ตอนที่1 พี่ชายขี้หวง

ปัจจุบัน

อาเธอร์ ก้าวลงรถสปอร์ตสีขาวฟูจิสัญชาติอังกฤษ ใบหน้าหล่อเหลากระชากใจสาวน้อยใหญ่ผุดรอยยิ้มบางๆ ขณะเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่สองชั้น บ้านที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง แต่ก็แทบจะเป็นเหมือนบ้านของตัวเองเข้าไปทุกวัน เพราะช่วงหลังเขาดันมาบ่อยเสียเหลือเกิน

เข้าประตูมาก็จะเป็นห้องโถงกว้างๆ เพดานสูงประดับด้วยโคมไฟแชนเดอเลียร์เพิ่มความหรูหราตามฐานะความร่ำรวยของเจ้าบ้านที่เป็นถึงอดีตผู้บังคับบัญชาการตำรวจ แม้แต่ราวบันไดขึ้นไปชั้นสองยังเป็นลวดลายเคลือบทองที่สวยงาม

“อาเธอร์” คุณหญิงเอมอร ในวัยสี่สิบต้นๆ ดวงหน้าอ่อนเยาว์ราวกับคนสามสิบกลางๆ พึ่งออกมาจากห้องนอน เห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มลูกชายของเพื่อนรักจึงเรียกเอาไว้

“ม้า” จากที่กำลังจะเดินไปอีกทางจำต้องเปลี่ยนทิศแล้วเดินเข้าไปหา “นี่ม้าอยู่บ้านเหรอครับ?” แน่นอนว่า ‘ม้า’ ที่เรียกไป เขาเรียกตามลูกสาวของบ้านนี้ “ผมนึกว่าม้าจะไปทำบุญกับคุณนายท่านเสียอีก” หมายถึงมารดาตัวเองนี่แหละ ปกติเห็นมีงานบุญหรือเทศกาลใหญ่ทีไรพวกท่านไม่เคยจะพลาดสักงาน

“ไปจ้ะ พอดีม้าลืมโทรศัพท์ก็เลยกลับมาเอา” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ก็เห็นกันมาตั้งแต่ตัวยังไม่ถึงเอว ตอนนี้โตเป็นหนุ่มหล่อสูงใหญ่เหมือนพ่อเขา หล่อนก็รักประหนึ่งเป็นลูกชายคนโต

“ให้มี้แท็กเอาก็ได้หรอก” ว่าอย่างรู้ทันพร้อมประคองหลังพาคนมากอายุเดินลงบันได ความจริงท่านไม่ได้แก่แต่เขาเพียงอยากแสดงความห่วงใย

“มันจะไปเหมือนตัวเองลงได้ยังไงล่ะ” พลางยื่นมือไปบีบคางของคนหนุ่ม วันก่อนได้ยินลูกสาวบ่นว่าหลานชายที่ไว้เคราหน้าเหมือนโจร มาเห็นจริงๆ หล่อนก็ว่าดูดีออก

“แล้วนี่จะพาน้องไปเล่นสงกรานต์ใช่ไหม?”

“ใช่ครับม้า ไอ้ทายมันเปิดผับให้ลูกค้าเล่นน้ำได้ ผมเลยจะพาบี๋มันไปเปิดหูเปิดตาหน่อย”

“ก็ดีเหมือนกัน น้องเราจะขายออกสักที” เห็นลูกสาวชอบหมกตัวเล่นเกมอยู่แต่ในห้อง คนเป็นแม่ก็ห่วงว่าอนาคตจะกลายเป็นสาวเทื้อเอา

“โอ้ว! ไม่น่าง่ายนะครับม้า ยัยแคระนั่นขี้บ่นจะตาย ไม่มีผู้ชายที่ไหนอยากได้ไปเป็นแฟนหรอกครับ” ตอบกลับด้วยการกลั้วขำ ทำคนแก่ยิ้มแห้งในทันที “ความเป็นกุลสตรีเท่ากับศูนย์แบบนั้น ใครคว้าไปถือว่าโชคร้ายสุดๆ” พร้อมกับส่ายหน้าเอือม

นั่นปากสินะหลานชาย!

“งั้นม้าว่าคงมีคนอยากโชคร้ายแน่เลย” คิ้วเข้มขยับหน่อยๆ เอมอรเห็นก็แอบยิ้ม ระหว่างลูกสาวตัวเองกับลูกชายเพื่อน ต่อให้รักเท่ากันแต่สุดท้ายลูกสาวที่รักก็ต้องมาก่อน “ก็วันก่อนที่ป๊าเขาพายัยแคระของเราไปออกงาน ม้านี่เห็นกับตาว่ามีแต่หนุ่มๆ มองยัยบี๋ตาค้างกันยกใหญ่” ประโยคหลังยกมือขึ้นป้องปาก จงใจเย้ยคนปากดี

“เห็นว่าน่าจะคุยกันถูกคอทีเดียวค่ะ” แจ่ม แม่บ้านคนสนิทยืนอยู่ข้างๆ พูดบ้าง “วันนั้นคุณหนูถึงได้ให้เขามาส่งที่บ้าน น่ารักน่าเอ็นดู เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก”

ผู้เป็นนายเม้มริมฝีปากยิ้มบางๆ พร้อมพยักหน้ายืนยันอีกเสียง ทำดีมากแม่แจ่ม เล่าเอาคนหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ทว่าพอเห็นคนมากอายุทั้งสองส่งยิ้มให้กัน ก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังโดนแกล้ง

“ผมว่า คนที่มาส่งคงรำคาญเพราะถูกยัยดื้อรบเร้าแน่เลยครับป้าแจ่ม ไม่งั้นจะมีผู้ชายที่ไหนยอมมาส่ง” เสียงทุ้มเจือเสียงหัวเราะ ในขณะที่เอมอรอ้าปากค้างอีกรอบ “ผมว่าชาตินี้ลูกสาวของหม่าม้าขึ้นคานไปนั่นแหละดีแล้วครับ อย่าให้ไปเป็นภาระใครเขาเลย อาเธอร์คนนี้ขอ” ว่าจบกายหนาก็เดินกลับขึ้นบันไดไปด้วยการผิวปาก สบายอารมณ์

“ป้าแจ่มตอบฉันทีว่าเมื่อกี้ฉันหูฝาด” เอมอรยกมือขึ้นทาบอก ลูกชายเพื่อนรักมันช่างปากกล้าอย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่มีเปลี่ยน แถมยังมาบอกให้ลูกสาวหล่อนขึ้นคานอีก มันน่านัก!

“วันนี้เราต้องมูค่ะคุณ วัดดังเรื่องความรักอีฉันรู้จักเยอะ เราต้องขอให้คุณหนูได้เจอคนดีๆ สักคนค่ะ” คนพูดชูกำหมัดสีหน้าจริงจัง ส่งให้ผู้เป็นนายมีกำลังใจฮึดสู้

“ดีมากป้าแจ่ม ถ้ายัยบี๋มีแฟนนะ ฉันจะจัดงานการกุศลครั้งใหญ่ เอาให้คับประเทศไปเลย” สายตาแน่วแน่เพ่งมองแผ่นหลังของร่างสูงใหญ่ที่เดินอยู่ชั้นสอง อยากเห็นคนร้องไม่ออกเต็มแก่

มือหนาเปิดประตูห้องนอนที่แสนคุ้นเคยโดยไม่คิดจะเคาะหรือส่งสัญญาณให้กับเจ้าของห้องได้รับรู้ เห็นร่างบางในชุดนอนแขนยาวกางเกงยาวนั่งใส่หูฟังกำลังสตรีมเกมไปพร้อมกับการพูดคุยกับคนดู ขายาวๆ ก็เร่งไปดึงเอาหูฟังออก

“อะไรของมึงเนี่ยพี่เธอร์!!” เบบี๋ หันไปแหวใส่ จากใบหน้างดงามราวกับเทพธิดาเป็นได้ขุ่นมัวในพริบตา มองคนไม่มีมารยาทอย่างไม่พอใจ “หน้าโจรแล้วยังจะทำตัวถ่อย ไร้มารยาท!”

“ไหนวันก่อนมึงบอกกูว่ากลับบ้านกับป๊าไงวะ?” คนที่โตกว่าสวนกลับโดยไม่สนคำต่อว่าของเธอ วางหูฟังลงบนโต๊ะแล้วหมุนเก้าอี้ที่เธอนั่งให้หันมาตรงๆ สีหน้าเอาเรื่องจัดพร้อมทั้งยกมือขึ้นจิ้มหน้าผากมนสองที “วันนั้น มึงโกหกกู”

“วันไหนอี๊ก” คิ้วบางยุ่งเหยิง ปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างรำคาญ อยู่ๆ ก็พูดพล่ามอะไรก็ไม่รู้ อธิบายสักคำก็ไม่มี ใครจะตรัสรู้ได้ก่อน ดีนะที่เกมจบพอดีไม่งั้นมีเดือดหนัก

“ก็วันที่มึงไปออกงานกับป๊าไงบี๋ ขากลับกูบอกจะไปรับแต่มึงก็ปฏิเสธ บอกจะกลับกับป๊า”

“...อ่อ” กลอกตาคิดเพียงครู่ก็ขานตอบด้วยเสียงเบา ก็นึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร “ก็กูเห็นว่ามึงอยู่ผับอีพี่ทาย กูก็ไม่อยากกวน” แล้วเอาหูฟังมาสวมราวกับว่าไม่มีอะไรสำคัญ ทว่าคนข้องใจกลับไม่จบแค่นั้น พร้อมแย่งหูฟังไปอีกครั้ง

“กวนเหี้ยไรวะ ปกติไม่ว่าจะทำอะไรกูก็ไปรับไปส่งมึงตลอดไม่เคยขัดไหม” ดวงตาคู่น้อยกะพริบปริบๆ อันนี้ที่เขาพูดมาก็ถูก ยิ่งช่วงหลังมานี่ยิ่งไม่ต้องเอามาพูด เขาทำตัวว่างได้ตลอดเวลาจนเธองงนะบางที “กูสามารถไปรับมึงได้ทุกที่ แต่มึงกลับเลือกที่จะโกหกกู”

“กูไม่ได้โกหก”

“ไม่โกหกเหี้ยไร ป้าแจ่มบอกว่าวันนั้นมีผู้ชายมาส่งมึงถึงหน้าบ้าน”

“เออ กูขอโทษ ต่อไปถ้าจะให้ใครมารับมาส่ง กูจะบอกโอเคปะ” บอกอย่างต้องการตัดบทแล้วหันไปส่งยิ้มให้กล้องที่กำลังไลฟ์อยู่ ทว่าคนขุ่นเคืองกลับจับไหล่ทั้งสองข้างให้หันกลับมา

“กูไม่โอเคเว้ย!”

“อะไรของมึงอีกพี่เธอร์ กูไลฟ์อยู่เนี่ย” ใช้สายตาชี้ไปที่หน้าจอ ซึ่งตอนนี้มีข้อความรันขึ้นชนิดที่อ่านแทบไม่ทันกันเลยทีเดียว อาเธอร์จึงกดปุ่ม Shut down แม่งเลย “ไอ้แก่!! มึงทำอะไรของมึงเนี่ย!!!”

“ก็ทำให้มึงเลิกไลฟ์แล้วมาคุยกับกูไง” แม้คนเป็นน้องจะใช้เสียงเหวี่ยงด่ากันในระดับสิบ แต่คนที่มีอารมณ์เหมือนกันก็ไม่สะทกสะท้าน ดึงเก้าอี้ที่เธอนั่งขยับเข้าหาตัวแล้ววางมือค้ำกับที่พักแขนทั้งสองข้างไว้ “ต่อไปไม่ว่ามึงจะไปไหนมาไหนมึงต้องบอกกูก่อน ขออนุญาตกูก่อน และถ้ากูบอกไม่ มึงก็ห้ามขัด”

“มึงมันบ้าพี่เธอร์!” ดวงหน้าหวานบูดบึ้ง กับความเผด็จการของอีกฝ่ายเธอโคตรจะเบื่อ

แรกๆ ตั้งแต่เด็กไอ้พี่อาเธอร์มันยังไม่บ้าเท่านี้ อยู่ในระดับที่เธอรับได้ จนกระทั่งมีข้อตกลงเรื่องไอ้พี่อคิณเข้ามาทุกอย่างเลยหนักขึ้นแต่นั่นเธอก็ยังได้หายใจหายคอบ้าง แต่นี่ล่าสุดทำอย่างกับเธอเป็นนักโทษที่ต้องรายงานตัวไปแล้ว

อะไร้...อะไรเข้าสิงมันให้บ้าได้ขนาดนี้?

“รับปากกู บี๋”

“ทำไมกูต้องรับปาก?” ร่างบางลุกพรวดยืนเต็มความสูงทำคนตัวโตต้องเหยียดตัวตรงตาม เพื่อที่ใบหน้าของสองเราจะได้ไม่ใกล้กันมากเกินไป

แต่ที่ห้ามไม่ได้คือจมูกที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาเป็นระลอก จนลูกกระเดือกหนาตรงลำคอเผลอขยับขึ้นลงตามการกลืนน้ำลาย เดี๋ยวนี้เขาอ่อนไหวง่ายเหลือเกินกับกลิ่นกายจากคนที่เด็กกว่า

“กะ ก็...” อยู่ๆก็มีเรื่องให้คิดหาคำตอบ

ดวงหน้าเล็กเอียงคอจับสังเกต อย่าเอาเรื่องการเป็น ‘เบ๊’ จากเรื่องพี่อคิณมาอ้างเชียว เพราะข้อตกลงนั้นมันหมดไปเป็นชาติหนึ่งแล้ว

“มึงเป็นน้องกูไง เกิดไอ้พวกเวรนั่นพามึงไปทำมิดีมิร้าย ใครจะช่วยทันวะ”

“ขอร้องพี่เธอร์” แทบจะยกมือขึ้นไหว้เหนือหัว แต่นึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้น่าเคารพขนาดนั้น จึงเท้าเอวแทน “วันก่อนมึงพึ่งด่ากูออกไลฟ์ว่าหน้าตากูเหมือนเด็กกระโปกอยู่เลยมะ”

คนถูกย้อนนิ่งค้างไปเกือบนาทีให้กับความจำของคนตัวเล็ก ที่อยู่ๆก็หัวดีขึ้นมาเฉย ทั้งที่ปกติขี้ลืมจะตาย อีกอย่างวันนั้นที่เขาพูดไปก็เพราะเราเล่นเกมส์ด้วยกันแล้วเธอทำเขาตายไปด้วย ก็เลยปากไวว่าไปงั้น มาตอนนี้ไม่รู้จะแก้ต่างยังไงเลย เอาเป็นว่า...

“กู...หมายความว่ายุคนี้เงินมันหายาก ถึงหน้ามึงจะเหี้ยแต่เครื่องในมึงยังดีไง ขายได้”

“ห๊ะ!!” ดูมัน กล้าบอกว่าหน้าเธอเหี้ยได้ไง นี่เบบี๋ อดีตดาวคณะวิศวกรรมเลยนะเว้ย ผู้ชายนี่มองกันให้แฟ่ด แต่เอ๊ะ! จะว่าไปก็ไม่มีใครมาจีบเธอเลยแฮะ หรือว่าตำแหน่งที่ได้มามันจะฟลุก “จิ”

ชิ! เพราะไอ้พี่บ้าเลยทำเธอขาดความมั่นใจ ไอ้เวรกรรมเดินได้!

คนหน้าเหวี่ยงขี้เกียจเถียงจึงเดินหนีไปที่เตียง ทว่าฝ่ามือหนาก็รั้งเข้าที่ข้อมือบางไว้ “จะไปไหน?”

“จะไปนอน ตอนนี้กูไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น”

“เดี๋ยว!” ไม่ได้แปลกใจที่คนตัวเล็กจะนอนในเวลาสิบเอ็ดโมง แต่ที่ร้องห้ามเพราะตั้งใจจะพาเธอออกไปข้างนอก “วันนี้สงกรานต์ กูจะ...”

“ไม่ไป” แค่ประโยคเกริ่นก็เข้าใจได้ทุกอย่างจึงปฏิเสธในทันควัน พร้อมกับชักมือกลับ เดินหนีไปที่เตียงนอนขนาดคิงไซซ์ลายการ์ตูน ที่มีตุ๊กตาจระเข้สีเขียวตัวใหญ่กินบริเวณไปแล้วครึ่งเตียง

ปกติทุกปีเบบี๋ก็ไม่เคยพลาดหรอกกับมหกรรมการสาดน้ำที่สนุกที่สุดในโลก แต่เมื่อคืนเธออยู่เล่นเกมจนเกือบตีห้า แถมร่างกายยังขยันตื่นมากินข้าวเช้าในเวลาเจ็ดโมงอีก จะนอนต่อก็ตาสว่างจึงมานั่งสตรีมเกมนี่แหละ คราแรกก็คิดว่าคงจะอยู่ยาวแต่พอได้เห็นหน้าของพี่ชายสันขวานก็รู้สึกง่วงขึ้นมาทันตา

“ปลาทูก็ไปนะ” แม้ว่าเธอจะทิ้งตัวแล้ว อาเธอร์ก็ยังตามมาเสนอแรงจูงใจให้กันอีก คงคิดว่าถ้าเอ่ยชื่อของสาวน้อยที่เป็นดั่งน้องสาวในสายเลือดของเจ้าตัวแล้ว จะดึงความสนใจไว้ได้ ทว่า...

“ไม่เอา ง่วง” น้ำเสียงงัวเงีย เปลือกตาก็หนักอึ้งพร้อมเดินทางเข้าสู่ประตูแห่งความฝัน แต่...

“ไปนอนต่อในรถ” ท่อนแขนแกร่งสอดเข้าใต้ร่างบางแล้วยกขึ้นในท่าเจ้าสาว แน่นอนว่าที่พูดไปไม่ใช่ประโยคบอกเล่า