บทที่๗ ทำไมเด็กคนนี้หน้าเหมือนผมนัก

เมื่อวานเขาอยู่บ้านนั่ง ๆ นอน ๆ ให้เวลาผ่านไปเฉย ซึ่งมันไม่ค่อยใช่แนวเขาเท่าไหร่เพราะปกติแล้วเขาเป็นคนไม่ค่อยอยู่นิ่ง ๆ วันนี้เขาเลยว่าจะไปตลาดสักหน่อย ตลาดของกำนันพาก ตลาดที่เขาไปมาตั้งแต่เด็ก ๆ คิดถึงตั๊กแตนทอด เอามาเป็นกับแกล้มจิบเบียร์เย็น ๆ ให้ชื่นใจดีกว่า เลยไปร้านขนมหวานอิงดาวด้วยดีไหมวะ

ความจริงอยากไปตั้งแต่วันนั้นที่ถามยายแจ่มแล้ว แต่พอจะไปจริง ๆ กลับรู้สึกไม่กล้าซะอย่างนั้น งั้นวันนี้ซื้อของเล่นไปฝากหลานด้วยดีกว่าจะได้มีข้ออ้าง ไหน ๆ ไปแล้วก็ซื้อขนมครกใบเตยของโปรดอิงดาวไปฝากด้วยดีกว่า ไทร์คว้าเวฟสีแดงของพ่อตรงไปที่ตลาด แต่พอไปถึงเขาถึงกับต้องยืนเอ๋อ เพราะที่นี่โล่งอย่างกับว่ามันร้างมานานแล้ว แถมเขายังเห็นป้ายประกาศเซ้งกิจการพร้อมที่ดิน เขายกหูโทรศัพท์โทรหายายแจ่มทันที ว่าเรื่องมันเป็นมายังไง สรุปคือที่นี่เจ๊งได้สองปีแล้ว พอเขารู้แบบนั้นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นอิงดาวมากกว่าเดิม

สรุปเขาก็ตัดสินใจขี่รถไปที่ร้านขนมหวานของอิงดาว มันจะไม่ไกลหรอกถ้าขับรถยนต์ไป ขี่มอเตอร์ไซกว่าจะถึงก็เกือบสามสิบนาที ร้านของอิงดาวถือว่าโอเคเลย เป็นร้านขนมไทยสไตล์มินิมอล พื้นที่หน้าร้านมีโต๊ะเก้าอี้สำหรับนั่งทานขนมหวาน มีไม้ประดับที่ไม่ได้รกหน้าร้าน มีป้ายเมนูขนมไทยโบราณอย่างเต้าฮวย ทับทิมกรอบ ลอดช่อง เฉาก๊วยนมสด และขนมหวานน้ำกะทิหลากหลายชนิด

เขาเดินเข้าไปในร้าน ซึ่งมีโต๊ะด้านในอีกประมาณแปดโต๊ะ วันนี้เป็นวันเสาร์ ลูกค้าเลยแทบเต็มทุกโต๊ะ เห็นแล้วเขาก็อดภูมิใจไม่ได้ ไม่เหมือนกับที่คนนินทาสักนิด อิงดาวเป็นเจ้าของกิจการร้านขนมหวาน ที่ลูกค้าเยอะขนาดนี้ แถมร้านก็น่ารักมาก ใครบอกกันว่าไม่ประสบความสำเร็จ

“อ่าว พี่ไทร์ รู้ได้ไงคะเนี่ยว่าร้านอยู่ตรงนี้”แนนเดินเข้ามาทักทาย ทำให้เขาอุ่นใจขึ้นมาบ้างเพราะเพื่อนสนิทคนนี้ก็ยังตัวติดกับอีกดาวจนถึงตอนนี้ เธอพาเขาไปนั่งโต๊ะที่ลูกค้าเพิ่งออก เช็ดเก็บโต๊ะอย่างชำนาญ

“ยายแจ่มบอก”

“ยายแจ่ม อ้อยายคนนั้นที่ใจดี ๆ”

“แม่พี่เองแหละ”

“ลุงไทร์” เด็กผู้ชายตัวเล็กวิ่งมาหาไทร์ พร้อมของเล่นในมือ

“ต้นกล้ารู้จักลุงไทร์ด้วยเหรอ” แนนทำหน้าอึ้งแปลก ๆ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ

“รู้จักครับ วันนั้นกินก๊ะเตี๋ยวกันครับ” เด็กชายยิ้มแฉ่ง พอแนนมาเห็นแบบนี้ก็ตกใจในความเหมือนกันของพ่อกับลูก ถ้าใครมาเห็นเข้าก็คงเข้าใจว่าพ่อกับลูกกันทุกคนนั่นแหละ จะปฏิเสธยังไงในเมื่อดีเอ็นเอมันอยู่ตรงหน้า

“กินอะไรครับ เดี๋ยวลุงเลี้ยงเอง”

“ปกติต้นกล้าก็ไม่ได้จ่ายเงินอยู่แล้วครับ” ต้นกล้าเอียงคอตอบ งง ๆ เพราะว่าที่นี่คือร้านแม่ของเขา

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวลุงจ่ายให้”

“งั้นต้นกล้าเอาเต้าฮวยนมสดครับ”

“อร่อยเหรอ งั้นลุงเอาด้วย เอาเต้าฮวยนมสดสอง แล้วก็ซาหริ่มหนึ่ง ลอดช่องหนึ่ง”

“โห ลุงไทร์กินเยอะจัง”

“ก็ลุงตัวใหญ่เลยต้องกินเยอะ ๆ” อยู่ ๆ เขาก็ยืนมือไปลูบหัวเด็กน้อยแบบอัตโนมัติ ปกติไทร์ก็ไม่ได้เอ็นดูเด็กหรือชอบเด็กนะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถูกชะตากับเด็กคนนี้ หรืออาจเป็นเพราะว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของคนที่เขาชอบแหละมั้ง

“ก็จริง ลุงไทร์ตัวใหญ่กว่าแม่ กว่าป้าแนน กว่าคุณตาอีก คิกคิก งั้นต้นกล้าจะกินเยอะ ๆ แบบคุณลุง ต้นกล้าอยากตัวสูงแบบลุงไทร์”

“นี่ ต้นกล้า อย่ากวนลุงไทร์สิ วันนี้ลุงไทร์เป็นลูกค้านะ” อิงดาวเดินมาดุลูกชายพร้อมวางถ้วยของหวานที่สั่งไป

“นี่ค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ” อิงดาวทำตัวปกติ ส่วนต้นกล้าทำหน้าบึ้งกำลังลงจากเก้าอี้

“ต้นกล้านั่งกับลุงได้ไหมครับ ลุงเหงามากมาคนเดียว” แววตาของเด็กน้อยเปลี่ยนไปทันที เด็กตัวเล็กลงจากเก้าอี้วิ่งไปหาแม่ของเขา สักพักก็วิ่งกลับมานั่งที่เดิม

“ต้นกล้าไปขอแม่แล้ว แม่บอกว่าได้ครับ เย่ ต้นกล้ารักลุงไทร์” ไม่รู้ว่าทำไมคำพูดของเด็กคนนี้ถึงทำให้เขามีความสุข เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานก็โดนบอกรักเสียแล้ว แล้วเมื่อไหร่แม่ของหนูจะรักลุงบ้างนะ

“ลุงไทร์ก็รักต้นกล้าเหมือนกันครับ” เด็กน้อยตักเต้าฮวยนมสดเข้าปากและพยักหน้ารัว ๆตอนไทร์บอกรัก ทั้งสองนั่งกินขนมหวานจนหมด ปกติแล้วต้นกล้าจะกินเต้าฮวยนมสดแค่ถ้วยเล็ก ๆ ที่แม่เป็นคนเอาให้ แต่ครั้งนี้ต้นกล้ากินถ้วยปกติที่ลูกค้าสั่งหมดเพราะอยากกินเยอะ ๆจะได้ตัวใหญ่แบบลุงไทร์

ทุกขั้นตอนของผมกับต้นกล้า ผมรู้สึกถึงสายตาของอิงดาวที่คอยมองเราทั้งสองอยู่ตลอด แต่ก็คงไม่ได้แปลกอะไร คนเป็นแม่ก็ต้องห่วงลูกเป็นธรรมดา ผมเล่นต่อเลโก้กับต้นกล้า แล้วไม่รู้อารมณ์ไหนผมก็อุ้มต้นกล้านั่งบนคอผม ต้นกล้าดูถูกใจและตื่นเต้นมาก อิงดาวถึงกับมองผมค้อน ๆ แต่เธอก็ไม่มีเวลามาดุเพราะวันนี้ลูกค้าเยอะมาก ร้านเธอไม่มีพนักงาน มีแค่เธอกับแนนทำกันสองคน

แต่ว่าผมต้องชะงักเมื่อหันไปมองตรงกระจกที่ตั้งไว้มุมหลังร้าน ก่อนหน้านี้ตอนไอ่ดินเมา มันพูดว่าทำไมผมกับต้นกล้าถึงหน้าเหมือนกันนัก ผมไม่ได้คิดอะไรจนมาเห็นเองกับตาวันนี้ ต้นกล้าเหมือนผมมากจนผมเองยังตกใจ

มันเป็นไปได้ไหมว่าต้นกล้าคือลูกของผมจริงๆ แล้ววันนั้นอิงดาวโกหกผม แต่อิงดาวจะโกหกผมทำไม ยกเว้นแต่ว่า.....อิงดาวรู้ว่าผมได้ทุนต่อป.โท อยู่ ๆ เรื่องทุกอย่างมันก็ปะติดปะต่อกันไปหมด แต่อิงดาวจะรู้ได้ยังไงในเมื่อผมไม่เคยบอกเธอ

“ลุงไทร์ ลุงไทร์”

“ค..ครับ”

“ต้นกล้าอยากลงแล้ว ต้นกล้ากลัวแม่ดุ”

“ครับ ๆ” ผมวางต้นกล้าลงที่เก้าอี้ และมองไปที่ใบหน้าของต้นกล้าชัดๆอีกรอบ และผมก็เห็นได้ชัดว่าต้นกล้าเหมือนผมจริง ๆ “ต้นกล้าครับ ต้นกล้าอายุเท่าไหร่แล้วครับ”

เด็กน้อยทำท่านับมืออยู่สักพักก็ชูสามนิ้วขึ้นมา “อีกแค่สามวัน จะอายุสี่ขวบครับ”

นับตั้งแต่วันนั้น ถ้ารวมช่วงเวลาท้องด้วย ลูกผมก็จะสี่ขวบพอดี เรื่องนี้ทำให้ไทร์แข็งทื่อไปทั้งตัว แล้วที่ผ่านมา อิงดาวเลี้ยงลูกมาตัวคนเดียวเลยเหรอ ที่ผ่านมาที่ผมได้ใช้ชีวิตที่ต่างประเทศเรียนต่อป.โท ใช้ชีวิตวัยรุ่นเต็มที่ ได้ทำงานดี ๆ ระหว่างนั้นอิงดาวต้องเจอกับอะไร

“อีกสามวัน พ่อของต้นกล้าจะมาวันเกิดต้นกล้า”

“พ่อเหรอครับ รู้ไหมว่าพ่อชื่ออะไร” ต้นกล้าขมวดคิ้วเอียงคอสักพัก ซึ่งนั่นก็ทำให้ไทร์รู้ว่าเด็กไม่รู้จากชื่อพ่อตัวเอง

“ไม่รู้ครับ แต่ว่าพ่ออยู่ต่างประเทศ แม่บอกต้นกล้าแค่นั้น”

ผมดึงต้นกล้าเข้ามากอด เด็กก็คงไม่ได้เข้าใจว่าผมเป็นอะไร แต่มือเล็กก็ลูบหลังผมเบา ๆ ถึงอิงดาวจะไม่ยอมบอกผม แต่ผมคิดว่าผมมั่นใจว่าเด็กคนนี้คือลูกของผม

อิงดาวเดินมาทางผม

(อ้ายไทร์)

(อิงดาว)

“อ้ายไทร์พูดก่อนเลยค่ะ”

“อิงดาวพูดก่อน”

“ค่ะ คือว่าเย็นนี้อยู่บ้านไหมคะ พอดีอิงดาวมีอะไรอยากคุยด้วย”

“อ้ายก็อยากคุยกับเจ้าเหมือนกัน”