8

“ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันอยากทำอะไรให้คุณพ่อคุณแม่ภูมิใจบ้าง” นั่นเป็นเหตุผลเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น เหตุผลหลักคือต้องการมารักษาแผลใจ ยิ่งห่างจากอติวิชญ์ กลับยิ่งชัดเจนในความรู้สึกที่มีต่อพี่ชายบุญธรรม มันไม่ใช่ความรักในเชิงชู้สาว ที่เธอเข้าใจมันผิดมาตลอด

“คุณก็ไม่เคยทำให้ท่านผิดหวังนี่ ดูท่านจะโปรดปรานคุณเสียด้วย”

“แต่ฉันก็อยากเดินด้วยลำแข้งของตัวเองบ้าง อยากทำงานด้วยความสามารถตัวเอง เรียนจบแล้วฉันอาจจะหางานทำอยู่ที่นี่เลยก็ได้”

“คุณแม่จะยอมเหรอ ดูท่านหวงคุณออก”

“ยอมสิ... ตอนนี้ท่านกำลังเห่อหลานจนลืมฉันไปแล้วก็ได้” ชมพูนุชกล่าวเสียงแผ่วเบาๆ เวลาโทรศัพท์ไปคุยกับมารดาบุญธรรมครั้งใด ท่านก็มักจะเอ่ยถึงแต่ลูกของกรองขวัญให้ฟังเสมอไม่ไถ่ถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหม

“อิจฉาเด็กว่างั้น” ชายหนุ่มเอ่ยแซวทำให้หญิงสาวรีบแย้งเป็นพัลวัน

เมื่อมาถึงที่โต๊ะชานนท์เป็นคนจัดการสั่งอาหาร ส่วนมากเป็นของโปรดอดีตภรรยาเสียเป็นส่วนใหญ่ ชมพูนุชแอบรู้สึกดีอยู่ในใจลึกๆ ที่อีกฝ่ายยังไม่ลืมในสิ่งที่ตนชอบจนต้องเบือนหน้ายิ้มออกไปทางอื่น โดยไม่ทันเห็นสายตาของชานนท์ที่กำลังมองมา

“ผมจำได้ไม่เคยลืมว่าคุณชอบกินอะไร แต่คุณคงไม่รู้สินะ ว่าผมชอบหรือไม่ชอบกินอะไรบ้าง”

“ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ” ชมพูนุชรีบพูดแจกแจงถึงเมนูที่ชายหนุ่มโปรดปราน เรียกรอยยิ้มให้แก่ชายหนุ่มเป็นอย่างดี “อุ๊บ...” สองมือเรียวยกขึ้นปิดปากเมื่อรู้สึกตัวว่าพูดมากไป

“อาหารมาพอดี” ชานนท์เปลี่ยนเรื่องคุยแก้อาการเขินของอีกฝ่าย “คุณต้องกินเยอะๆ นะนุช คุณผอมลงไปมากรู้ตัวหรือเปล่า”

“คุณก็รู้เวลาอาหารไม่ถูกปาก ฉันจะกินได้น้อย”

“ไว้ผมจะหาเวลาทำอาหารให้คุณกิน”

เมื่อก่อนเวลาวันหยุดเขามักจะหาเวลาทำอาหารให้อดีตภรรยารับประทานเสมอ และเธอก็กินอาหารจนหมดเกลี้ยงพร้อมบ่นว่า คุณจะทำให้ฉันอ้วนรู้ไหมนนท์

“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพี่สาวคุณจะมาบ่นฉันได้” ชมพูนุชทำสีหน้าหวาดไม่น้อย โยทะกาไม่เคยชอบหน้าเธอเลย ยิ่งเธอไปทำให้น้องชายสุดรักสุดหวงเสียใจ ก็ยิ่งเกลียดขี้หน้าไปกันใหญ่

“ไม่ได้ไปทำที่บ้านพี่โยหรอกนุช ที่บ้านพักบริษัทอยู่ใกล้กับโครงการที่ผมต้องเข้าไปดูงาน”

“ฉันว่า...”

“อย่าปฏิเสธเลยนะ... แค่นี้คุณยังทำให้ผมเสียใจไม่พอใช่ไหม” ชายหนุ่มบอกเพียงเท่านั้น ชมพูนุชก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อได้แต่ก้มหน้ารับประทานอาหารเงียบๆ

หลังรับประทานอาหารเสร็จชานนท์ขับรถพาชมพูนุชมาที่โครงการที่เขาดูแล ก่อนเข้าไปตรวจงานเขาได้พาเธอไปอยู่ยังบ้านพักหลังเล็กๆ ที่กล่าวถึง

“คุณรออยู่ที่นี่นะ ผมจะเข้าไปดูความคืบหน้างานหน่อย”

“ที่จริงคุณไม่น่าพาฉันมาวุ่นวายที่นี่ด้วยเลยนะคะ”

“เวลาผมเหนื่อยๆ อยากเห็นหน้าคุณ”

เป็นอีกเหตุผลที่ชมพูนุชพูดไม่ออกแถมใจเต้นแรงอีกต่างหาก แปลกใจกับการพบกันในครั้งนี้กลับทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ ทุกคำพูดทุกการกระทำของเขามีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอเหลือเกิน

“เอ่อ...” ชมพูนุชหาคำพูดให้ตัวเองไม่เจอก่อนหัวใจจะเต้นรัวแรงอีกครั้ง เมื่อริมฝีปากหยักได้รูปโน้มแตะลงบนเรียวปากนุ่มของเธอในเวลาอันรวดเร็วแล้วเดินหายไปจากบานประตู จนเจ้าของหัวใจต้องกุมมันไว้แน่นราวกับว่ามันจะทะลักออกมาจากอก พร้อมกับเผลอยิ้มออกมาราวกับคนบ้าแม้ว่าอีกฝ่ายจะเดินออกไปไกลแล้วก็ตาม

           

ผ่านมาสองเดือนชานนท์คอยเติมความหวาน สร้างความหวั่นไหวให้แก่ชมพูนุชอยู่เป็นระยะ หวังว่าสักวันอดีตภรรยาจะตกหลุมพรางที่วางไว้ และมักจะหอบหิ้วหญิงสาวเวลาเข้ามาดูงาน บางวันก็อยู่จนดึกดื่น วันนี้ก็เช่นกันชานนท์กลับมาถึงบ้านพักของบริษัทเกือบเที่ยงคืนพร้อมสายฝนที่โหมกระหน่ำตกลงมา พอเปิดประตูเข้ามาพบว่าชมพูนุชนั่งหลับฟุบกับหน้าคอม เขาจึงเข้ามาโอบอุ้มร่างบางพาเข้าไปยังห้องนอน ทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นมา

“นนท์” หญิงสาวเกิดอาการลนลานตกใจขณะอยู่ในอ้อมกอดของอดีตสามี

“ผมกำลังพาคุณมานอนที่เตียงน่ะ จะได้นอนสบายดีกว่าไปฟุบหลับแบบนั้น” ชายหนุ่มบอกด้วยเสียงทุ้มนุ่ม

“ฉันทำงานจนเผลอหลับน่ะ คุณเลิกงานแล้วเรากลับกันเถอะ”

“คืนนี้เราคงต้องค้างกันที่นี่”

“ค้างเหรอคะ” หญิงสาวถามเสียงหลง

“ครับ ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นหนทาง” ชายหนุ่มบอกพร้อมลุกขึ้นถอดเสื้อที่เปียกชุ่มออก จนหญิงสาวต้องเบือนหน้าไปอีกทางด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“คุณก็เคยเห็น ยังจะอายอีกเหรอ” ชานนท์โน้มใบหน้าลงมาแนบชิดจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้า เล่นเอาชมพูนุชหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่เคยหวั่นไหวใจหวิวๆ เช่นนี้มาก่อน

“เอ่อ... ก็แค่ครั้งเดียว” เรียวปากนุ่มพึมพำเบาๆ ก่อนจะถูกนิ้วแกร่งแตะปลายคางมนให้เชิดขึ้น

“งั้นต้องดูบ่อยๆ คุณจะได้ชิน” ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหูก่อนจะใช้ปลายลิ้นร้อนตวัดโลมเลีย จนเธอรู้สึกเสียววาบไปถึงหน้าท้อง

“นนท์... อย่า” เสียงแหบแห้งร้องห้ามพยายามเบี่ยงตัวหลบสัมผัสของอดีตสามี

“ผมคิดถึงคุณมากรู้ไหมนุช คิดถึงคุณทุกลมหายใจ”

“นนท์” เธอครางเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่ว ก่อนหลับตาพริ้มยามริมฝีปากอุ่นจรดลงบนหน้าผากของตนแล้วลากวนไปทั่วดวงหน้าหวานอย่างอ่อนโยนนุ่มนวล จนชมพูนุชไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าเต็มใจกับสัมผัสนี้มากแค่ไหน ด้วยความช่ำชองของชานนท์ เขาใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววินาทีร่างบางก็ปราศจากอาภรณ์

“คุณยังสวยเหมือนเดิมที่รัก” ปลายนิ้วเรียวสวยไม่แพ้ผู้หญิงไล้ตามลำคอระหงตรงตำแหน่งชีพจรของเธอ

“เราหย่า... อุ๊บ” เพียงเอื้อนเอ่ยคำนั้นก็ถูกดูดกลืนหายไปในลำคอ

“อย่าทำร้ายจิตใจผมด้วยคำนี้เลยที่รัก ได้โปรด” ชายหนุ่มวิงวอนทั้งแววตาและคำพูด ก่อนจะพรมจูบไปทั่วดวงหน้าหวานแล้วเลื่อนใบหน้าต่ำลงมาสู่เนินทรวงอกอิ่ม เป็นจุดที่เขาโปรดปรานเป็นพิเศษ จากนั้นจึงใช้อุ้งปากร้อนครอบครองยอดปลายถันสีหวานดูดไล้โลมเลียอย่างหิวกระหายราวกับทารกน้อยที่โหยหิวนมมารดา ส่วนอีกข้างใช่จะน้อยหน้าถูกฝ่ามือใหญ่บีบเคล้นคลึงอย่างหนักหน่วงผสมผสานกับความมันเขี้ยว จนเจ้าของร่างแอ่นโค้งขึ้นราวคันศรเป็นการตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความเต็มใจ

“อืม... นนท์ แต่มันไม่ถูกต้อง” ชมพูนุชร้องห้ามเสียงกระท่อนกระแท่นแต่กายกลับทรยศ หลงใหลกับการปรนเปรอของอีกฝ่าย