บทนำ

 

หลายปีก่อน

@ โรงแรม ศิริกวีวัฒน์

เด็กหนุ่มในชุดแบบฟอร์มมัธยมยืนดูดบุหรี่อยู่ตรงสวนด้านหน้าของโรงแรม เนื่องจากด้านในเป็นที่ปลอดบุหรี่ ใบหน้าคมสันอ่อนเยาว์ทว่าก็เต็มไปด้วยออร่าความหล่อเหลา ด้วยความสูงเกือบร้อยเก้าสิบฉบับลูกครึ่งไทย-สวิต ผู้คนที่ผ่านไปมาจึงมองด้วยสายตาหลงใหล และเขาเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขากลับไม่คิดจะล้วงมันออกมาดูเพราะเดาว่าถ้าไม่ใช่มารดาก็คงเป็นยัยน้องสาวตัวดีที่กำลังจะหนีไปเรียนที่ต่างประเทศ

พี่ชายอย่างเขาก็โคตรจะเห็นด้วยเลยแม่งเอ๊ย!

คนเค้นหัวเราะพ้นควันสีเทาลอยผสมกับอากาศอย่างไม่สบอารมณ์ แน่นอนว่าไม่ได้มีความยินดีแต่อย่างใด ก่อนจะโยนของในมือลงพื้นแล้วใช้เท้าบี้แรงๆ เมื่อเห็นเด็กสาวร่างบางในชุดมัธยมแบบเดียวกันกับตัวเองเปิดประตูลงจากรถสปอร์ตหรู...คันไม่คุ้นตา

เธอไม่ใช่ยัยเด็กดื้อที่กำลังนึกถึงแต่เป็นลูกสาวของเพื่อนแม่เขา ซึ่งก็เป็นยัยแคระที่แสบพอกัน!

“ขอบคุณพี่นนท์มากเลยนะคะที่มาส่งบี๋” น้ำเสียงหวานหูกับรอยยิ้มกว้างๆ จนเห็นฟันขาวเรียงสวย เป็นตัวสร้างปฏิกิริยาส่งให้คิ้วเข้มเลื่อนเข้าหากันอัตโนมัติ ขายาวก็เร่งเต็มอัตรา

“ไม่เป็นไรเลยครับ สำหรับน้องเบบี๋ไม่ว่าอะไรพี่ก็เต็มใจ” คนตอบกลับใส่ชุดนักศึกษาเป็นรุ่นพี่โตกว่า แถมท่าทีดูจะมีฐานะไม่ใช่เล่น

ขัดหูขัดตากูชะมัด!

“ล่อลวงเด็กอายุไม่ถึงสิบแปดนี่มันเข้าข่ายพรากผู้เยาว์ไหมวะ?” ดวงหน้าเล็กถอนหายใจทั้งที่ไม่ได้หันไปมองว่าคนมาใหม่ ก่อนที่กระเป๋าเป้ในมือเธอจะถูกดึงไป

“ใคร...เหรอครับน้องเบบี๋?”

“พี่ชะ...”

“แฟน”

“หา?” คนตัวเล็กตาโตหันขวับมองหน้าคนที่สูงกว่าด้วยความคาดไม่ถึง

“นะ นี่น้องเบบี๋มีแฟนแล้วเหรอครับ?” เอ่ยด้วยประโยคติดขัด ฟ้องว่ากำลังอึ้งกับข่าวใหม่ที่พึ่งรับรู้ ก็เขาตามจีบสาวน้อยคนนี้มาหลายเดือน พอวันที่เธอใจอ่อนยอมให้เขามาส่งก็ต้องมาอกหักกะทันหัน

“ไม่ชะ...”

“ครับ” มือหนารวบมือเล็กที่พยายามปฏิเสธไว้ เล่นเอาเด็กสาวมึนงงว่าไอ้พี่บ้านี่มันจะทำอะไร ท่อนแขนแกร่งรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างจงใจสวมบท ‘แฟน’ ให้แนบเนียน “พวกเราเป็นแฟนกัน และวันนี้ครอบครัวเราก็นัดคุยเรื่องงานหมั้น พี่จะเข้าไปฟังด้วยไหมครับ” มีหันไปเย้ยคู่กรณีที่ใบหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม

สะใจไอ้อาเธอร์ฉิบหาย!

“มึงพูดบ้าอะไรเนี่ย?” เธอไม่พอใจแต่เขาไม่คิดจะสนใจ ยังคุยกับคนที่โตกว่าด้วยความเยาะเย้ย

“พี่มาด้วยกันก็ได้นะ ผมจะได้บอกครอบครัวว่าพี่เป็น ‘ชู้’ กับเมียชาวบ้าน”

“พอได้แล้วพี่เธอร์” เอ็ดเสียงเบา แค่คำว่าแฟนเธอยังตกใจไม่หาย นี่ใช้คำว่าเมียเลยเหรอ เป็นพี่ชายที่ดีของกูให้ได้ก่อนไหม

ทว่ามีเหรอที่คนอยากได้อะไรก็ต้องได้จะแคร์กับความคิดเธอ

“หรือจะต้องให้ผมแจ้งความด้วยดีไหมวะ ว่าพี่...”

“พอดีพี่นึกขึ้นได้ว่ามีธุระค่ะ เจอกันนะครับน้องเบบี๋” คนตระหนกไม่รอช้า ขึ้นรถได้ก็รีบเคลื่อนตัวออกไปในทันที

“มึงเล่นเหี้ยอะไรเนี่ย?” คนไม่พอใจกระแทกเสียงใส่ขณะสะบัดตัวออกจากการควบคุม

“มึงนั่นแหละ คิดอะไรอยู่ถึงได้ให้ใครที่ไหนไม่รู้มารับมาส่ง” สวนกลับด้วยการชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง แต่ก็ถูกมือบางปัดออก

“ใครที่ไหนอะไร นั่นมันพี่นนท์พี่ของเพื่อนกู” เท้าสะเอวพูดน้ำเสียงจริงจัง “แล้วมึงอย่าเอาตัวเองเป็นที่ตั้งดิ ผู้ชายทุกคนไม่ได้เลวเหมือนมึงไปหมด” อีกอย่างเธอแค่ให้เขามาส่ง ไม่ได้คิดอะไรเลยด้วย

“แค่เห็นหน้ากูก็รู้ไปถึงสันดาน”

“ไปเรื่อยแล้วมึงน่ะ”

“มึงแค่รู้หน้าก็ไว้ใจมันมากขนาดนั้นเลยดิ”

“ก็มากกว่ามึงแล้วกันค่ะ” รู้ว่ายังไงก็เถียงกันไม่จบ ก็ตั้งใจจะเดินหนีเข้าไปด้านใน ซึ่งคาดว่าทั้งครอบครัวเธอและครอบครัวเขาคงมากันครบองค์ประชุมแล้ว แต่ไม่ใช่ว่าคุยเรื่องบ้าๆ ที่เขาได้พูดได้นะ

“อย่าเดินหนีกูบี๋” ตามมาคว้าข้อมือเล็ก แค่ออกแรงนิดเดียวร่างบางก็หันกลับมาเกือบซบเข้าที่อก

“ปล่อยกู” พยายามแกะมือหยาบออก แต่ก็ยากเหลือเกิน ไม่รู้ว่าทากาวตราช้างไว้หรือยังไง

“เดี๋ยวนี้พอกูไม่ตาม มึงก็เอาใหญ่เลยดิ”

“พูดบ้าอะไร ปล่อย!” ใบหน้างามแดงก่ำ โมโหคนพูดไม่รู้เรื่อง

“ก็พูดเรื่องที่...”

“Hey!” เด็กหญิงผิวขาวใบหน้าผสมระหว่างสองสัญชาติร้องแผดเสียง ก่อนจะเข้าไปอยู่ตรงกลาง แยกพี่ชายและพี่สาว “นี่พวกยูทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?” ภาพที่เห็นทำเอาเอือมและเหนื่อยหน่าย

“ก็พี่สาวยูมั่วผู้ชาย” ได้โอกาสคนตัวสูงก็โยนความผิดแต่เพราะมันเกินจริงคนตัวเล็กเลยต้องท้วง

“มึงพูดให้ดีๆ ดิ!”

“ก็มึงมากับผู้ชาย บอกอาเซียร์ดิว่าที่กูพูดมันไม่ถูก”

“มันไม่...”

“Stop!!!” คนกลางเป็นต้องยกมือห้าม “วันนี้พวกพี่มาเลี้ยงส่งไอนะ ช่วย Respect หน่อย ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กจนจะจบ High school กันแล้ว ยังไม่เลิกทะเลาะกันอีก”

“...”

“...”

“ถามจริง พวกพี่มีความสุขเหรอตอนที่ต่างคนต่างงอนแล้วไม่พูดกันน่ะ” ลอบมองหน้าพี่ทั้งสองไปมา โดยรู้อยู่แล้วว่าสถานการณ์นี้คงได้เพียงความเงียบเป็นคำตอบ

ให้ตาย! ทั้งที่วันนี้ควรจะเป็นวันที่มีแต่รอยยิ้มแท้ๆ

เบบี๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะดึงร่างน้องสาวเข้ามากอด เป็นการ ‘ขอโทษ’ แล้วเดินแยกออกไป อาเซียร์จึงมาจ้องพี่ชาย

“ก็พี่สาว...”

“Shut up!” (หุบปาก!) แค่พี่เอ่ยปาก คนเป็นน้องก็สวนกลับทันควัน กับเรื่องนี้เธอจะไม่ขอรับรู้ใดๆ ทั้งสิ้น “เข้าไปข้างในแล้วอย่าพูดอะไรที่ทำให้พี่ไอรู้สึกไม่ดี ไม่งั้นไอจะไปแล้วไม่กลับมาที่นี่อีก” ว่าจบก็เดินออกไปทางเดียวกับพี่สาว

“นี่!!!” ถึงจะเข้าใจที่น้องว่า ทว่าคนไม่ยอมแพ้ก็ตะโกนไล่ตามหลัง “ยูก็เหมือนกัน อย่าคิดว่าไปอยู่ที่อื่นแล้วจะรอดสายตาไอไปได้นะเว้ย!”

ดวงตากลมกลอกไปมา ถอนหายใจเป็นครั้งที่ล้านให้กับประโยคเดิมๆ ของพี่ชายบังเกิดเกล้า ยอมรับว่าส่วนหนึ่งที่ตั้งใจไปเรียนต่างประเทศนั้นเป็นเพราะเขาที่เจ้ากี้เจ้าการมากเกินไปจนน่าอึดอัด เพราะงั้นจากนี้ขอให้เธอได้เป็นอิสระเถอะนะ

และภาวนาขอพระเจ้าช่วยให้พี่เบบี๋อยู่รอดปลอดภัย