อ๊า...ฝ่าบาท

เมื่อร่างบางคล้อยหลังลับตา เผยมาม่า นางกำนัลอาวุโสคนสนิทก็รีบก้าวเข้ามาถามด้วยความสงสัย

“ฮองเฮา พระองค์ทรงเกลียดบุตรอนุผู้นี้นัก เหตุใดจึงส่งนางไปรับความโปรดปรานเล่าเพคะ?”

หวังเหมยหรงแค่นหัวเราะ นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นอำมหิต

“พ่อแม่รักลูก ย่อมต้องมองการณ์ไกล หลีอินแม้เป็นลูกอนุแต่สุขุมและฉลาด ที่สำคัญ... อนุหลินผู้เป็นแม่แท้ๆ คือจุดอ่อนชิ้นโตของนาง ควบคุมง่ายยิ่งกว่าอะไร ดี... อีกไม่กี่วันหาเรื่องให้นางดื่มยาตัดสายเลือดชามนั้นเสีย เมื่อหมดหวังจะมีลูกของตัวเอง เด็กสองคนนั่น ก็จะเป็นที่พึ่งเดียวในชีวิตนาง ถึงตอนนั้น... นางก็ต้องยอมเป็นหมากให้ข้ากับลูกใช้งานไปจนตาย เจ้าคอยดูสิ”

ณ ตำหนักเจี้ยงเสี่ย บรรดานางกำนัลจากกองถวายงานนำฉลองพระองค์มาให้เลือกสรรเตรียมพร้อมสำหรับค่ำคืนสำคัญ

“ท่านหญิงเพคะ กองถวายงานนำชุดมาให้เลือกตามกฎ ท่านหญิงจะรับชุดสีแดงหรือสีขาวดีเพคะ?” ซิงซินถามพลางพยายามยื่นชุดสีขาวเรียบๆ ให้

หลีอินกวาดมองแล้วนึกรู้ทันที...  ‘หวังเหมยหรง... ชาติก่อนข้ากลัวจะแย่งรัศมีเจ้า จึงยอมใส่เสื้อผ้าสีจืดชืด แต่กลับลืมไปว่าสิ่งที่องค์เหนือหัวโปรดปราน คืองานศิลป์ที่มีชีวิตชีวาต่างหาก’

“เปลี่ยนชุด... เอาชุดสีแดงเพลิงมาให้ข้า” หลีอินสั่งน้ำเสียงเด็ดขาด

ในค่ำคืนนั้น... ภายในห้องบรรทมหลวง ฮ่องเต้เจียงเฉินหรงก้าวเข้ามาสบสายตากับสตรีในชุดสีแดงเพลิง งดงาม เย้ายวน และมีชีวิตชีวาจนโอรสสวรรค์ชะงักไปชั่วครู่

“เงยหน้าขึ้นให้เราดูซิ” ตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ฝ่าบาท...” หลีอินช้อนสายตาขึ้นสบพระเนตรอย่างเอียงอาย

“เจ้ากับพี่สาว... ไม่ใคร่จะเหมือนกันเท่าไรนะ” ฝ่าพระหัตถ์แกร่งเชยคางนางขึ้น

“หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรอนุ ย่อมไม่อาจเทียบพี่หญิงได้แม้เศษเสี้ยวเพคะ” ดวงตาสั่นระริกแสร้งทำเป็นต้อยต่ำน่าทะนุถนอม

“บุตรอนูหรือ? บุตรอนูก็ดี สดใสเฉิดฉาย ข้าชอบนัก” ฮ่องเต้กระซิบชิดใบหู

“ฮองเฮาบอกเราว่า เจ้านิสัยอ่อนโยนและเชื่อฟังที่สุด”

“หม่อมฉัน... ย่อมว่าง่ายตามใจฝ่าบาททุกเรื่องเพคะ แต่ว่า... อ๊ะ” ร่างบางอุทานเบาๆ เมื่อถูกรวบตัวเข้าสู่โองอ้อมกอดแกร่ง

“หลีอิน... เจ้าช่างต่างจากพี่สาวของเจ้ายิ่งนัก” ภายใต้แสงเทียนสั่นไหว ตำหนักอบอวลด้วยกลิ่นเครื่องหอมชั้นเลิศ

บนแท่นบรรทมกว้างขวางปูลาดด้วยฟูกไหมหนานุ่มสีทอง ฮ่องเต้ซุกไซ้ซอกคอหงส์ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อเนียนละเอียด ทรงกดจูบลงบนจุดชีพจรเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

หลีอินทอดสายตามองอย่างยั่วยวน มือเรียวลูบไล้แผงอกกว้าง นิ้วงามกรีดกรายสะกิดเบาๆ กระตุ้นอารมณ์ ก่อนจะช้อนสายตาถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“เช่นนั้น... ฝ่าบาททรงชอบพี่หญิง หรือชอบหม่อมฉันมากกว่ากันเพคะ?” คำถามหาญกล้านั้นมิได้ทำให้เจ้าชีวิตขุ่นเคือง ตรงกันข้าม กลับยิ่งจุดประกายความท้าทาย

“ยวนใจนัก... เจ้าจิ้งจอกน้อย” ฮ่องเต้หัวเราะอย่างพึงใจ ก่อนจะพลิกวรกายทาบทับ กดนางลงกับฟูกนอน ทรงสอดฝ่าพระหัตถ์เข้าใต้สาบเสื้อไหมเนื้อบางเบา

“ฝ่าบาท... อ๊ะ...” เสียงหวานประท้วงแผ่วเมื่อฝ่าพระหัตถ์แกร่งเลื่อนขึ้นมากุมบีบทรวงอกอวบอิ่ม ความนุ่มยืดหยุ่นสู้มือทำให้ทรงครางต่ำในพระศอ

ปลายนิ้วสะกิดหยอกเย้าผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าจนร่างน้อยต้องบิดเกร็ง โอรสสวรรค์ไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลย ริมฝีปากร้อนผ่าวกดจูบปิดโอษฐ์เรียวบาง

รสสัมผัสเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ ก่อนจะบดเบียดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาชิมความหวาน หลีอินมิได้ไร้เดียงสาตามประสาหญิงสาวในตระกูลใหญ่ นางใช้เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดตอบโต้รสจูบอย่างเจนจัด

สองมือเลื่อนขึ้นจิกเส้นพระเกศาเพื่อระบายอารมณ์ที่ท่วมท้น เรียวขาถ่างออกเปิดทางให้พระวรกายแกร่งแทรกตัวเข้าประทับกลางกาย

ฉลองพระองค์และเสื้อผ้าไหมถูกปลดเปลื้องจนพ้นเรือนร่าง ในเวลานี้หลีอินนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่างหนา

ผิวขาวอมชมพูตัดกับฟูกไหมสีทองอย่างงดงาม ฮ่องเต้ก้มลงครอบครองยอดอกข้างหนึ่ง ตวัดปลายลิ้นรัวไล้จนหญิงสาวต้องหยัดสะโพกขึ้นด้วยความรัญจวน

“อ๊า... ฝ่าบาท... หม่อมฉันเสียวเหลือเกินเพคะ...” สองมือโอบกอดพระเศียรให้แนบชิดกับอกอวบ ขณะที่อกอีกข้างถูกฝ่าพระหัตถ์เค้นคลึงจนเนื้อนุ่มล้นตามร่องนิ้ว

ความร้อนรุ่มภายในกายพุ่งสูงขึ้น ฮ่องเต้เอื้อมพระหัตถ์ลงต่ำ ลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะเลื่อนลงไปยังเนินเนื้อนุ่มเบื้องล่าง...

เรียวนิ้วยาวแตะต้องลงบนจุดกึ่งกลางความเป็นสตรี ที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานใสหล่อลื่น หลั่งออกมารองรับอารมณ์รัก