ตอนที่2 คนหัวโบราณ

@ Over Night Pub

ช่วงเทศกาลสงกรานต์แบบนี้ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็มีแต่ผู้คนฉีดน้ำประแป้งกันเต็มไปหมด เพทาย หนุ่มหล่อมาดเงียบขรึมแต่ดันเป็นเจ้าของผับ เห็นโอกาสดีที่จะเพิ่มรายได้ให้กับร้านของตัวเอง จึงจัดสถานที่ให้หนุ่มสาวสาวได้จอยกันตรงลานหน้า

แน่นอนว่าสิ่งจูงใจคือตัวเจ้าของที่และเหล่าเพื่อนๆ หน้าหล่อของเขา ที่ใครต่อใครต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นเทพบุตรกลับชาติมาเกิด แค่ได้สบตาก็พานให้ตกหลุมรักพร้อมเสนอตัวให้อย่างง่ายดาย

“ไอ้วินแม่งหลงเด็กหน้านิ่งฉิบหาย” การิน หนุ่มหล่อมาดเข้มอยู่ในชุดฮาวายสีฟ้าคู่กับกางเกงขาสั้นพูดขึ้น เมื่อปลายนิ้วเลื่อนไถโซเซียลแล้วไปเจอโพสต์ของเพื่อนหน้าหวาน

ในโพสต์เป็นรูปถ่ายของคนที่ว่ากับสาวแว่นแก้มป่องที่ปกติมักจะไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า ทว่ารูปที่เห็น เจ้าตัวกลับระบายยิ้มกว้างจนน่ารักน่าเอ็นดู ไม่แปลกที่ไอ้มาวินจะโงหัวไม่ขึ้น

“พี่กายได้โปรดเรียกเพื่อนหุ่นยนต์ของปลาทูดีๆ ด้วยค่ะ” เด็กน้อย ปลาทูภรรยาเด็กของหนุ่มหล่อหน้าดุอย่าง อคิณ กอดอกเง้างอด

“แหม ลืมไปหรือเปล่าว่าคำเรียกของตัวเองก็ไม่ได้ดีเด่ไปกว่าพี่เท่าไรหรอก” ใช้โทรศัพท์ชี้หน้าเด็กปากยื่น อีกฝ่ายจึงรีบเกาะแขนสามี ฟ้อง

“พี่คิณขา พี่กายชี้หน้าหนู”

“ห้ามชี้หน้าเมียกู” เมียรักทำเสียงอ้อนมีหรือที่ผัวอย่างไอ้อคิณจะไม่ใส่ใจ

โอบไหล่มนพร้อมติติงเพื่อนอย่างไม่จริงจัง ก่อนจะยกแก้วที่มีของเหลวสีเหลืองอำพันขึ้นดื่ม ปลาทูเอียงหน้าซบคนรักทำเอาการินกับเจ้าของผับพร้อมใจกันถอนหายใจหมั่นไส้

นี่วันสงกรานต์หรือวันวาเลนไทน์กันแน่วะ

“ไอ้เธอร์” เพทายเบื่อภาพตรงหน้าจึงเหลือบมองเข้าไปในร้าน เห็นเพื่อนลูกครึ่งเดินมากับลูกสาวเพื่อนแม่ของมันก็ยกมือเรียก ดวงหน้าสวยหวานดูไม่ค่อยจะยินดีเท่าไรเดาว่าคงเพิ่งกัดกันมาสิท่า

“รถเยอะฉิบหาย กว่าจะฝ่ามาได้” อาเธอร์บ่น ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงกับเก้าอี้ตัวข้างๆ ของการินแล้วดึงเก้าอี้ว่างอีกข้างออกเตรียมให้คนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์นั่ง โชคดีที่เจ้าของร้านมันล็อกที่จอดรถไว้ให้ด้านหลังของร้าน ไม่งั้นคงได้ขับรถวนไปอีกนาน

“พี่สาวคนสวยของปลาทูทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ?” เด็กน้อยถาม

“เหี้ยแถวนี้มันลืมมารยาทไว้ในท้องแม่น่ะ” พร้อมบุ้ยปากไปทางคนตัวโต นับวันยิ่งเบื่อขี้หน้าไอ้พี่คนนี้เข้าไปทุกที คนรู้ตัวไหวไหล่ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร แถมยังวางท่อนแขนพาดกับที่พิงหลังของเก้าอี้ตัวที่เธอนั่งอีกต่างหาก

กับเบบี๋เราด่ากันบ่อย ก่อนออกบ้านก็ทะเลาะกันเพราะเขาฉุดลากเธอมา ก่อนลงจากรถนี่ก็พ่นน้ำลายใส่กันไปอีกยกหนึ่ง ต้นเหตุก็เรื่องเสื้อผ้าที่คุณเธอใส่อยู่ตอนนี้นั่นแหละ โดยเฉพาะกระโปรงสีครีมเจ้าปัญหา ตอนยืนก็ว่าสั้นปกติอยู่หรอกแต่พอนั่งเท่านั้นแหละ แม่เจ้า! แทบไม่มีสมาธิในการขับรถ ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกคิดผิดที่ให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนออกมา

ดวงตาคู่น้อยเขียวปั้ด เชิงบอกให้เขาเอาแขนออกไปทว่าคนเป็นพี่กลับตาถั่วทำเมิน มองไม่เห็นแล้วหันไปคุยกับเพื่อนของมัน วงสนทนาจึงได้เปลี่ยนไปเป็นหัวข้ออื่น เยี่ยมจริงๆ

หลังจากสั่งเครื่องดื่มไปพนักงานร้านก็นำมาเสิร์ฟ หนุ่มลูกครึ่งเลือกดื่มวิสกี้ออนเดอะร็อก ในขณะที่เบบี๋ดื่มเป็นค็อกเทลผสมน้ำผลไม้เช่นเดียวกับสาวน้อยตรงข้าม

“มานานแล้วเหรอเรา?” เบบี๋พยักหน้าถามคนสวยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“สักพักแล้วค่ะ” ฉีกยิ้มกว้างให้พี่ ก่อนจะเอาปืนฉีดน้ำเป็ดเหลืองอันเล็กออกมาโชว์ “ปลาทูมีปืนฉีดน้ำด้วยค่ะ พี่คิณขาแวะซื้อให้ก่อนมา” และเธอเติมน้ำมาแล้ว ก่อนหน้านี้ยังได้ฉีดคนที่เล่นน้ำอยู่ด้านหน้ากับคนที่เดินผ่านไปมาด้วย เนื้อตัวถึงได้ชุ่มเล็กน้อย

สีหน้าภูมิใจของน้องสาวทำคนฟังหัวเราะในลำคอพร้อมจุดรอยยิ้มอ่อนๆ เอ็นดู เด็กน้อยยิ้มทีโลกสดใสขึ้นเป็นร้อยเท่าจนอยากเอื้อมมือไปบีบแก้มใสทว่าคงไม่จำเป็น เนื่องจากสามีหน้าดุของเจ้าตัวทำแทนด้วยการก้มหน้ากดจมูกโด่งฟัดแทนเรียบร้อย ถึงกับต้องมองบนใส่

คนโสดที่นั่งเป็นหัวตออยู่ตรงนี้ ยังจำเป็นอยู่ไหมก่อน?

ติ่ง

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น เบบี๋หยิบขึ้นมาดูเป็น มิวกี้ หรือ มิว เพื่อนชายใจสาวที่ก่อนหน้านี้แชตคุยว่าจะมาเจอกันที่หน้าผับโอเวอร์ไนต์

“ทีเรื่องกินเรื่องเที่ยวนี่ไวกันจริง” ประโยคลอยๆ ของคนข้างๆ ทำให้ใบหน้างามช้อนขึ้นมองคนสอดรู้ด้วยสายตาตำหนิ

“ก็พอๆ กับที่มึงขยันเสือกเรื่องกูนี่แหละค่ะ” คนโดนตอกกลับแอบสะดุ้งกับคำพูดช็อตฟีล ในขณะที่คนทั้งโต๊ะหลุดขำ

“กะ กูแค่เป็นห่วง” ว่าด้วยน้ำเสียงติดขัด แต่กับเรื่องเพื่อนเรื่องดื่มนี้ของเธอนี่ขอหน่อยเถอะ “มึงน่ะ เป็นสาวเป็นนาง อายุก็เท่านี้เองหัดทำตัวให้พองามหน่อย”

ปัดโธ่! หัวโบราณ

เบบี๋คว่ำปากใส่ จังหวะนั้นดวงตาคู่คมกริบก็พลันเหลือบไปเห็นเพื่อนสองคนของคนตัวเล็กที่เดินใกล้เข้ามา จึงเอนหลังพิงพร้อมกับเพิ่มระดับเดซิเบลของโทนเสียงให้ดังขึ้น

“ไม่ใช่อยู่กับเพื่อนแล้วหาแต่ส่องผู้ชาย เหมือนหนอนที่ไล่เกาะแต่กับขี้เหม็นๆ”

“พูดซะเห็นภาพเลยไอ้บ้า” มือบางโบกปัดราวกับไล่กลิ่น ซึ่งคนอื่นๆ ก็นึกตามแล้วต่างทำหน้าสยอง “แต่ขี้ที่มึงว่านี่คงไม่ได้หมายถึงตัวเองเนอะ”

“ไอ้บี๋!” กดเสียงต่ำ “กูหมายถึงไอ้เวรตัวอื่น มันจะหมายถึงกูได้ไงก่อน” หัวคิ้วหนาขยับชนกัน เด็กปากดีกำลังจะทำหัวกูร้อนในอีกไม่ช้า

“จะรู้เหรอ ก็เห็นทุกวันนี้สาวๆ นี่เข้าหามึงบ่อยจนนิ้วมือนิ้วตีนกูรวมกันยังนับไม่ไหว”

“นับไม่ไหวเหี้ยไรก่อน?” ไอ้เด็กนี่มันก็พูดเกินไปนะบางที เขาก็แค่มีเพื่อนผู้หญิงเยอะเท่านั้นเอง สามหนุ่มมองหน้ากัน มีความคิดอยากจะเอากล้องวงจรในร้านออกมาโชว์หลักฐานเสียเดี๋ยวนี้จะได้รู้ว่าที่ยัยปากดีพูดมันถูกไหม

“เหรอ?” น้ำเสียงประชดประชัน “หน้าอย่างมึง ต่อให้อมเล็บขบอีพี่คิณมาพูด กูยังไม่เชื่อเลย” พร้อมสะบัดหน้าใส่

อาเธอร์หน้าดำหน้าแดงรู้สึกคันฟัน อยากกัดปากน้อยๆ ที่ราวกับเป็นพิษ พ่นออกมาแต่ละคำทำกูแทบกระอักเลือด แล้วไอ้คำว่าอมเล็บขบ มันคิดได้ไงก่อน กูจะอ้วก

“ทำไมต้องอมเล็บขบพี่คิณขาด้วยคะพี่บี๋?” เด็กน้อยถามขณะยกมือปิดปากขำ

“ก็อีพี่คิณขาของปลาทูมันถอดเขี้ยวถอดเล็บแล้วไง” คนหน้าดุอย่างอคิณพยักหน้ายิ้มพอใจ ตั้งแต่รู้จักกันอีกฝ่ายพูดเข้าหูสุดก็วันนี้ แต่กับหนุ่มลูกครึ่งกลับปั้นหน้าบุญไม่รับ “ถ้าให้ไปอมตีนไอ้สองคนนั้นมีหวังติดเชื้อราความจัญไรเพิ่ม”

“อ้าว!/อ้าว!” เพทายกับการินดีดตัวนั่งตรงพร้อมกัน

“มึงคุยกันอยู่ตรงนู้นแล้วมาแว้งหาพวกกูตรงนี้เฉยนะไอ้บี๋”

“บี๋บ้านป้ามึงไอ้กาย” การที่มีใครอื่นเรียกลูกสาวเพื่อนแม่ด้วยสรรพนามคำเดียว อาเธอร์ก็ราวกับคนที่มีอารมณ์ขึ้นมาง่ายๆ คว้าแก้วเหล้าจะสาดใส่เพื่อนแต่ก็นึกเสียดายจึงวางไว้ที่เดิม

“ไอ้เธอร์มันหวง มึงก็ยังจะสะเหล่อ” ประโยคแรกของคนปกติไม่มีปากอย่างเพทายช่างดูสมเหตุสมผล แต่ประโยคหลังทำไมเหมือนเข้าหน้ากู การินเลิกคิ้วเกิดคำถาม

“กูไม่ได้หวง” ใบหน้าเจือไรเคราตอบกลับด้วยโทนเสียงแข็ง ที่จริงเคยบอกไปหลายรอบมาก พวกมันก็ไม่เคยเชื่อ สงสัยแม่งไม่มีหู

“จริง มันไม่ได้หวงกูค่ะ” เบบี๋ยืนยันอีกเสียง พลางหันไปยังกลุ่มที่เล่นน้ำกันอยู่หน้าร้าน เห็นเพื่อนตัวเองยืนรวมอยู่ด้วยก็ส่งซิกให้เด็กน้อยตรงข้ามรับรู้ ปลาทูก็เข้าใจ สามีเจ้าตัวก็พยักหน้าอนุญาต ก่อนไปก็ทิ้งท้าย “แต่ถ้าเป็นสาวๆ ของมันอันนี้กูว่าไม่แน่”

“ไม่แน่อะไรบี๋ กลับมาพูดให้เคลียร์ดิ” หันไปตะโกนตามหลัง แต่ยัยตัวดีก็ไม่แม้แต่จะหันมา นอกจากเด็กทิงเจอร์ที่อมยิ้มกรุ้มกริ่มคล้ายจะเยาะเย้ยกันก็ไม่ปาน

เหอะ! เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยดีจริงๆ

“พวกมึงมาตอนไหน ไม่เห็นเรียกกู” ถึงตัวเพื่อนทั้งสอง เบบี๋ก็เอ่ยถาม ขณะที่ปลาทูยกมือไหว้พี่ๆ ก่อนจะใช้ปืนฉีดน้ำเป็ดเหลืองในมือฉีดใส่ผู้คนรอบกายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ทำใครหลายคนเอ็นดูไม่น้อย

“ก็พ่อมึงแอบด่าพวกกู ใครจะกล้าคะ?” มิวกี้ประชดประชัน

และใช่! คำว่า ‘พ่อ’ กลายเป็นสรรพนามที่ใช้เรียกอาเธอร์ไปโดยปริยาย ซึ่งก็มาจากความห่วงความหวงประหนึ่งบิดาของเบบี๋

“แอบที่ไหนอีมิว พี่อาเธอร์เขาด่ามึงกับกูซึ่งๆ หน้าเลยต่างหาก” อันนา หญิงสาวหน้าตาน่ารักเสริมขึ้นบ้าง

“งั้นพวกมึงก็มานานแล้วดิ” ยิ้มเจื่อนๆ เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะมาไวกว่าที่คิด

“แต่ปกติพี่เธอร์เขาไม่ดุนะคะ” คนที่เด็กกว่าหันมาร่วมวงสนทนาด้วยใบหน้าที่มีแป้งสีขาวติดแก้มทั้งสองข้างจากการโดนสาวๆ นุ่งน้อยกลุ่มข้างๆ ประแป้งให้ พร้อมทั้งเอาขันเงินซึ่งบรรจุแป้งเปียกมาปะให้พี่ๆ ทั้งสาม

“ไม่ดุกับคุณน้อง แต่กับพวกพี่สองนี่แทบจะกินหัว” คนร่างโตจีบปากจีบคอว่า

ตั้งแต่ปีหนึ่งยันจบปีสอง คุณพี่ท่านนั้นยังไม่เลิกอาฆาตเพราะงั้นทุกครั้งที่เจอกันมิวกี้ถึงได้หวั่นกลัวตลอด และไม่ใช่แค่เขา อันนาก็ด้วย

“จริงจ้ะน้องปลาทู คืนไหนพวกพี่ไปแฮงเอาต์กันนะ อีบี๋มันต้องทะเลาะกับพ่อมันเป็นชั่วโมงถึงจะได้ไป” และเหตุนี้โอเวอร์ไนต์จึงเป็นทางเลือกสุดท้ายของพวกเธอที่จะมากัน

“เมื่อก่อนพี่ก็ว่าไม่เท่าไร แต่ช่วงหลายเดือนมานี่...เกาะติดอย่างกับเป็นผัวเมียกัน”

“พวกมึงก็เวอร์เกิน” เบบี๋ว่าน้ำเสียงติติง เดี๋ยวคนผ่านไปมาได้เข้าใจผิดหมด

“อันนี้ปลาทูว่าไม่เวอร์นะคะ” คนพูดฉีกยิ้มแป้น ทำเอาพี่สาวสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่

“เห็นมะ? ขนาดเด็กมันยังดูออกเลย ใช่ไหมลูกสาว?” มิวกี้พยักพเยิดหาพวก

“พี่คิณบอกว่าเดี๋ยวนี้ถ้าจะตามตัวพี่เธอร์ ต้องถามเอาจากพี่บี๋ค่ะ ตัวติดกันแบบฝุดๆ”

“หืม...” เบบี๋มันเขี้ยว กัดฟันพร้อมยื่นมือไปบีบแก้มคนเจื้อยแจ้ว “ฝุดๆ เลยเหรอหะ ขอกัดได้ไหมแก้มเนี่ย”

ปลาทูรีบผงะออกขณะจับแก้มตัวเองทั้งสองข้างด้วยท่าทีน่ารัก “ไม่ได้หรอกค่ะ ปลาทูจะให้แค่พี่คิณขากัดได้คนเดียว”

ถ้อยคำของเด็กสาวเล่นเอาพี่ๆ ตาร้อน ร้องกรี๊ดในใจดังๆ ก่อนจะพากันคว้าถังน้ำใบเล็กที่อยู่ในถังขนาดใหญ่ที่ทางผับเตรียมไว้

“พร้อมไหมพวกมึง?”

คนเป็นน้องเจอพี่ๆ รุมก็ไปขอความช่วยเหลือจากกลุ่มสาวสวยข้างๆ จนเกิดการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายสาดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะดังลั่นแข่งกับเสียงเพลงหนักๆ กว่าทุกอย่างจะสงบก็ตอนที่มีคนโดนรองเท้าแตะกินขึ้นไปถึงหน้าแข้ง เป็นที่ขบขันจนน้ำตาเล็ดไปตามๆกัน

สี่หนุ่มนั่งขำจนปอดแทบโยก โดยเฉพาะฉากที่สองสาวพี่น้องตัวเปียกเป็นลูกหมาแล้วต้องช่วยดึงรองเท้าออกจากขาของคนที่เล่นน้ำด้วยกัน ช่างเป็นภาพที่สุดจริง

อาเธอร์ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายบรรยากาศ แต่คนสังเกตเก่งอย่างเพทายกลับเห็นว่าหน้าจอของเพื่อนปากแข็งมันฉายแต่ภาพเคลื่อนไหวของลูกสาวเพื่อนแม่มันไม่ไปทิศไหนเลย

หึ! คงไม่ใช่พี่น้องที่จ้องจะแดกกันเองอีกคู่นะ กูว่า