บทที่๘ ต้นกล้าคือลูกอ้ายแม่นบ่

พอปิดร้านเสร็จอิงดาวก็อาบน้ำให้ลูกเพื่อที่จะพาต้นกล้าไปหาคุณตา และเธอเองก็จะแวะไปบ้านอ้ายไทร์ด้วย วันนี้มันถึงเวลาที่อิงดาวต้องไปคุยกับเขาแล้ว ยอมรับว่าเธอเห็นเขาเล่นกับต้นกล้าในวันนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ แต่กลับกันมันก็ทำให้ยิ่งรู้สึกเศร้าไปในคราวเดียวกัน

พอเอาลูกไปไว้กับคุณตาแล้วอิงดาวก็แวะบ้านของไทร์ บ้านของพ่ออยู่ในซอยลึกไปอีกแต่บ้านของอ้ายไทร์อยู่หน้าซอย

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะลงจากรถ ยายแจ่มกับตาม่วงนั่งฟังวิทยุกันอยู่หน้าบ้าน ฉันหยิบขนมหวานที่ฉันเตรียมมาให้ป้าแจ่มกับลุงม่วง

“ขอบใจหลายเด้อหนูอิงดาว” ตาม่วงรับของ

“ไทร์อาบน้ำอยู่ลูก นั่งถ้าตรงนี้โลดลูก” ยายแจ่มเห็นอิงดาวดูร้อนรนเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เอาแต่มองเข้าไปในบ้านก็พอรู้ว่าอิงดาวมาคุยเรื่องสำคัญกับไทร์

“ป้าแจ่มลุงม่วงสบายดีบ่จ้า”

“สบายดี แล้วหนูล่ะ ขายของดีบ่”

“ช่วงนี้ลูกค้าหลายอยู่จ้ะ”

“ดีๆ แต่ขนมร้านหนู อร่อยคัก ป้าพูดอีหลีนะ”

“ขอบคุณจ้ะป้าแจ่ม”

ที่ผ่านมาหลายคนในหมู่บ้านบางคนไม่ค่อยชอบฉันสักเท่าไหร่ หลายบ้านนินทาฉัน บางคนก็ลามไปถึงพ่อ บางคนก็ร้ายใส่แบบซึ่ง ๆ หน้า แต่สำหรับฉันมันก็ดีกว่าบางคนที่ต่อหน้ายิ้มพูดดี แต่ลับหลังว่าฉันเสีย ๆ หาย ๆ กว่าคนอื่น ก็มีแต่ป้าแจ่มกับลุงม่วงที่ดีกับฉันจริง ๆ มาตลอด ทั้งสองคนใจดีกับฉันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แม้ฉันจะถูกนินทาแต่ป้าแจ่มกับลุงม่วงก็ให้กำลังใจฉันเสมอ สอนฉันว่าอย่าไปสนขี้ปากใคร บางคนว่าเราเขายังไม่ได้ดีเท่าตัวเราเลย ซึ่งมันก็จริง

“อันนี้บ้านใครเหรอจ๊ะ หนูเห็นมาสักพักแล้ว” อิงดาวชี้ไปที่บ้านหลังใหญ่ที่กำลังสร้าง ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากบ้านลุงม่วงกับป้าแจ่มนัก

“อันนี้บ้านตาไทร์เขา เขาสร้างไว้ บอกว่าบั้นปลายจะมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ สร้างไว้เป็นปีแล้ว อีกสองเดือนก็น่าจะเสร็จ” ชีวิตเขาคงไปได้ด้วยดีจริง ๆ มีเงินสร้างบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ ภายในระยะเวลาแค่ไม่กี่ปีหลังจากที่เรียนจบ

เขาจะมาอยู่ที่นี่เหรอ...

“พี่ไทร์เก่งจังนะคะ ถ้าหนูเป็นลุงกับป้า หนูคงภูมิใจมาก ๆ”

“จ้า ป้ากับลุงกะภูมิใจในโตเขาคัก ตอนเป็นเด็ก เว้าไว้จั่งใด๋ ไผสิไปคิดว่ามันสิทำได้ปานนี้ มื้อนี้เขากะได้เป็นหัวหน้าคน เงินเดือนหลายแสน มี…“พอยายแจ่มเริ่มพูดเยอะ ตาม่วงก็เอาขามาเขี่ยดักไว้เพราะกลัวว่าจะทำให้อิงดาวรู้สึกแย่

“หนูดาว ป้าขอโทษเด้อ ป้าทำให้หนูฮู้สึกบ่ดีหรือเปล่า” ป้าแจ่มรีบเอามือมาจับแขนฉัน

“บ่เป็นหยังดอกค่ะป้า หนูดีใจนำอ้ายไทร์ แล้วกะภูมิใจนำป้าหลาย ๆ เด้อค่ะ ป้าแจ่มอย่าคิดหลายเลย”

ยายแจ่มชวนอิงดาวคุยสักพัก ไทร์ก็เดินออกมา พอเห็นลูกเดินออกมา ยายแจ่มกับตาม่วงก็เข้าบ้าน ปล่อยให้เด็กๆคุยกัน

เขาเดินออกมาแบบเปลือยท่อนบนสายตาฉันมันห้ามไม่ได้ที่จะมองซิกแพคที่หนาขึ้นยิ่งกว่าสมัยเรียนของเขาเสียอีก เขาถือผ้ามาเช็ดผมที่เปียกน้ำแบบสบาย ๆ แต่ทุกการกระทำเริ่มทำให้ฉันตัวร้อนยังไงไม่รู้

“พี่ไทร์ไปทำอะไรให้เสร็จก่อนเถอะ ฉันรอได้”

“เสร็จแล้ว อยู่ที่นี่เรียกอ้ายก็ได้นะ”

“แต่ยังไม่ได้ใส่เสื้อเลยนะ” ฉันชี้ไปที่ตัวเขา ฉันไม่อยากนั่งมองเหมือนผู้หญิงโรคจิตแบบนี้หรอก แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันดึงดูดสายตาฉันไง

“ผู้ชายที่ไหนเขาใส่เสื้อนอนกัน”

“แล้วแต่อ้ายเถอะ คือว่าฉันมีเรื่องจะมาขอหน่อย”

“ขอ”

“เข้าเรื่องเลยนะ คือว่าช่วยแกล้งเป็นพ่อของต้นกล้าให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่บ้ามาก แต่ว่ามันเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำเพื่อลูกจริงๆ อ้ายไทร์ช่วยอิงดาวเถอะนะคะ” ฉันก้มหน้าพูดรัว ๆ ไม่มีแต่ช่องว่างให้เขาได้ปฏิเสธ และเขาจะปฏิเสธเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด

“แกล้ง”

“ใช่ค่ะช่วยแกล้งเป็นพ่อต้นกล้าให้หน่อยเถอะนะคะ อีกแค่สามวันก็วันเกิดต้นกล้าแล้ว อิงดาวบอกต้นกล้าว่าจะพาพ่อมาหาเขาในวันเกิด แต่ความจริงต้นกล้าไม่มีพ่อค่ะ”

“ไม่มีพ่อเหรอ แล้วเขาเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่หรือไง”

“เปล่าแต่.. แต่ว่าอิงดาวไม่ได้ติดต่อกับพ่อของต้นกล้าค่ะ”

“แล้วทำไมไม่ติดต่อ”

“คือ..คือว่า อิงดาวไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อค่ะ อ้ายไทร์ช่วยอิงดาวเถอะนะคะ”

อ้ายไทร์ถอนหายใจยาว เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ เมื่อก่อนเขาเลิกไปแล้ว ฉันเคยขอให้เขาเลิกเพราะว่าไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ และตอนนั้นเขาก็ทำได้แล้ว ทำไมตอนนี้ถึงกลับมาสูบล่ะ ช่างเถอะมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ เรื่องสำคัญสำหรับฉันตอนนี้คือลูก

ท่าทางหนักใจของเขาบวกกับความเงียบมันเกือบทำให้ฉันถอดใจ แต่ฉันจะไม่ทำแบบตอนเด็ก ฉันจะนั่งอยู่บ้านเขาจนกว่าเขาจะยอมมาวันเกิดของต้นกล้า

“อิงดาว”

“คะ”

“ต้นกล้าคือลูกอ้ายแมนบ่”

“คะ” หัวใจฉันร่วงตกลงไปที่ตาตุ่ม เขารู้ได้ยังไง สีหน้าจริงจังของเขาทำให้ฉันยิ่งกลัว กลัวทุกอย่าง

“ตอบอ้ายมา ต้นกล้าคือลูกชายอ้ายแมนบ่ เจ้าทำจังซี้เฮ็ดหยัง”

“ม..ไม่ใช่”

“เจ้าเห็นแก่โตฮู้บ่ ถ้าต้นกล้าเป็นลูกอ้ายจริง อ้ายก็ควรฮู้ อ้ายควรดูแลเจ้าทั้งสอง บ่แมนว่าเจ้าเสียสละทุกอย่างเพื่ออ้าย เจ้าบ่ไว้ใจอ้ายบ่ เห็นอ้ายเป็นคนกระจอกบ่ แค่ลูกกับเจ้าเป็นหยังอ้ายจะดูแลบ่ได้” อ้ายไทร์โยนบุหรี่ทิ้ง สีหน้าเขาตอนนี้ดูเจ็บปวด อิงดาวเองก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ทั้งหมดที่ฉันเลือกทางนี้ ทั้งหมดก็เพื่อเขา เพื่อเขาทั้งนั้น แล้วทำไมเขาถึงได้มาโกรธ มาตะโกนด่าฉันแบบนี้

“เห็นแก่ตัวบ่ ที่น้องทำจังซี้ คือเห็นแก่โตสำหรับอ้ายแม่นบ่” น้ำสีใสไหลอาบแก้มคนตัวเล็ก พอไทร์เห็นแบบนั้นก็คว้าคนตัวเล็กมากอดแน่น เขารู้ดีว่าที่อิงดาวทำไปมันก็เพื่อเขาทั้งนั้น ความจริงที่เขาไม่ได้บอกอิงดาวว่าได้ทุน เพราะเขาคิดว่าอิงดาวน่าจะท้อง และถ้าท้องจริง ๆ เขาก็จะไม่ไป แค่หางานในไทยเลี้ยงลูก ใช้ชีวิตแบบครอบครัวอื่น ๆ แม้จะเป็นในไทยเขาก็จะไม่มีวันให้ครอบครัวลำบาก

พออิงดาวบอกว่าไม่ได้ท้อง ความจริงเขาก็ไม่ได้ดีใจขนาดนั้น เพราะนอกจากวิธีอิงดาวท้องแล้ว ก็คงไม่มีวิธีไหนที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน หลังจากคืนนั้นอิงดาวก็ทำเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น น่าขำสิ้นดีที่เสือผู้หญิงแบบเขากลับรู้สึกดีและลึกซึ้งกับคืนนั้น เขาเองก็ต้องทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เจ็บแทบตาย มันจะขาดใจอยู่แล้วตอนที่อิงดาวพูดว่าไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรเธอทั้งนั้น ทำเหมือนว่าเรื่องคืนนั้นไม่ได้เกิดขึ้น ใครแม่งจะไปทำได้วะ รักมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า รักแรกและรักเดียวของเขา

แต่ไทร์ก็ต้องมาเจ็บแทบตายกับคำต่อไปที่อิงดาวพูด

“อ้ายเข้าใจผิดแล้ว ต้นกล้าไม่ใช่ลูกอ้ายจริง ๆ ต้นกล้าเป็นลูกคนอื่น”

“อิงดาวอย่าเว้ากับอ้ายจังซี้”

“ต้นกล้าบ่แม่นลูกอ้าย อ้ายบ่ต้องรู้สึกหยังทั้งนั้น อ้ายแค่ช่วยแกล้งเป็นพ่อให้ต้นกล้าวันเดียวได้บ่ น้องขอล่ะ”

“แล้วเป็นลูกไผ อ้ายบ่เชื่อว่าเจ้าจะเป็นคนจั่งซั่น”

“หลังจากที่อ้ายไป อิงดาวมีแฟน ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิด” คนตัวเล็กผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขา

“ อีกสามวันเจอกันนะ ขอบคุณมากค่ะ”

แผ่นหลังของเธอค่อยๆไกลออกไป ทิ้งให้คนตัวใหญ่เจ็บเหมือนจะตาย ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงจนแทบทรุด เหมือนว่าโชคชะตาเล่นตลกกับความรักของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเย็นเขาเพิ่งมั่นใจเต็มอก ว่าต้นกล้าคือลูกของเขา แต่แล้วตอนนี้อิงดาวก็ปฏิเสธทุกอย่าง หัวใจแตกสลายในวัยยี่สิบเเปดมันเจ็บปวดยิ่งกว่าครั้งก่อน ๆ ชาตินี้เราจะไม่มีวันได้รักกันจริง ๆ ใช่ไหม อิงดาว

เฮาสองคนมันบ่คู่ควรกันแต่แรกแม่นบ่ เจ้าถึงบ่เคยเห็นหัวใจอ้าย ต่อให้อ้ายสิมีทุกอย่าง ยอมทุกทุกอย่างเพื่อเจ้า เจ้าก็จะบ่มีวันแลหัวใจอ้ายแม่นบ่