บทที่๑๐ วันเกิดต้นกล้า

“ว้าวว พ่อครับแม่ครับ เหมือนเราอยู่ในน้ำเลยครับ ที่นี่มีปลาเยอะมากกก” เด็กน้อยวัยสี่ขวบเดินวนดูไปรอบ ๆ

อ้ายไทร์เลือกพาลูกมาที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ซึ่งดูแล้วน่าจะถูกใจต้นกล้าเอามาก ๆ อ้ายไทร์เอาเด็กน้อยขี่คอไว้แทบตลอด ต้นกล้าก็หัวเราะคิกคักทั้งวัน วันนี้เป็นวันที่ลูกชายของฉันหัวเราะชอบใจมากที่สุดแล้วก็ว่าได้ เห็นแบบนี้ก็เริ่มน้อยใจหน่อย ๆ แล้วเหมือนกันนะ

“ว้าวว พ่อครับปลาตัวนั้นตัวใหญ่กว่าต้นกล้ากับแม่อีก แม่ครับดูนั่นสิ” นิ้วเล็กชี้ไปทั่วอุโมงค์ ฉันเห็นลูกมีความสุขก็มีความสุขไปกับลูก อดคิดไม่ได้ว่าถ้าครอบครัวเราสมบูรณ์มีพ่อมีแม่แล้วก็ต้นกล้า มันจะดีขนาดไหนนะ

“ชอบไหมครับ ไว้เราไปที่ที่ปลาเยอะกว่านี้อีกดีไหม”

“ดีครับ คิกคิก ต้นกล้าชอบปลา”

ไว้เราไปด้วยกันอีกเหรอ คำนี้ทำให้ฉันทั้งมีความสุขและเศร้าไปในเวลาเดียวกัน อีกแค่แป๊บเดียวอ้ายไทร์ก็คงกลับแล้ว จากนั้นไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนพวกเราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันสามคนอีก หรือถ้าเขาแต่งงานมีลูกขึ้นมา ก็คงจะไม่ได้ว่างพอมาพาต้นกล้าไปเที่ยวอีกแล้ว

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่ชอบที่นี่เหรอ” ไทร์สังเกตมาสักพักแล้วว่าอิงดาวดูเงียบแปลก ๆ

“ป..เปล่า ก็สวยดี”

“มา ๆ ถ่ายรูปกัน” พูดจบก็ไม่ทันให้เธอได้ปฏิเสธ อ้ายไทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเราสามคนไว้สองสามรูป

ฉันชอบวันนี้จัง ชอบวันนี้ที่สุด วันที่ครอบครัวเราสมบูรณ์ มีพ่อ แม่ ลูก คนที่ชอบมากกว่าฉันคงจะเป็นเด็กน้อยวัยสี่ขวบที่อยู่บนคอเขา อ้ายไทร์เองก็ดูมีความสุขมาก ๆ ไม่ต่างจากเราสองคน แม้ว่าเขาจะคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความจริงก็ตาม แต่กลับทำทุกอย่างได้ดีเหมือนคนเป็นพ่อจริง ๆ ไม่อยากให้วันนี้หมดไปเลย ขอให้วันนี้เวลาผ่านไปช้าขึ้นอีกนิดได้ไหม ขอแค่วันนี้….

“ต้นกล้ารู้จักนางเงือกไหมครับ”

“รู้จักครับ นางเงือกข้างบนเป็นคน ข้างล่างเป็นปลาครับ”

“แล้วถ้าพ่อพาต้นกล้าไปดูนางเงือก ต้นกล้าจะดีใจไหมครับ”

“ดีใจมากเลยครับพ่อ เย่”

“ลองถามแม่ดูสิว่าแม่เคยเห็นนางเงือกไหม” สองพ่อลูกซุบซิบอะไรกันไม่รู้ แต่แล้วก็มองมาทางฉัน

“แม่ครับ แม่เคยเห็นนางเงือกไหมครับ”

“ไม่เคยครับ นางเงือกไม่มีจริง ต้นกล้าโดนพ่อหลอกแล้ว” เด็กน้อยทำหน้าสงสัย แต่แล้วก็ยิ้มออกมา

“มีนะครับ พ่อบอกว่าจะพาเราไปดูนางเงือก”

“เอางี้ครับ ต้นกล้ากับแม่หันหลังหลับตานับหนึ่งถึงร้อยโอเคไหมครับ” พูดจบ อ้ายไทร์ก็หันหลัง ฉันเองก็หันตามที่เขาบอก แต่ว่าไม่ได้หลับตานะ แต่เด็กน้อยสี่ขวบหลับตาปี๋ น่าจะเพราะว่านับเลขหนึ่งถึงหนึ่งร้อยมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักสำหรับเด็กสี่ขวบ แต่ต้นกล้าก็ทำตามที่พ่อเขาบอกอย่างว่าง่าย ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าอ้ายไทร์จะมาไม้ไหนเหมือนกัน

“แต่สักพัก คนก็เริ่มมุงเต็มอุโมงค์ ฉันแอบหันหลังไปมองก็เห็นคนเตรียมถือกล้องรอกันเพียบ”

“หนึ่งร้อยยังครับ” เขาถาม ตอนนี้คิ้วของต้นกล้าที่ขมวดก็เริ่มคลายออก

“ครบแล้วครับพ่อ” พอครบอ้ายไทร์ก็หันหลังกลับมาที่เดิม ซึ่งตรงกับที่โชว์นางเงือกว่ายน้ำลงมาพอดี ผู้หญิงที่แสดงโชว์เป็นนางเงือกสวยมาก ๆ ขนาดฉันเป็นผู้หญิงด้วยกันยังหยุดมองไม่ได้ อ้ายไทร์เดินเข้าไปชิดกับกระจกอุโมงค์ ทำให้ต้นกล้าได้เห็นพี่นางเงือกชัด ๆ

“ว้าวว คิกคิก พ่อครับ นางเงือกจริง ๆ” เด็กน้อยขยับไปมาแรงขึ้นเพราะความตื่นเต้น แต่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับคนตัวใหญ่ที่จะควบคุมลูกไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ

“สวยไหมครับ ชอบไหม” เขาเอ่ยถามเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

“สวยมากเลยครับ พี่นางเงือกเก่งมากๆ” เด็กน้อยยิ้มจนปากแทบถึงรูหู วันเกิดปีนี้คงเป็นวันเกิดที่มีความสุขที่สุด ฉันได้แต่ยืนมองทั้งสอง ฉันจะเก็บความทรงจำนี้ไว้ไม่มีวันลืม

“แม่ครับ แม่ครับ” เด็กน้อยตะโกนเรียกแม่ให้มาดู พี่นางเงือกกำลังเล่นกับเขา แถมยังส่งหัวใจให้เขาอีก เด็กน้อยพยายามทำมือรูปหัวใจกลับไป ถึงมันจะไม่เหมือน แต่พี่นางเงือกในตู้ก็รับรู้ได้

“พ่อว่าพี่นางเงือกสวยไหมครับ” คำถามนี้ทำเอาอ้ายไทร์กับฉันหันมามองกันอัตโนมัติ ฉันรีบหันกลับมาทันทีเมื่อสบตากับเขา

“สวยครับสวย” อ้ายไทร์ตอบลูก ต่อจากนั้นเขาก็ทำในสิ่งที่ฉันคิดไม่ถึง ทำเอาฉันหน้าแดงยืนแข็งทื่ออยู่ข้างเขา เมื่อเขาส่งมือใหญ่มาโอบเอวฉันเบา ๆ ก่อนที่จะดึงฉันเข้าไปใกล้ เขากระซิบฉันจากด้านหลังเบา ๆ ว่า

“แต่แม่ของลูกสวยกว่าเยอะ” นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้ที่อ้ายไทร์ชมฉันตรง ๆ แบบนี้ สุดท้ายเขาก็เห็นฉันโตแล้วใช่ไหม ก็แหงล่ะ ฉันอายุยี่สิบห้าแล้วนะ แถมมีลูกแล้วด้วย

พอดูโชว์เสร็จ อ้ายไทร์ก็พาเราไปกินข้าวเย็น กว่าจะถึงร้านอาหารตอนนี้ก็ปาไปเกือบหกโมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาที่พระอาทิตย์ตกดิน และท้องฟ้าสวยที่สุด ร้านอาหารนี้เป็นร้านริมแม่น้ำโขง ต้นกล้าเองก็มองท้องฟ้าตาไม่กะพริบ ปกติแล้วเด็กน้อยก็ชอบมองท้องฟ้าอยู่แล้ว พอมาอยู่ตรงที่สวย ๆ เลยทำให้เด็กชายเงียบไปสักพัก

อ้ายไทร์สั่งของโปรดฉันแทบทุกอย่าง แล้วก็ถามถึงของโปรดลูก พอรู้ว่าลูกชอบกินกุ้ง ก็สั่งเมนูกุ้งมาเต็มไปหมด

“พอแล้ว เรากินกันไม่หมดหรอกนะอ้ายไทร์”

“ไม่หมดก็ห่อกลับได้ เดี๋ยวสั่งกับข้าวไปเผื่อแนนด้วย” เห็นไหมล่ะว่าเขาแสนดีขนาดไหน ฉันตกหลุมรักเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในตอนเด็ก และแน่นอนว่าตอนนี้เขาก็ทำให้ฉันตกหลุมรักเขาอีกครั้ง หรือความจริงตัวฉันไม่เคยหยุดรักเขาได้เลย

พอทานอาหารอิ่ม เจ้าตัวเล็กก็ไปนั่งอยู่ที่ตักของเขาอีกครั้ง อย่างกับว่ากลัวพ่อหายไปไหนอย่างนั้นแหละ จากนั้นไม่นานพนักงานก็เดินมาพร้อมเค้กและเริ่มร้องเพลงแฮปปี้เปิดเดย์ ทุกคนในร้านพอได้ยิน ก็ร่วมร้องกันไปด้วยทั้งร้าน เด็กน้อยวัยสี่ขวบหัวเราะคิกคัก เขายิ้มกว้างมากกว่าที่เคย อย่าว่าแต่เด็กที่ตกใจ แม้แต่อิงดาวเองยังเซอร์ไพรส์ไปกับลูกด้วย

นี่เขาเตรียมทุกอย่างไว้แล้วเหรอ น้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาจนได้ ดีใจจัง ที่ปีนี้อ้ายไทร์มาทำทุกอย่างให้วันเกิดปีนี้ของลูกมีความที่สุด

แต่สุดท้ายวันนี้ก็กำลังจะหมดไป ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองไหม ว่าอ้ายไทร์ขับรถช้าลง แต่ฉันอยากให้เขาขับช้ากว่านี้เสียอีก ฉันเองก็ยังไม่อยากให้วันนี้หมดไปเหมือนกัน

“วันนี้สนุกไหมครับ”

“สนุกมากเลยครับ ต้นกล้าอยากให้ทุกวันเป็นวันเกิดต้นกล้า ต้นกล้าจะได้อยู่ทั้งกับพ่อแล้วก็แม่”

คำพูดของเด็กทำเอาฉันจุกอกอยู่ในใจ และฉันคิดว่าอ้ายไทร์เองก็กำลังรู้สึกแบบเดียวกัน

“พ่อครับ วันนี้พ่อนอนกับต้นกล้านะครับ” ฉันกับอ้ายไทร์หันมองหน้ากันทันที

“วันนี้จะขอแม่ไปนอนกับพ่อเหรอ”

“ไม่ใช่ครับ ต้นกล้าอยากนอนทั้งกับพ่อแล้วก็แม่”