แก้ลำ

“สิ่งสำคัญที่สุดยามนี้คือการถนอมครรภ์ ของใช้ทุกอย่างในวังหลัง เราจะสั่งให้จัดสรรคัดเลือกส่งให้ตำหนักเจี้ยงเสี่ยเป็นอันดับแรก” ฮ่องเต้ประกาศตอกย้ำอำนาจ

เจ้ากุ้ยเฟยยกยิ้มสะใจ พระนางตวัดสายตาไปทางฮองเฮา

หวังเหมยหรงที่หน้าซีดเผือดดั่งไร้เลือด

“ฝ่าบาทเพคะ ในเมื่ออินกุ้ยเหรินตั้งครรภ์แล้ว ย่อมห้ามตรากตรำทั้งกายและใจ การเลี้ยงดูองค์ชายและองค์หญิงเป็นภาระใหญ่หลวง หากกระทบกระเทือนต่อครรภ์มังกรย่อมไม่คุ้มเสีย เพื่อความมั่นคงของสายเลือดมังกร เรื่องที่ฮองเฮาทรงตระเตรียมไว้ เห็นทีต้องพิจารณาใหม่เพคะ”

“ที่กุ้ยเฟยกล่าวมามีเหตุผล” ฮ่องเต้พยักพระพักตร์เห็นพ้อง

“ฝ่าบาท... มิได้นะเพคะ”

หวังเหมยหรงหวีดร้องเสียงหลง พลางพยุงกายลุกขึ้นจากเตียง

“เหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์คือดวงใจของหม่อมฉัน พวกเขายังเยาว์นัก หากต้องจากอกมารดากะทันหัน หม่อมฉันไม่อาจวางใจได้เลย โปรดเห็นใจหัวอกคนเป็นแม่ด้วยเถิดเพคะ” เจ้ากุ้ยเฟยหัวเราะเสียงสูง

“ฮองเฮาตรัสเช่นนี้ก็ไม่ถูกนัก มอบองค์ชายองค์หญิงให้พระสนมชั้นสูงที่มีความพร้อมช่วยดูแล ไฉนจึงรังเกียจกันเล่าเพคะ? หม่อมฉันมีแต่ความปรารถนาดี หวังช่วยแบ่งเบาพระภาระ หรือในสายตาของฮองเฮา... หม่อมฉันเป็นเพียงคนนอกที่จ้องจะทำร้ายองค์ชายกันแน่?” คำพูดตบหัวแล้วลูบหลังอันแสนชาญฉลาด ทำเอาหวังเหมยหรงเกร็งคั่งเถียงไม่ออก

หลีอินเห็นจังหวะเหมาะ จึงแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายเอนซบลงกับอกแกร่งของโอรสสวรรค์

“อุ๊ย... ฝ่าบาท”

“หลีอิน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ฮ่องเต้โอบกอดนางไว้ด้วยความตื่นตระหนก

“หม่อมฉันใจสั่นและเวียนศีรษะเล็กน้อยเพคะ คงเพราะคุกเข่านานเกินไป...”

“มัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบนำเก้าอี้บุแพรต่วนเบาะหนานุ่มมาให้อินกุ้ยเหรินนั่งเดี๋ยวนี้” ฮ่องเต้ตวาดสั่งนางกำนัลอย่างลนลาน

หลีอินทอดกายนั่งลงอย่างอ่อนช้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยอย่างนุ่มนวล

“ฝ่าบาท ทั้งฮองเฮาและกุ้ยเฟยต่างก็ปรารถนาดีต่อสายเลือดราชวงศ์ เจตนาน่านับถือนักเพคะ ตัวหลีอินไร้ความสามารถ ยามนี้เพียงดูแลตนเองยังแทบไม่ไหว ไม่กล้าเห็นแก่ตัวจนทำให้องค์ชายและองค์หญิงต้องเสียการอบรม หากเจียงกุ้ยเฟยจะช่วยเมตตาดูแลแทน หลีอินย่อมซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

นางปรายสายตามองหวังเหมยหรงที่จ้องมองมาอย่างเคียดแค้น ก่อนจะแย้มยิ้มหยันในอก

“ทว่าฮองเฮารักบุตรยิ่งนัก หม่อมฉันเข้าใจหัวอกนั้นดี ในเมื่อทรงลังเล... มิสู้ให้เด็กๆ เป็นผู้เลือกเองดีไหมล่ะเพคะ? จิตใจของเด็กบริสุทธิ์และเสแสร้งไม่เป็น เลือกผู้ที่อยากอยู่ด้วยตนเอง ย่อมทำให้ฮองเฮาวางพระทัยที่สุดเพคะ”

“จริงดังนั้นเพคะ” เจ้ากุ้ยเฟยรับมุกทันควัน “ให้องค์ชายเหิงกับฝูเอ๋อร์เป็นผู้เลือกเองเถิดเพคะ”

ฮ่องเต้พอพระทัยยิ่ง

“ถ้าเช่นนั้น จงเรียกองค์ชายเหิงเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้”

ไม่นานนัก จวินเหิงวัยเยาว์ก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีร่าเริง หวังเหมยหรงรีบกวักมือเรียกบุตรชายด้วยน้ำตานองหน้า

“เหิงเอ๋อร์ เหิงเอ๋อร์รีบมาหาเสด็จแม่เร็วเข้า... มาหาแม่เร็ว”

ทว่าเจ้ากุ้ยเฟยกลับก้าวเข้าไปดักหน้า ส่งยิ้มหวานละมุนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“องค์ชายเหิง... เสด็จแม่ของเจ้าประชวรหนัก ไม่อาจเล่นกับเจ้าได้ตลอดเวลา ต่อไปนี้ย้ายไปอยู่ตำหนักของน้ากุ้ยเฟยดีหรือไม่?”

“เอ๊ะ?” เด็กชายชักสีหน้าสงสัย

“ที่ตำหนักของน้า มีของเล่นกลไกส่งตรงมาจากนอกวัง ทั้งม้าไม้และลิงไม้ที่ตีลังกาได้ ทั้งยังมีขนมปิ่งหรูซูของโปรดเจ้า ให้ห้องเครื่องทำถวายทุกวัน... เจ้าอยากย้ายไปอยู่กับน้าหรือไม่จ๊ะ?” เด็กน้อยผู้รักสนุกและตะกละ มีหรือจะทนการหว่านล้อมนี้ได้ จวินเหิงแย้มยิ้มกว้าง

“ลูก ยอมพ่ะย่ะค่ะ ลูกชอบตำหนักเสด็จน้ากุ้ยเฟย ม้าไม้ที่ตำหนักของเสด็จน้าวิ่งได้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“เหิงเอ๋อร์” หวังเหมยหรงกรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความบอบช้ำและโกรธแค้น

“เจ้าลืมสิ่งที่แม่เคยสั่งสอนแล้วหรืออย่างไร”

จวินเหิงหันไปหาเสด็จแม่ของตน ก่อนจะยืดอกตอบด้วยความจองหอง คำพูดฉะฉานต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ โดยมิได้รู้เลยว่า... หายนะกำลังคืบคลานเข้ามาทักทายตนเองในไม่ช้า

“เสด็จแม่ สิ่งที่พระองค์เคยตรัสสอน ลูกไม่เคยลืมพ่ะย่ะค่ะ” จวินเหิงยืดอกเอ่ยฉะฉาน

“พระองค์บอกเองว่า หวังหลีอินเป็นแค่นางอนุชั้นต่ำ... น้าต้อยต่ำพรรค์นั้นจะคู่ควรมาดูแลลูกกับฝูเอ๋อร์ได้อย่างไร ให้ลูกไปอยู่กับเสด็จน้ากุ้ยเฟยผู้สูงศักดิ์น่ะดีที่สุดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

สิ้นคำพูดของเด็กชาย ทั่วทั้งห้องบรรทมหลวงพลันเงียบสงัดราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งขั้วโลก

“นางอนุชั้นต่ำรึ... ช่างเป็นคำด่าทอที่สั่งสอนกันมาได้ดีจริง”

ฮ่องเต้เจียงเฉินหรงตวาดดังสนั่นจนแจกันโบราณข้างแท่นบรรทมสั่นสะเทือน พระพักตร์ดำทะมึนด้วยความกริ้ว

“ฮองเฮา... นี่คือนิสัยและคำสั่งสอนที่เจ้าใช้พร่ำสอนโอรสองค์โตของราชวงศ์งั้นหรือ”

“มะ... ไม่ใช่นะเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ได้สอนเด็กๆเช่นนั้นเลยนะเพคะ” หวังเหมยหรงหน้าซีดเผือด พยายามพยุงกายสั่นเทาขึ้นมากราบทูลด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก

ทว่าจวินเหิงผู้โง่เขลาและจองหอง กลับก้าวมาเอ่ยแทรกซ้ำ

“เสด็จพ่อ ทั่วทั้งราชสำนัก ใครบ้างไม่รู้ว่าหวังหลีอินเป็นเพียงบุตรอนุ มารดานางก็เป็นแค่บ่าวชั้นต่ำปีนเตียงนาย เรื่องต่ำทรามเช่นนี้ไม่ต้องรอให้เสด็จแม่สอนหรอกพ่ะย่ะค่ะ ลูกเห็นแล้วก็หมั่นไส้ ไม่อยากจะมองหน้า”

“เหิงเอ๋อร์ หุบปากเดี๋ยวนี้” หวังเหมยหรงหวีดร้องอย่างสิ้นหวัง แต่มันสายไปเสียแล้ว...

จวินเหิงไม่สนใจมารดา เขาหันไปเกาะแขนเสื้อเจียงกุ้ยเฟยด้วยท่าทางออดอ้อน

“เสด็จน้า... คืนนี้ทรงสอนลูกทำว่าวได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เจียงกุ้ยเฟยหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะ “สอนสิจ๊ะ... ย้ายไปตำหนักน้าเมื่อใด น้าจะสอนเจ้าเล่นทุกอย่างเอง”

พลางลูบศีรษะเด็กชายด้วยความรักใคร่แฝงจริต

“เยี่ยมเลยพ่ะย่ะค่ะ” เด็กชายกระโดดโลดเต้น

เจียงกุ้ยเฟยหันไปย่อกายทูลฮ่องเต้ นัยน์ตาพราวระยับ

“ฝ่าบาททอดพระเนตรสิเพคะ... องค์ชายใหญ่ทรงถูกชะตากับหม่อมฉันยิ่งนัก หม่อมฉันขอสัญญาว่าจะอบรมสั่งสอนองค์ชายอย่างสุดความสามารถ จะสอนทั้งกิริยามารยาทและกฎระเบียบในวัง ให้รู้จักเคารพผู้ใหญ่และเอ็นดูผู้น้อย ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนเพคะ ส่วนอินกุ้ยเหริน... ก็จงวางใจ พักผ่อนถนอมครรภ์ให้เต็มที่ เพื่อเกื้อหนุนกำเนิดมังกรองค์ใหม่ให้แก่แผ่นดินเถิดเพคะ”

หวังเหมยหรงแทบใจสลาย นางหันไปหาบุตรสาวคนเล็ก