9

“มันถูกต้องที่สุดแล้วที่รัก ผมคิดถึงคุณทุกลมหายใจ คิดถึงเรือนร่างของคุณที่ตราตรึงใจในคืนแต่งงานของเรา” ชายหนุ่มพึมพำบอกก่อนจุมพิตไปทั่วบนผิวเนื้อเนียนละเอียดจนต่ำลงมาเรื่อยถึงจุดอ่อนไหวต่อสัมผัสของเธอ แล้วจูบพรมลงไปบนเนินเนื้ออย่างไม่ลังเล ทำเอาเจ้าของร่างสะดุ้งเฮือกยามถูกปลายลิ้นที่ร้อนผ่าวตวัดโลมเลียตามร่องกุหลาบงาม

“นนท์...อืม”

สติของชมพูนุชถึงกับหลุดลอยยามถูกอดีตสามีสอดปลายลิ้นเข้าไปในช่องแคบอุ่นนุ่มของตน  พร้อมกันนั้นก็ยกสะโพกกลมกลึงขยับเข้าหาปลายลิ้นอย่างลืมอาย ในเวลานี้ต้องการเพียงแค่ให้เขาช่วยปลดปล่อยเธอจากความทรมานนี่เสีย

ลิ้นร้อนหยุดปรนเปรอหญิงสาวกลางคันเพราะเขาต้องการสำเร็จโทษด้วยเนื้อแท้ของเขาเอง จนสาวใต้ร่างเกิดอาการมึนงง นอนระทวยอยู่เบื้องหน้ามองอีกฝ่ายกำลังจัดการกับอาภรณ์ส่วนล่าง ดวงตากลมโตเบิกตาโพลงเมื่อเห็นส่วนสำคัญของเขา แต่ก็ไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้เพราะร่างกายอ่อนแรงไปเสียดื้อๆ จนกระทั่งเขากลับลงมานอนเคียงข้าง แล้วจุมพิตหนักๆ ลงกลางหน้าผากเนียน

“เป็นของผมอีกครั้งนะที่รัก เราจะมีความสุขด้วยกันอีกครั้ง”

“ฉันกลัวเจ็บ”

ด้วยประสบการณ์ค่ำคืนเข้าห้องหอทำให้เธอหวาดกลัว จึงเป็นสาเหตุที่เธอบ่ายเบี่ยงที่จะมีความสัมพันธ์กับอดีตสามีเรื่อยมา

“ผมจะไม่ทำให้คุณเจ็บนุช” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าแนบชิดแล้วกระซิบบอกเบาๆ

“ฉันไม่เชื่อหรอก คืนเข้าหอคุณทำให้ฉันเจ็บแทบขาดใจ”

“ผมขอโทษ ผมขอแก้ตัวใหม่ รับรองคุณจะมีแต่ความสุข มาเถอะผมต้องการคุณจะคลั่งอยู่แล้ว” ฝ่ามือใหญ่ไล้ลงมาจนถึงเรียวขาสวยแล้วจับแยกออกจากกัน ก่อนใช้ปลายนิ้วนำทางสร้างความคุ้นเคยให้หญิงสาวอีกครั้ง

ชมพูนุชก็ปฏิเสธไม่ได้พร้อมหยัดสะโพกเข้าหาหวังเร่งจังหวะให้เขาส่งเธอไปถึงฝั่งฝัน แต่ไปถึงเพียงครึ่งทาง ชายหนุ่มก็กระซิบบอกเบาๆ ทำเอาดวงหน้าหวานแดงซ่าน หลับตาลงด้วยความเขินก่อนจะทำหน้าเหยเกยามถูกอีกฝ่ายฝังร่างลงมา ซึ่งชายหนุ่มก็พยายามปลุกปลอบโดยการตวัดลิ้นโลมเลียยอดปลายถันจนหญิงสาวเคลิบเคลิ้มลืมความเจ็บไปชั่วขณะ

ชานนท์ใช้ช่วงจังหวะนี้ดันสะโพกสอบเข้าไปสุดแรง จนหญิงสาวหวีดร้องด้วยความเจ็บนี่เป็นครั้งที่สองกับการมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ซึ่งชานนท์ก็รับรู้ว่าอดีตภรรยายังเป็นของเขาเพียงผู้เดียว จากนั้นค่อยๆ ขยับช้าๆ พร้อมก้มลงบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างเร่าร้อน เมื่ออีกฝ่ายตอบสนองโดยการยกสะโพกเข้าหา ชายหนุ่มไม่รอช้าเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นไปพร้อมๆ กับสาวใต้ร่างที่ครวญครางไม่เป็นศัพท์จากความทรมานกลายเป็นความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่

“นนท์... ได้โปรด” หญิงสาวเว้าวอนให้เขาเร่งจังหวะให้เร็วกว่านี้ เพื่อพาเธอไปให้ถึงฝั่งฝัน ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ปฏิเสธแม้จะอยากรักกับอดีตภรรยาให้ยาวนานที่สุด นี่เป็นเพียงยกแรกเท่านั้น เพราะคืนนี้เขาตั้งใจปรนเปรอบทรักให้เธอจนไม่มีเวลาไปคิดถึงใครอีกแม้แต่กับอติวิชญ์เจ้าของหัวใจของเธอ เมื่อคิดเช่นนั้นก็เดินหน้าต่อไปจนถึงฝั่งฝันพร้อมกับปล่อยสายใยสัมพันธ์ลงในกายสาวจนหมดสิ้น

เสียงหายใจเหนื่อยหอบของทั้งคู่ จากบทรักอันร้อนแรงที่เพิ่งผ่านมาสดๆ ร้อนๆ เพียงไม่กี่อึดใจชานนท์ชะโงกหน้าขึ้นมองร่างบางที่หลับพริ้ม ดวงหน้าหวานแดงปลั่งจากบทรักอันเร่าร้อนที่ผ่านมา ทำให้เขาอดใจไม่ไหวโน้มใบหน้าลงจุมพิตกลีบปากนุ่มอีกครั้ง ดวงตากลมเบิกขึ้นพร้อมกับหัวใจเต้นรัวไม่คิดว่าจะมาเลยเถิดกับอดีตสามีถึงขั้นนี้

“มีความสุขไหมครับ” ชายหนุ่มจับปอยผมที่เปียกไปด้วยเหงื่อขึ้นทัดใบหูอย่างอ่อนโยน สายตาจับจ้องมองเธออย่างไม่วางตา

“...” แต่กลับไม่มีเสียงตอบแถมยังเบือนหน้าหนี

“สงสัยจะสอบไม่ผ่าน ผมคงต้องสอบซ่อมอีกรอบ” ชายหนุ่มบอกเท่านั้น อีกฝ่ายก็รีบตอบกลับมาเสียงรัวเร็วทันที

“มีความสุขมากค่ะ แต่ว่าเราไม่ควรทำแบบนี้”

“ทำไมล่ะนุช ผมและคุณก็ต่างต้องการและเราก็เข้ากันได้ดีอีกด้วย” ลำแขนแกร่งรั้งร่างบางเข้ามาแนบชิดกายก่อนซุกไซ้มาที่ซอกคอขาว ขบเม้มลงไปอย่างหนักเพื่อตีตราจอง

“อย่าค่ะนนท์” หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบแต่ไม่สำเร็จ นอกจากนั้นยังเผลอครางออกมาเบาๆ เมื่อถูกปลายนิ้วแกร่งสอดแทรกเข้าไปในเนื้ออุ่นนุ่ม

ชานนท์ไม่ปล่อยอีกฝ่ายพูดหรือคัดค้านอะไรได้อีก ต่อจากนั้นจึงค่อยๆ ดำเนินบทรักครั้งที่สอง แม้แรกๆ ชมพูนุชจะพยายามต่อต้าน แต่ด้วยประสบการณ์อันช่ำชองของอีกฝ่ายทำให้ต้องพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกส่วนลึกที่ยังโหยหาสัมผัสของอดีตสามี และมีการตอบสนองกลับไปในบางครั้ง สร้างความพึงพอใจต่อชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย จากบทรักบทที่สองก็ตามมาด้วยสามสี่อย่างไม่มีที่สิ้นสุดจวบถึงรุ่งเช้าของวันใหม่เขาถึงปล่อยให้เธอได้นอนพักผ่อน

โยทะกาสังเกตพฤติกรรมของญาติผู้น้องมาอยู่พักใหญ่ที่คอยเป็นดั่งเงาตามตัวชมพูนุชจนน่าสงสัย เมื่อสบโอกาสชานนท์อยู่เพียงลำพังก็ลากแขนอีกฝ่ายออกมาคุยกันที่ริมสระน้ำ กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่

“อะไรพี่โย จู่ๆ ก็มาฉุดกระชากออกมาแบบนี้”

“ก็จะอะไรล่ะ แกกับชมพูนุชคืนดีกันแล้วใช่ไหม” โยทะกากอดอกมองคู่สนทนาไม่ให้คลาดเคลื่อนไปจากสายตา

“เปล่านี่ครับ”

“เปล่างั้นเหรอ แต่พี่เห็นแกเดินตามเขาต้อยๆ ...วันที่ชมพูนุชไม่มีเรียนก็หอบหิ้วเขาไปดูงานด้วย จนกลับมาสอนพิเศษเด็กๆ ไม่ทัน มันหมายความว่ายังไง บอกพี่มาซิ”

“ก็ผมกำลังช่วยกันนุชให้ออกห่างจากคุณซาโตไงครับ”

“พี่ไม่เชื่อว่าแกจะลงทุนทำขนาดนั้น” เพราะเธอคอยดูแลชานนท์มาตั้งแต่เด็กจึงรู้จักนิสัยใจคอของน้องชายคนนี้ดีกว่าใครๆ อีกฝ่ายคิดจะทำอะไรทำไมเธอจะดูไม่ออก

“เอาหูไปนาเอาตาไปไร่บ้างไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้! บอกมาว่าคิดจะทำอะไรกันแน่” โยทะกาคาดคั้นเอาคำตอบ

“ผมก็แค่อยากให้เขารู้รสชาติกับการถูกหลอกให้รัก ให้รอมันเป็นยังไง”

“มันจะง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอตานนท์ คบกันมาตั้งหลายปีจนแต่งงานกระทั่งหย่าขาดกันไปแล้วเขายังไม่มีใจให้แกเลย เลิกความคิดนี้เสียเถอะเสียเวลาเปล่า” โยทะกาไม่เห็นหนทางว่าญาติผู้น้องจะทำสำเร็จ

“พี่โยคงเคยได้ยินสุภาษิตที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน นับประสาอะไรกับใจคน ไม่สำเร็จให้มันรู้ไป”

“แต่พี่ไม่เห็นด้วยที่แกจะไปเล่นกับความรู้สึกคนอื่นแบบนี้นะ”

“เขายังเคยเล่นกับความรู้สึกผมได้เลยพี่โย เจ๊ากันไป”

“เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้นนท์ แกเองก็เต็มใจให้เขาหลอกไม่ใช่เหรอ พี่เคยเตือนแล้วไม่ยอมเชื่อเอง เป็นไงล่ะ”