ของตายยังไม่ตาย

บทนำ

‘ต่อหน้าฉัน เธอทำอย่างนั้น ได้อย่างไร

เห็นหรือเปล่า เห็นน้ำตา

เวลาที่เธออยู่กับใคร

ต่อหน้าฉันเธอทำอย่างนั้นได้อย่างไร

เหมือนเธอกำลังฆ่ากันช้าช้า

…หรือเธอจะลืมว่าเรา นั้นยัง ‘รักกัน’…’

‘คุณ’ เคยเชื่อเรื่องความรักกันบ้างมั้ย

เคยเชื่อหรือเปล่าว่า ‘รักแท้’ นั้นมีอยู่จริง! แล้วเคยเชื่อหรือเปล่าว่า ‘รัก’ จะสามารถเปลี่ยนคนๆนึงไปได้

เหมือนกับฉันตอนนี้ที่ยังคงเชื่อว่าความรักนั้นมันสวยงาม

และมันก็ยังสามารถเปลี่ยนผู้ชายคนนึงไปได้ หรือไม่ทุกอย่างมันก็แค่ความเพ้อฝันที่ฉันคิดเข้าข้างตัวเอง…ฉันอาจจะแค่คิดเอง

ว่ารักแท้มันจะสามารถเปลี่ยนเขาได้!

สวัสดี! ฉันชื่อแกมม่า

เป็นนักศึกษาอยู่มหาลัยเอกชนชื่อดังตอนนี้ฉันเรียนคณะบริหารธุรกิจปีสามเหลืออีกแค่ปีเดียวถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดความฝันของฉันก็จะเป็นจริง!

ไม่ใช่ว่าฉันประสบความสำเร็จอะไรหรอก แต่ความฝันของฉันคือการแต่งงานสร้างครอบครัวกับคนที่ฉันรักและเขาก็รักฉัน

คนๆนั้นก็คือ…วายุ!

“แกมม่าอย่าบอกนะว่าแกจะรอไอ้วามันมารับ”

“ก็คงเป็นแบบนั้นแหละ

พวกแกกลับก่อนเลยไม่ต้องห่วงฉัน”

ฉันบอกกับกลุ่มเพื่อนสนิทของฉัน

ก็อย่างที่ได้ยินนั้นแหละว่าฉันจะรอแฟนสุดที่รักของฉันมารับแฟนของฉันก็คือ ‘วายุ’ เราคบมาได้สองปีแล้ว

ปีนี้เป็นปีที่สองก็ไม่อยากจะอวดหรอกนะว่าแฟนของฉัน เขามีดีกรีเป็นถึงเดือดมหาลัย

ทั้งหล่อ ทั้งรวย เพอร์เฟคที่สุด ที่สำคัญ…เขาไม่เคยนอกใจฉัน!

ถึงแม้ว่าเราจะเรียนกันคนละที่ก็เถอะ แต่วายุก็ไม่เคยทำให้ฉันต้องเสียงใจความมั่นคงเสมอต้นเสมอปลายของเขาทำให้ฉันไม่เอ๊ะใจสงสัยอะไรในตัวเขาแม้แต่น้อยเพราะแบบนี้ไงฉันถึงกล้าบอกว่าความรักมันคือสิ่งที่สวยงาม

แต่ไม่ตลอดไป!

“แกม! แต่นี้มันจะหกโมงแล้วนะฉันว่าแกไปรอมันที่บ้านฉันก่อนมั้ย”

“เดี๋ยวเขาก็มา”

ฉันยังยืนยันหนักแน่นคำเดิม สำหรับฉันการที่เขาบอกว่าจะมารับก็มารับ

เพราะฉะนั้นฉันก็ไม่อยากจะผิดนัดกับวายุหรอก

“ก็แล้วถ้ามันไม่มาละ

แกไม่นั่งรอมันเหมือนคราวก่อนหรอ”

“…………..”

“นั้นสิ

เดี๋ยวแกก็ได้นั่งรอคนเดียวอีกหรอก

ไปกับพวกฉันก่อนดีกว่าแล้วค่อยโทรบอกวาทีหลังก็ได้”

“ฉันก็อยากทำแบบนั้นนะ

แต่ฉันกลัวว่าวายุจะโกรธเอานะสิที่ฉันไปกับพวกแกแทนที่จะรอเขาก่อน”

ใช่ว่าฉันจะไม่อยากไปกับพวกมันหรอกนะ

แต่ฉันกลัวว่ามันจะทำให้วายุไม่พอใจที่ฉันผิดนัดเขา

เขาอุว่าย้ำแล้วย้ำอีกว่าจะมารับฉันที่มหาลัยให้ได้ โดยที่ฉันจะต้องรอเขา

“แล้วถ้ามันเหมือนครั้งก่อนละแกมม่า”

มู่ลี่พูดขึ้พร้อมกับสีหน้าเป็นห่วนฉัน

“นั้นสิ

ถ้าเหมือนคราวทีแล้วอีกละแกจะไม่รอเก้อหรอ???” แอนรินถามต่อ

“ไม่หรอก!

คราวที่แล้ววายุคงมีงานที่มหาลัยของเขานะ แต่วันนี้เขาบอกแล้วบอกอีกจะมา

เขาก็ต้องมา”

“…………” ยัยสองคนนั้นหันไปมองหน้ากัน

“พวกแกไปเที่ยวกันก่อนก็ได้

ถ้าวาไม่มาฉันจะให้แกสองคนมารับโอเคมั้ย????”

“อืม!

ก็ได้ถ้าพวกฉันช็อปกันเสร็จแล้วยังเห็นแกนั่งอยู่ที่นี้ แกต้องไปกับพวกฉันนะ”

“อืม! ตามนั้น^^”

ถึงขนาดนั้นฉันก็คงจะต้องกลับพร้อมกับพวกมันจริงๆนั้นแหละ

แต่ก็ขออย่าให้เหมือนคราวที่แล้วเลย

2 อาทิตย์ก่อน…

16:00น.

“ฮัลโหลวา แกมเลิกเรียนแล้วนะ”

‘รอนั้นแหละ เดี๋ยวไปรับ’

แค่ได้ยินว่าเขาจะมารับมันก็ทำให้ฉันดีใจมากแล้ว

เพราะปกติน้อยครั้งนักที่วายุแฟนสุดที่รักของฉันเขาจะเป็นคนเอ้ยปากมารับฉันเอง

อย่างมากก็แค่ถามว่าฉันถึงคอนโดยัง เขาให้ฉันกลับคนตลอดนั้นแหละจนฉันชิน

บางทีก็แอบคิดนะว่าถ้าเราไม่ได้อยู่ด้วยกันฉันจะได้เห็นหน้าแฟนตัวเองกี่ครั้งต่อเดือน

“โอเค แกมรอหน้าตึกนะ”

“ครับ!”

เขาตอบแค่นั้นก็ตัดสายไป

ฉันเข้าใจวายุนะที่เขาไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันเขาก็คงเรียนหนักอยู่เหมือนกัน

อย่าว่าแหละเนอะอีกแค่ปีเดียวก็จะจบแล้ว เขาก็เลยไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันเท่าไหร่

แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็เข้าใจเขาขออย่างเดียว ขอแค่เขาไม่มีคนอื่นแค่นั้นก็พอ!

20:30น.

ตูดดดดดดด ตูดดดดดดดดดดด

‘เลขหมายปลายทางที่ท่าน….’

ปิดเครื่อง!!!!!!!!

ฉันนั่งรอวายุตั้งแต่สี่โมงจนตอนนี้มันสองทุ่มครึ่งแล้ว ฉันก็ยังนั่งรออยู่เดิม!

เขายังไม่มารับฉันแล้วตอนนี้ฉันก็ยังโทรหาเขาไม่ติด โทรไม่ได้เลยมากกว่า

“แกม!!!!!!!!!!!”

O_O!!!!!!!!!!!!

“มู่ลี่!!!!!!!!!!!!!!!”

กลับเป็นมู่ลี่ที่มารับฉันแทน

เหมือนเธอจะรู้ว่าฉันถูกทิ้งโดยไม่มีสาเหตุ

แล้ววันนั้นฉันก็เลยต้องกลับบ้านกับมู่ลี่อีกตามเคย

จนฉันมารู้ที่หลังจากปากของวายุว่าเขาติดงานที่ มอ

ก็เลยไม่ได้มารับฉันพอจะโทรแบตก็หมด

ฉันก็เลยไม่โกรธเพราะเขามีเหตุผลเขาไม่ได้ตั้งใจ!