองคน อั้นจิ่วก็เข้าป่าอสูรวิญญาณเพื่อเก็บสมุนไพรวิญญาณเพื่อนำมาหลอมโอสถเตรียมเอาไว้สำหรับสร้างแก่นปราณและโอสถอื่น ๆ ที่ใช้ในการฝึกตน อั้นจิ่วยังมีความคิดที่จะขยายหมู่บ้านไปจนถึงทางเข้าป่าหมอกอสูรอีกด้าน ซึ่งเป็นทางเข้าป่าอสูรวิญญาณ

อั่นจิ่วต้องการเปลี่ยนหมู่บ้านชาวนาธรรมดา ๆ ให้กลายเป็นหมู่บ้านชาวนาของผู้ฝึกตน วิถีบำเพ็ญสู่เส้นทางเซียนของอั้นจิ่วนั้นต่างจากสำนักต่าง ๆ ในแดนมนุษย์แห่งนี้ ความตั้งใจของอั้นจิ่วนี้เขาไม่รู้ว่าจะสามารถทำสำเร็จได้ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ แต่เขาจะพยายามอย่างเต็มที่ อย่างน้อย ๆ ผู้ที่ฝึกตนในเส้นทางเซียนนี้จะมีอายุขัยยืนยาวมากกว่าคนปกติ

ใช้เวลาไม่นานต้าฮุยก็พาอั้นจิ่วมาถึงป่าอสูรวิญญาณ จากนั้นทั้งสองก็ได้เรียกสัตว์อสูรวิญญาณใต้บังคับบัญชามาช่วยกันเก็บสมุนไพร นอกจากเก็บสมุนไพรแล้วยังล่าสัตว์อสูรวิญญาณนอกคอกที่นิสัยไม่ดีบางตัวที่ชอบทำตัวกร่าง ชอบรุกล้ำที่อยู่ของผู้อื่นอย่างเช่นเจ้างูเกล็ดดำตัวนี้ที่กำลังไล่ล่าลูกเสือดำอยู่ในตอนนี้ ทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วอาหารของมันจะเป็นพวกหมู กวาง แต่ไม่ใช่ลูกเสือดำ

“เจ้างูเกล็ดดำเจาจะทำอันใด” ต้าฮุย

“จะทำอันใดแล้วมันเกี่ยวอันใดกับเจ้า เหอะ สายเลือดสูงส่งแล้วเยี่ยงไร ตกต่ำจนต้องไปเป็นอสูรรับใช้ของพวกมนุษย์ ไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี”