อีบัวกับไอ้ขวัญ 3

เทพนั่งดื่มน้ำเย็นๆ ที่เรือนของบัว เขามองไปยังบ้านหลังเล็กที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก เพราะที่นี่คือที่ที่เขามักมาประจำ และแน่นอนมาเพราะมาหาน้องสาวข้างบ้าน และเมื่อตอนนี้อยู่กันลำพังกับบัว เพราะพ่อกับแม่ของบัวช่วยกันทำมื้อเย็นในครัว เขาจึงคว้ามือเล็กเปราะบางที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักทำสวนช่วยพ่อแม่ของบัว

          อุ้ย!

          บัวตกใจจะชักดึงมือกลับแต่ก็ถูกดึงรั้งไว้

          “พี่มีอะไรจะพูดกับบัว”

          “จ๊ะพี่เทพ” หล่อนบิดหน้าเอียงอาย สองแก้มนวลก็แดงระเรื่อขึ้นมาให้เห็นทันตา ดีที่ฟ้ายังไม่มืดเลย ทำให้เทพเห็นสีแก้มระเรื่อนั้นจนต้องยื่นมือไปเชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นแล้วหันมาสบตาตนเอง

          “ไม่ต้องอายพี่บัว”

          “ก็บัว...”

          “บัว....พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะ ถึงเวลาที่พี่ต้องพูด”

          “อะไรจ๊ะ?”

          “พี่ว่าพี่รักบัว บัวแต่งงานกับพี่นะ” เขาบอกรักเด็กสาวที่เห็นตั้งแต่เด็ก

          “พี่เทพ...”

          “พี่รู้ว่าบัวคิดยังไงกับพี่”

          “พี่เทพรักบัวจริงๆ เหรอจ๊ะ”

          “พี่รักบัว รักมานานแล้ว” เขาบอกย้ำให้เด็กสาวตรงหน้าฟังอีกครั้ง “บัวล่ะรักพี่บ้างไหมและจะแต่งงานกับพี่ได้ไหม”

          “บัวก็รักพี่เทพ พี่เทพดีกับบัวมาตลอด บัวจะแต่งงานกับพี่เทพ” สาวน้อยตอบอายๆ

          “บัว...” แล้วเทพก็ดึงรั้งร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดแน่นก่อนจะผละออกแล้วพูดต่อ “พี่กลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะบอกพ่อกับแม่ให้มาสู่ขอบัว”

          “จ้ะพี่เทพ ขอบคุณนะจ๊ะ”

          “พี่ต่างหากต้องขอบคุณบัวที่ตกลงแต่งงานกับพี่ พี่กลับก่อนนะ” แล้วเทพหนุ่มอ่อนโยนใจดีที่หล่อนเฝ้าฝันจะได้เป็นเจ้าสาวของเขามาตลอดวัยเด็กก็ใกล้เป็นจริงแล้ว เมื่อเขาขอเธอแต่งงาน บัวนั่งยิ้มมองตามคนตัวโตเดินลงบันไดไปจนพ้นสายตาก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งไปยังครัวเพื่อบอกข่าวดีกับพ่อและแม่ของตนเอง

          ใต้แสงไฟตะเกียงที่ให้ความสว่างบนบ้าน หมู่บ้านดงขามเป็นหมู่บ้านที่อยู่กลางป่ากลางเขาไฟฟ้าเข้าไม่ถึง ฉะนั้นกลางคืนมีเพียงแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันเท่านั้นที่ให้ความสว่าง ครอบครัวของผู้ใหญ่ชัดนั่งทานมื้อเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากัน และเมื่อทุกคนทานอิ่มแล้วเทพจึงเอ่ยบอกข่าวดีกับทุกคนเรื่องของตัวเองและบัว

          เพล้ง!

          เสียงปัดจานข้าวกระเด็นตกกระทบพื้นเสียงดังพร้อมร่างสูงใหญ่ของขวัญลุกขึ้น

          “ขวัญเป็นอะไรลูก” ลำดวนเอ่ยถามลูกชายคนเล็กเมื่ออยู่ๆ ก็ปัดจานข้าวกระเด็นตกลงพื้นและลุกขึ้นตึงตังแบบนี้

          “ไม่มีอะไรหรอกแม่ ฉันแค่เผลอคิดอะไรเพลินแล้วมือก็ดันปัดจานตก” เขาตอบเสียงเบาแล้วก้มมองหน้าพี่ชายที่นั่งข้างตัวเองก่อนหน้านี้และเทพกำลังแหงนเงยหน้าขึ้นมองหน้าของเขาอยู่

          “ไอ้ขวัญมึงเนี่ยนะ อารมณ์ร้อน แล้วเนี่ยหน้าตึงเหมือนกำลังโกรธใครมากกว่านะพ่อว่า” ผู้ใหญ่ชัดเอ่ยอย่างรู้นิสัยลูกชายคนเล็ก

          “เรื่องของฉันน่ะพ่อ ไอ้เทพกูกับมึงมีเรื่องต้องคุยกัน” พูดแค่นั้นก็เดินจากไปทันที ส่วนเทพก็รีบลุกขึ้นเดินตามน้องชายไป เพราะรู้ดีว่าขวัญกำลังโกรธตัวเองเรื่องบัว และเทพเองก็รู้ว่าขวัญนั้นก็รักบัวเหมือนตัวเอง แต่เรื่องแบบนี้ก็ต้องแล้วแต่ฝ่ายหญิงด้วยไม่ใช้ว่าตัวเองรักฝ่ายเดียวแล้วจะสมหวัง

          “พี่ชัดลูกเราจะไม่ต่อยกันเหรอพี่” ลำดวนถามสามีที่นั่งข้างๆ

          “ให้มันต่อยกันไปเถอะ มันโตกันแล้ว” ผู้ใหญ่ชัดส่ายหน้าไปมาแล้วหันมาสนใจเรื่องสู่ขอบัวต่อ “พรุ่งนี้เราจะไปบ้านบัวกัน ไปขอหนูบัวกับแม่ตองและพ่อขจรกัน”

          “จ้ะพี่ ฉันละดีใจที่ตาเทพของเราจะเป็นฝั่งเป็นฝา แต่ขวัญน่ะสิพี่ ตาคนนี้ไม่รู้เลยจะมีผู้หญิงคนไหนทนนิสัยได้”

          หึหึ

          “พี่ขำเหมือนมีอะไรที่ฉันไม่รู้อย่างงั้นแหละ”

          “ไม่รู้สิแม่ลำดวน ไอ้ขวัญมันเหมือนใครที่ไหน และพ่อก็รู้ว่ามันรักหนูบัวด้วย”

          “รัก แต่หนูบัวรักพ่อเทพของเราไม่ใช่เหรอพี่”

          “ก็นั่นแหละ ผู้หญิงเขาไม่เล่นด้วยกับมันหรอก ไอ้ขวัญมันใจร้อนและห่ามเกินหนูบัวไม่รักมันหรอก แต่หนูบัวจะได้กับใครยังไงก็เป็นสะใภ้เราอยู่ดีไม่ใช่เหรอแม่มึง”

          “นั่นสิจ๊ะ”

แล้วลำดวนก็เก็บถ้วยจานและแก้วที่กระเด็นตกลงพื้นพร้อมเช็ดถูทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อนจะไปอาบน้ำเพื่อเข้านอนสำหรับวันนี้ ส่วนผู้ใหญ่ชัดนั้นก็ไปยืนชมดาวบนฟ้าที่ระเบียงบ้านรอลูกชายทั้งสองกลับขึ้นมาบนเรือน