บทที่๙ พ่อมาแล้ว

หลังจากนั้นฉันกับอ้ายไทร์ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ไม่รู้ด้วยว่าเขาจะมาวันเกิดของต้นกล้าไหม ถึงอย่างนั้นฉันก็อาบน้ำแต่งตัวให้ลูกเรียบร้อย วันนี้ฉันไม่ได้ให้ลูกไปโรงเรียนและปิดร้านขนมเพราะว่าจะพาลูกไปเที่ยว ความจริงฉันจะพาลูกไปให้อาหารปลาก่อน ต้นกล้าชอบปลามาก ฉันเลยพาเขาไปบ่อย ๆ แต่วันนี้ลูกปฏิเสธฉันเพราะจะไปพร้อมพ่อ

ฉันอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกเสร็จตั้งแต่สิบโมงจนตอนนี้บ่ายโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของเขา หรือว่า ฉันจะทำให้เขาโกรธมาก ๆ จนเขาไม่มา หน้าตาของลูกก็เริ่มไม่สดใสแบบตอนเช้า คนเป็นแม่ไม่รู้จะทำยังไง แนนก็เดินไปเดินมาสักพักแล้ว บอกว่าจะขับรถไปตามเขาให้ แต่ฉันห้ามไว้ก่อน

“แม่ครับพ่อจะมาหาต้นกล้าตอนไหน”

“พ่อคงกำลังยุ่ง รอหน่อยนะลูก”

สุดท้ายก็มีรถกระบะคันที่ฉันคุ้นเคยมาจอดหน้าร้านตอนบ่ายโมงครึ่ง ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก น้ำตาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก็ต้องรีบปัดออกไม่ให้ลูกเห็น ฉันรีบเดินไปเปิดประตูให้เขา วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว มันทำให้เขาดูเป็นคนละคนจากตอนที่ใส่เสื้อปุ๋ย นี่อ้ายไทร์โตขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหนนะ เขาดูเป็นผู้ใหญ่และหล่อมาก หล่อมากยิ่งกว่าแต่ก่อน

“พ่อมาแล้วเหรอครับ” เด็กน้อยรีบวิ่งออกมาหน้าร้าน แต่ก็ได้แต่เอียงคอ งง ๆ เพราะว่าคนตรงหน้าคือลุงไทร์

“อ่าว ทำไมไม่ไปโรงเรียน วันนี้วันพุธไม่ใช่เหรอ”

“วันนี้วันเกิดต้นกล้า เลยไม่ได้ให้ไปเรียนค่ะ” จริงด้วยฉันไม่ได้บอกเขา ว่าฉันจะให้ต้นกล้าหยุดเรียน

“แล้วทำไมบ่บอกอ้าย จะได้พาไปเที่ยวแต่เช้า อ้ายคิดว่าอ้ายมาเร็ว จะได้วางแผนพาลูกไปเที่ยว สรุปคืออ้ายมาช้าแมนบ่”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ อิงดาวลืมบอกอ้ายเอง ” ทั้งที่เขารู้ว่าลูกเลือกเรียนสามโมงครึ่ง แต่มาถึงที่นี่ตอนบ่ายครึ่ง ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกดีใจที่เค้าใส่ใจในวันเกิดของต้นกล้าอยู่เหมือนกัน

“นี่ลุงไทร์ ไม่ใช่พ่อ แม่โกหกต้นกล้า” เด็กน้อยวัยสี่ขวบร้องไห้วิ่งขึ้นบันใดไป อิงดาวกับแนนจะวิ่งตามไปแต่ไทร์ห้ามไว้ก่อน

“เดี๋ยวอ้ายจัดการเอง”

ถึงเขาจะบอกอย่างนั้นแต่ฉันก็ตามขึ้นไปด้วย เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับต้นกล้าเลย จะเอาอยู่ได้ยังไง ขนาดฉันเลี้ยงเขามาแต่เด็กบางเรื่องยังเอาไม่อยู่เลย

เด็กผู้ชายวัยสี่ขวบนั่งคุกเข่าร้องให้อยู่ริมโซฟา ส่วนอ้ายไทร์ก็ย่องเบา ๆ เข้าไปนั่งอีกฝั่งของโซฟา

“ไหนบอกว่าลุงหล่อ บอกว่าลุงตัวใหญ่อยากเป็นแบบลุงไม่ใช่เหรอครับ แล้วทำไมวันนี้ถึงวิ่งหนีลุงล่ะครับ”

“อึก....ฮือ...อึก” เด็กน้อยไม่ได้ตอบได้แต่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ไหนบอกว่ารักลุงไทร์ไงครับ ต้นกล้าโกหกลุงไทร์เหรอ”

“อึก...เปล่าครับ.. ฮือ ต..แต่ว่า ลุงไทร์ไม่ใช่พ่อของต้นกล้า...ต้นกล้าอยากมีพ่อ”

“แล้วต้นกล้าไม่อยากให้ลุงเป็นพ่อเหรอครับ”

“อึก...ฮือ ต้นกล้า... อึก อยากเจอพ่อ”

“ไม่จริงหรอกครับ ต้นกล้าไม่ได้อยากเจอพ่อ”

“อึก...ลุงไทร์พูดผิด อึก.. ต้นกล้าอยากเจอพ่อ” เด็กน้อยเริ่มร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันจะทนไม่ไหวแล้ว แต่อ้ายไทร์ก็ยกมือห้ามฉันไว้

“ถ้าต้นกล้าอยากเจอพ่อจริงๆ จะวิ่งหนีพ่อทำไมครับ ทำไมถึงไม่วิ่งมากอดพ่อล่ะครับ”

เด็กน้อยซู้ดน้ำมูก และค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโซฟา น้ำตาที่ไหลอาบแก้มก็เริ่มหยุด

“ขอโทษนะครับ ที่พ่อเพิ่งบอกลูก พ่อแค่อยากมาเซอร์ไพรส์วันเกิดลูก แต่พ่อทนไม่ไหว เลยมาหาต้นกล้าก่อนวันเกิด พ่อเลยไม่ได้บอก ว่าพ่อเป็นพ่อของลูก”

“อึก.. ลุงไทร์เป็นพ่อของผมจริงเหรอครับ ลุงไทร์ห้ามโกหกต้นกล้าอีกนะ ฮืออ.. ครูบอกว่าถ้าใครโกหกเป็นเด็กไม่ดี ฮืออ” น้ำตาของเด็กน้อยไหลอาบแก้มอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่ลูกแต่คนเป็นแม่ที่ยืนฟังทุกอย่างก็น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

อ้ายคือพ่อของต้นกล้าจริง ๆ เสียงในหัวใจของอิงดาวดังซ้ำ ๆ ที่บอกว่าอ้ายไม่ใช่พ่อเมื่อสามวันก่อน อิงดาวเจ็บแทบตาย แต่ถ้าอ้ายจะทิ้งทุกอย่างที่อ้ายพยายามมาทั้งชีวิตเพื่อเราสองแม่ลูก อิงดาวทำไม่ได้จริง ๆ

เด็กชายวัยสี่ขวบลงจากโซฟาวิ่งมาหาแม่ของเขาที่ยืนน้ำตาไหลไม่ต่างจากเขา ฉันคุกเข่าลงเช็ดน้ำตาให้ลูก มือเล็กเองก็เช็ดน้ำตาให้แม่เช่นกัน

“แม่ร้องไห้ทำไมครับ ต้นกล้ามาหาแม่แล้ว แม่ไม่ต้องร้องนะครับ” จากที่เด็กน้อยร้องไห้ พอเห็นน้ำตาของแม่ก็หยุดร้องแล้วมาปลอบแม่แทน ไม่รู้ว่าเขาเอานิสัยแบบนี้มาจากไหน บางอย่างเธอก็ไม่ได้สอนลูกเลยด้วยซ้ำ แต่ลูกกลับอ่อนโยนยิ่งกว่าเธอเสียอีก

“แม่ขอโทษนะลูก ที่โกหกลูกมาตลอด แม่ขอโทษจริง ๆ แม่เป็นแม่ที่ไม่ดีเลย”

“ต้นกล้ารักแม่ครับ แม่อย่าโกหกอีกนะครับ อึก ครูบอกว่าโกหกจะเป็นเด็กไม่ดีนะครับ ต้นกล้าไม่อยากให้แม่เป็นเด็กไม่ดี”

“แม่จะไม่โกหกอะไรลูกแล้ว” ฉันดึงลูกชายมากอดไว้แน่น สองแม่ลูกร้องไห้อย่างไม่อายคนที่นั่งมองทุกเหตุการณ์อยู่ที่โซฟา

“แม่ครับ ลุงไทร์คือพ่อของต้นกล้าเหรอครับ” เด็กน้อยเอาตัวออกเบา ๆ เพื่อถามแม่ให้แน่ใจอีกครั้ง

“ใช่จ่ะ ลุงไทร์คือพ่อของลูกนะ” พอได้คำตอบยืนยันจากแม่ เด็กชายวัยสี่ขวบก็วิ่งไปหาพ่อของเขาทันที แต่แทนที่จะวิ่งไปกระโดดกอด กลับวิ่งไปแค่อยู่ต่อหน้าคนเป็นพ่อ

“ต้นกล้าเรียกลุงไทร์ว่าพ่อได้ไหมครับ”

“ด..ได้สิครับ ลุงเป็นพ่อของต้นกล้านะครับ”

“พ…พ่อครับ ต้นกล้าขอกอดพ่อได้ไหมครับ”

“ได้สิครับ ได้ทั้งวันเลย” เด็กชายวัยสี่ขวบยิ้มกว้างเมื่อพ่อของเขาอุ้มเขาขึ้นมากอดบนตัก สีหน้าของไทร์ก็ดูมีความสุขมากไม่แพ้ต้นกล้า อย่างกับว่าเขารู้ว่าต้นกล้าเป็นลูกของเขาจริง ๆ อ้ายไทร์อุ้มต้นกล้าด้วยมือเดียว แค่เขายืนขึ้นต้นกล้าก็หัวเราะคิกคัก ส่วนสูงแม่กับพ่อมันคงต่างกันเยอะมากสินะ ลูกเลยรู้สึกตื่นเต้นที่ได้อยู่ที่สูง ๆ

“มา วันนี้เราสามคนไปเที่ยวไหนกันดี” พออ้ายไทร์พูดว่าสามคน หัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“แม่จะพาต้นกล้าไปให้อาหารปลาครับ ต้นกล้าชอบปลาครับ”

“ลูกชอบปลาเหรอ วันเกิดลูกทั้งที่พ่อจะพาไปดูปลาตัวใหญ่ ๆ เลยดีไหมครับ”

“ใหญ่เท่านี้เลยไหมครับ ต้นกล้าเคยดูปลาตัวใหญ่เท่านี้” เด็กน้อยง้างมือออกกว้าง

“ปลาที่พ่อจะพาไปดู ตัวใหญ่กว่าต้นกล้ากับแม่อีกนะ”

“โห ตัวใหญ่กว่าต้นกล้ากับแม่อีกเหรอครับ แล้วตัวใหญ่กว่าพ่อไหมครับ”

“ไม่ตัวใหญ่กว่าพ่อหรอก เพราะพ่อตัวใหญ่มาก ส่วนแม่กับต้นกล้าตัวเล็กนิดเดียว” พอล้อว่าฉันตัวเตี้ย ก็หันมาทำหน้ากวนใส่เลยนะ ยัยตาคนนี้นี่

จากนั้นทั้งสองหนุ่มก็คุยกันแทบไม่เว้นจังหวะหายใจ พอเด็กน้อยวัยสี่ขวบรู้ว่าลุงไทร์คือพ่อ ก็โยนทุกคำถามที่นึกขึ้นได้ในหัวถามใส่คนตัวใหญ่ไม่ยั้ง จนฉันอดสงสารเขาไม่ได้ เด็กก็แบบนี้ถามทุกอย่างที่อยู่ในหัว ไทร์พาสองแม่ลูกไปกินข้าวในห้างก่อน มื้อนี้ทานเป็นซูชิเพราะลูกบอกว่าอยากกิน ซูชิที่ฉันซื้อให้ลูกกินแค่คำละสิบยี่สิบบาทเพราะลูกกินแค่ห้าชิ้นก็อิ่มแล้ว แต่พี่ไทร์พาลูกมากินในห้างแล้วมันก็อร่อยกว่าซูชิในตลาดจริง ๆ เห็นฉันตัวแค่นี้ก็กินเยอะนะบอกเลย ส่วนอ้ายไทร์ไม่ต้องพูดถึง มื้อนี้อ้ายไทร์หมดไปเป็นหมื่นเพราะเขานั่นแหละกินไม่รู้จักอิ่ม แต่ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้เขารวยจะตายไป