LOGINShare
ตอนที่ 6 : ตอนเช้าที่บ้านหัวหน้า
publish date:
2026-10-13 22:28:33ดาไปนั่งรอในรถของริท ระหว่างรอเขาคุยโทรศัพท์กับเพื่อนอยู่ด้านนอก เพราะริทออกมาโดยไม่ล่ำราเพื่อนสักคน พวกเขาจึงโทรมาต่อว่าและโทรมาแซวเขากับดา เพราะคิดว่าเธอเป็นแฟนใหม่ของริท
ด้วยความที่ดาหนังท้องตึงหนังตาหย่อน บวกกับแอร์ในรถที่เปิดอย่างเย็นฉ่ำ เธอก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว กว่าที่ริทจะคุยโทรศัพท์เสร็จ เธอก็หนีไปเฝ้าพระอินทร์ก่อนแล้ว
ริทกะว่าจะไปส่งดาที่บ้าน แต่เธอก็ดันมาหลับซะนี่ แถมปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น พอจะหาโทรศัพท์ของดาเพื่อโทรถามทางจากคนที่บ้านของเธอ ก็ปรากฏว่าโทรศัพท์ของดาแบตหมดอีก ริทเริ่มหัวเสีย เขาไม่รู้จะทำยังไงต่อดี จึงพยายามปลุกดาอีกครั้ง
แต่เธอก็หลับสนิทจนผิดสังเกต ริทเริ่มเอะใจ เลยโทรกลับไปถามเพื่อนของเขาว่าได้ใส่อะไรลงไปในแก้วของดาหรือเปล่า เพราะเพื่อนของเขาเป็นคนส่งแก้วให้ดาดื่ม
แน่นอนเพื่อนไม่ยอมตอบ แถมยังปฏิเสธอย่างมีพิรุธ แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะคิก ๆ ของเจ้ากลุ่มเพื่อนตัวแสบแว่วมาในโทรศัพท์ เขาก็รู้ทันทีว่านี่เป็นแผนของพวกนั้น ยังไม่ทันที่เขาจะด่า พวกเพื่อนบ้าก็ดันตัดสายทิ้งไปซะก่อน
เขาหันกลับมามองดาด้วยสีหน้าหนักใจ สภาพแบบนี้คงไปส่งเธอที่บ้านไม่ได้แน่ มีแต่จะต้องรอให้เธอตื่นก็เท่านั้น เขาใช้ความคิดอยูู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจได้ว่าจะพาเธอกลับไปคอนโดด้วย
ริทขับรถมาถึงคอนโดของตัวเองเสร็จ ก็ต้องแบกห่ามร่างอันหนักอึ้งของดาลงมาจากรถ และพาขนย้ายเข้าไปในลิฟท์ กว่าจะถึงประตูหน้าห้องก็เล่นเอาทุลักทุเลพอสมควร
ริทวางดาไว้ที่โซฟา ก่อนที่เขาจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและภาวนาให้เธอตื่นขึ้นมา แต่ก็ไม่เป็นผล ริทจึงถอดรองเท้าของดาออก อุ้มเธอไปไว้บนเตียงนอน ก่อนจะห่มผ้าให้เรียบร้อย ส่วนเขาก็เตรียมหมอนกับผ้าห่มออกมาจากตู้ เพื่อที่จะไปนอนบนโซฟาแทน
ริทเผลอมองดูดาตอนหลับ แล้วเขาก็แอบคิดว่าตอนเธอนอนนี่ดูน่าทะนุถนอมมากกว่าตอนตื่นเป็นไหน ๆ เขาแอบขำนิด ๆ ก่อนจะปิดไฟแล้วเข้านอน
.
.
.
เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยเสียงโวยวายของดา
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น หัวหน้าพาฉันมาที่นี่ทำไม" ดาเขย่าตัวริทที่ยังนอนงัวเงียอยู่บนโซฟาให้ตื่นขึ้นมาตอบคำถามเธอ
เขาค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ พอเห็นหน้าดาก็พูดว่า
"ตื่นได้สักทีนะ เธอนี่หลับลึกจนฉันคิดว่าตายไปแล้วซะอีก" ริทยันตัวเองขึ้นมานั่งต่อว่าดาบนโซฟา
"หัวหน้าบอกมาให้หมดนะ เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น" ดาฉุนจัด เธอนั่งตรงข้ามริทรอฟังเขาอธิบาย
ริทถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่เขาจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ดาฟังอย่างละเอียด
"เพื่อนหัวหน้านี่แย่มาก ๆ ฉันจะไม่ไปกินข้าวร้านนั้นอีกแล้ว" ดาบ่นขึ้นมาทันทีที่ริทเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนจบ
"ฉันเตือนเธอแล้ว"
"หัวหน้าเตือนตอนไหน แค่บอกว่าที่นั่นเป็นร้านเหล้า" ดาเถียง
"ก็ใครจะไปคิดว่าพวกบ้านั่นมันจะใส่ยานอนหลับให้เธอกิน"
"แล้วพวกนั้นไปเอายาแบบนั้นมาจากไหน จงใจเอามาใช้กับใครกันแน่" ดาเริ่มตั้งแง่สงสัย
"ถ้าเธออยากรู้นัก ฉันจะพาเธอไปเจอมัน แล้วอยากรู้อะไรก็ถามเลย" ริทพูดประชด
"จะบ้าเหรอ พวกนั้นน่ากลัวจะตาย" ดาโวยวายแล้วบ่นอุบอิบ ริทเห็นท่าทีของดาที่หวาดระแวงเพื่อนของเธอแล้วจึงอยากแกล้งต่อ
"แล้วเธอไม่กลัวฉันบ้างเหรอ" ริทถามขึ้นพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัย
"แล้วจะกลัวหัวหน้าไปทำไมกัน" ดาพูดพร้อมเลิกคิ้ว
"ยังไงฉันก็เป็นผู้ชายนะ แล้วเราก็อยู่กันแค่สองคนด้วย"
ริทพูดเสร็จก็โน้มตัวเขามาหาดา ตาตกใจจนตาแทบถลนออกมาจากเบ้า เธอรีบพลักไหล่เขาให้ลงไปนอนที่โซฟาเหมือนเดิม ส่วนดาก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปหลบอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของมุมห้อง ริทขำกับท่าทีของเธอ
"ขำอะไรนักหนา" ดาถามกลับไปอย่างกลัว ๆ กล้า ๆ แกล้งทำเสียงเข้มพยายามดุใส่ริท
"ไม่ต้องห่วง ยังไงฉันก็ไม่สนใจเธอหรอก" ริทตอบกลับไป หลังจากพยายามกลั้นขำเอาไว้
"ฉันก็จะไม่สนใจหัวหน้าเหมือนกัน" ดาพูดเสียงดังหนักแน่น
"เธอไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เพราะเราต้องไปทำงานกัน" ริทเปลี่ยนเรื่อง พร้อมวางมาดเคร่งขรึม
ดาทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องไปทำงาน แล้วเธอก็ก้มลงมองดูเสื้อผ้าตัวเอง เธอกำลังจะอ้าปากบอกริทว่าเธอไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยน แต่ริทเหมือนรู้ว่าเธอจะพูดอะไร เขาเลยชิงตอบก่อนว่า
"ฉันมีเสื้อผ้าของผู้หญิงอยู่ในตู้ด้านในสุด"
"นายมีเสื้อผ้าผู้หญิง" ดาทวนคำพูดของริทพร้อมทำตาโต
"ทำไม เธอสงสัยว่าฉันจะเอาไว้ใส่เองหรือไง" ริทถามแบบกวน ๆ กลับ แต่ดากับส่ายหน้าไปมาอย่างเร็วพร้อมชี้นิ้วมาที่เขาแล้วพูดว่า
"หัวหน้าเคยพาผู้หญิงมานอนที่นี่" ดาพูดสิ่งที่เธอคิดอยู่ในหัวออกมา
"นั่นมันของแฟนเก่าฉัน เธอเอาไปใส่แล้วไม่ต้องเอามาคืนหรอก จะเอาไปทั้งหมดเลยก็ได้ ฉันให้" ริทร่ายยาวบอกดา ก่อนที่เธอจะเข้าใจอะไรผิดไปมากกว่านี้
"ไม่เอาหรอก แค่ยืมใส่ก็พอแล้ว อีกอย่างหัวหน้าไม่ใช่เจ้าของชุดซะหน่อย เกิดเขากลับมาทวงจะทำไง" ดาอธิบายเหตุผลของเธอ
"เขาไม่มีวันกลับมาหรอก" ริทพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่ดาแอบเห็นสายตาของเขาเศร้าลงเล็กน้อย บรรยากาศในห้องเงียบสงัด ไม่มีใครต่อบทสนทนา ริทตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้และไล่ให้ดาไปอาบน้ำ
Latest chapter
อุบัติรัก พนักงานใหม่ ตอนที่ 18 : พรีเซนต์งานครั้งแรก
เช้าวันพุธมาถึงเร็วกว่าที่ดาต้องการ ตั้งแต่ลืมตาตื่น เธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรหนัก ๆ กดอยู่ในท้อง ไม่ใช่อาการป่วย แต่เป็นความตื่นเต้นล้วน ๆ เพราะวันนี้คือวันที่เธอต้องพรีเซนต์งานต่อหน้าลูกค้าครั้งแรกอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่การเสนอความคิดเห็นเล็ก ๆ ระหว่างดูไซต์งาน ไม่ใช่การนั่งจดบันทึกอยู่ที่มุมห้องประชุม แต่เป็นการยืนอยู่หน้าโต๊ะประชุม พูดอธิบายแนวคิด และตอบคำถามจากลูกค้าด้วยตัวเอง ยิ่งเธอคิดถึงมันมากเท่าไหร่ มือก็ยิ่งเย็นมากขึ้นเท่านั้น“โอ๊ย…” ดานั่งกุมหัวอยู่หน้าโต๊ะอาหารในคอนโดกาแฟแก้วแรกของวันยังช่วยอะไรไม่ได้ เธอเปิดแท็บเล็ตไล่ดูสไลด์เป็นรอบที่สิบ จนสุดท้ายตัวเองเริ่มจะเวียนหัวถ้าพูดผิดล่ะถ้าตอบคำถามไม่ได้ล่ะถ้าลูกค้าไม่ชอบล่ะยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด สุดท้ายเธอจึงตบแก้มตัวเองเบา ๆ สองที “พอเลยดา เธอจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มไม่ได้นะ” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง แม้จะพยายามทำใจให้สบาย แต่ตลอดทางที่มาบริษัท เธอก็ยังคงท่องสคริปต์ในหัวไม่หยุด จนกระทั่งเดินชนประตูกระจกหน้าล็อบบี้ปึก!“โอ๊ย...” ดาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะหัวไปกระแทกกับประตูกระจกใสหน้าต
อุบัติรัก พนักงานใหม่ ตอนที่ 17 : คนที่ดูเหมาะสม
ช่วงสายของวันจันทร์ออฟฟิศทั้งชั้นกำลังวุ่นวายกับการเตรียมประชุมโปรเจกต์ใหม่ เสียงโทรศัพท์ดังสลับกับเสียงคีย์บอร์ด พนักงานฝ่ายขายเดินเข้าออกห้องประชุมกันแทบตลอดเวลา เอกสารหลายกองถูกวางกระจายอยู่บนโต๊ะกลางจนแทบไม่มีพื้นที่เหลือ ส่วนดากำลังนั่งง่วนอยู่กับการแก้พรีเซนเทชันที่โดนริทคอมเมนต์กลับมาเมื่อคืน‘ฟอนต์เล็กไป รูปเยอะเกิน สไลด์นี้รก’“โอเคค่ะหัวหน้า ฉันทราบแล้วค่ะหัวหน้า” เธอบ่นงึมงำกับตัวเองพลางลากเมาส์เปลี่ยนขนาดตัวอักษรไปด้วยพี่จอยที่นั่งโต๊ะใกล้กันแอบหัวเราะ “โดนแก้งานอีกแล้วเหรอ”“ค่ะ” ดาถอนหายใจ “ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าหัวหน้ามีความสุขกับการทรมานคนหรือเปล่า”“อาจจะมี”“พี่จอย!”“อ้าว ฉันพูดจริง” อีกฝ่ายหัวเราะชอบใจ “แต่ดาก็เก่งขึ้นเยอะนะ ตั้งแต่มาทำงานที่นี่”ดาชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ“ยังอีกไกลเลยค่ะ” ถึงภายนอกจะพูดเล่นได้ แต่ลึก ๆ เธอก็รู้ตัวจริง ๆ ว่าตัวเองยังตามคนอื่นไม่ทัน โดยเฉพาะเวลาต้องอยู่ในห้องประชุมกับทีมออกแบบหรือฝ่ายขายระดับอาวุโส ทุกคนดูมั่นใจ ดูเป็นมืออาชีพ ดูรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร ต่างจากเธอที่หลายครั้งยังแอบเปิด Google หาความหมายศัพท์เฉพาะหลังประชุมจบ“
อุบัติรัก พนักงานใหม่ ตอนที่ 16 : วันพบปะลูกค้า
เช้าวันต่อมาดามาถึงออฟฟิศก่อนเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกตึกสูงเข้ามากระทบพื้นหินอ่อนด้านหน้า ออฟฟิศยังคงเงียบกว่าปกติ พนักงานหลายคนยังมาไม่ถึง มีเพียงเสียงแม่บ้านเข็นรถทำความสะอาดผ่านไปอย่างช้า ๆ กับกลิ่นกาแฟจากร้านด้านล่างที่ลอยขึ้นมาเตะจมูกดายืนอยู่หน้าลิฟต์ มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือกอดแฟ้มเอกสารแน่น ใต้ตาเธอมีรอยดำจาง ๆ จากการนอนดึกของเมื่อคืน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังฝืนแต่งหน้าอ่อน ๆ เพื่อให้ตัวเองดูสดชื่นขึ้นมาหน่อย“ห้ามหลับในรถ…ห้ามพูดผิด…ห้ามทำตัวเด๋อ…” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะมองเงาตัวเองที่สะท้อนกับประตูหน้าลิฟต์วันนี้เป็นวันแรกที่เธอต้องออกไปพบลูกค้าที่ไซต์งานกับริทธิกร ไม่ใช่แค่ไปดูโรงงานแบบครั้งก่อน แต่เป็นการเข้าไปประชุมหน้างานกับลูกค้าระดับใหญ่ของบริษัท เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน เพราะมัวแต่เตรียมข้อมูลกับท่องรายละเอียดโปรเจกต์ทั้งคืน“ติ๊ง” เสียงของลิฟต์ดังขึ้นประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมร่างสูงในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม ริทเดินออกมาพอดี ดาชะงักทันที“หัวหน้า…”ริทมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปที่แก้วกาแฟในมือ“เช้าดี” ริทเอ่ยขึ้นเหมือนจะเป็นคำชม“ค
อุบัติรัก พนักงานใหม่ ตอนที่ 15 : คืนทำงานล่วงเวลา
เวลาสี่ทุ่มกว่า ทั้งชั้นของออฟฟิศเงียบจนแทบได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอยู่เหนือศีรษะ ไฟในหลายแผนกถูกปิดไปแล้ว เหลือเพียงแถวโต๊ะทำงานด้านหน้ากระจกที่ยังมีแสงสว่างอยู่เพียงไม่กี่จุดเท่านั้น ภายนอกหน้าต่างอาคารสูงของเมืองยังคงเต็มไปด้วยแสงไฟ รถยนต์วิ่งเป็นสายยาวอยู่ด้านล่าง ราวกับเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล แต่สำหรับดาตอนนี้เธอแทบไม่รู้แล้วว่าเวลาเดินไปถึงไหน หญิงสาวนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊กโดยมีเอกสารกองโตวางล้อมรอบ ทั้งตัวอย่างวัสดุไม้ แคตตาล็อกเฟอร์นิเจอร์ สมุดโน้ต และกระดาษที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียน เส้นผมที่เคยมัดเรียบร้อยเริ่มหลุดลงมาปรกแก้ม เสื้อเชิ้ตสีอ่อนยับเล็กน้อยจากการนั่งทำงานมาหลายชั่วโมง เธอขยับแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะจ้องภาพตัวอย่างออฟฟิศบนหน้าจออีกครั้ง“ถ้าตรงนี้ใช้ไม้โทนอ่อน…พื้นที่น่าจะดูกว้างขึ้น” ปลายดินสอขีดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว“แต่ถ้าลูกค้าอยากได้ลุคหรูเกินไป งบจะบาน…” ดาพึมพำกับตัวเองเหมือนคนกำลังคุยกับอีกคนหนึ่งในหัวตั้งแต่ได้รับโปรเจกต์ใหม่จากริท เธอก็เริ่มเข้าใจว่าโลกของการออกแบบภายในมันไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างที่คิด แต่ก่อนเธอเคยมองว่าเฟอร์นิเจอร์เป็นแค่ของแต่งห้อง โ
อุบัติรัก พนักงานใหม่ ตอนที่ 14 : คนที่อยู่ข้างกัน
ฝนตกตั้งแต่เช้ามืด เม็ดฝนกระทบกระจกอาคารสูงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท้องฟ้าสีเทาหม่นทำให้บรรยากาศของเช้าวันทำงานดูอึดอัดกว่าปกติ ผู้คนในออฟฟิศหลายคนเดินเข้ามาพร้อมรองเท้าที่เปียกชื้น บ้างก็บ่นเรื่องรถติด บ้างก็บ่นว่ารถไฟฟ้าคนแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ส่วนดาเธอแทบไม่ได้นอน...หญิงสาวนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แก้วกาแฟเย็นตั้งอยู่ข้างโน้ตบุ๊ก แต่ระดับน้ำแทบไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย สายตาเธอจ้องอยู่กับแบบร่างโปรเจกต์ใหม่ที่ริทมอบหมายให้ดูแลงานตกแต่งสำนักงานใหญ่ของบริษัทสตาร์ตอัปแห่งหนึ่ง เป็นโปรเจกต์ที่มีมูลค่าสูง และถ้าทำสำเร็จ บริษัทจะได้ลูกค้าระยะยาวเพิ่มอีกหลายราย“โซนประชุมควรใช้ไม้โทนอ่อน…แต่ถ้าใส่กระจกเพิ่มน่าจะดูโปร่งขึ้น…” ดาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะใช้ดินสอเขียนโน้ตลงบนแบบตั้งแต่กลับมาจากโรงงาน เธอเริ่มเข้าใจระบบงานมากขึ้น ไม่ใช่แค่เรื่องขายหรือประสานงาน แต่รวมถึงวัสดุ โครงสร้าง และขั้นตอนการผลิตจริง ๆ เธอเริ่มเห็นภาพว่าเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นกว่าจะออกมาได้ต้องผ่านอะไรบ้าง และยิ่งเข้าใจมากขึ้นเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองยังไม่เก่งพอ“เฮ้อ…” เสียงถอนหายใจเบา ๆ หลุดออกมา“ถอนหายใจแต่เช้า เดี๋ยวแก่เร็
อุบัติรัก พนักงานใหม่ ตอนที่ 13 : วันวุ่นวายที่ไม่จบไม่สิ้น
แสงแดดยามสายส่องผ่านกระจกออฟฟิศเข้ามาเป็นเส้นยาว ๆ บนพื้นพรมสีเทา โต๊ะทำงานเรียงกันเป็นระเบียบเหมือนเดิม เสียงคีย์บอร์ดดังแทรกกับเสียงโทรศัพท์เป็นระยะ ทุกอย่างดูปกติดี แต่ในความปกตินั้นกลับมีบางอย่างที่กำลังจะไม่ปกติสำหรับเธอดานั่งลงที่โต๊ะ พร้อมวางแฟ้มเอกสารกองใหญ่ลงตรงหน้า มันคือข้อมูลจากโรงงานที่เธอเพิ่งไปดูงานมา รายละเอียดวัสดุไม้ กระบวนการผลิต เฟอร์นิเจอร์ Built-in แต่ละแบบ รวมถึงต้นทุนและระยะเวลาการผลิต“โอเค…เริ่มจากตรงไหนดีนะ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆนิ้วเรียวเปิดแฟ้มทีละหน้า สายตาไล่อ่านอย่างตั้งใจ เธอจดโน้ตเพิ่มลงไปในสมุดเล่มเล็ก เขียนสรุปให้เข้าใจง่าย เธอรู้ดีว่าถ้าจะไปเสนอขายงานให้ลูกค้า เธอต้องเข้าใจจริง ไม่ใช่แค่ท่องจำเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น ดาหยิบขึ้นมารับทันที“สวัสดีค่ะ บริษัท...”[เข้ามาหาผมหน่อย] ปลายสายวางหูทันทีโดยไม่รอให้เธอตอบ“เฮ้อ…จะรีบไปไหนของเขา” ดาบ่นเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นถือแฟ้มเดินไปที่ห้องทำงานของริท“ก๊อก ก๊อก” เสียงดาเคาะประตูห้องหัวหน้าตามมารยาท“เข้ามา”ดาเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องยังคงเป็นระเบียบเหมือนเดิม โต๊ะทำงานเรียบกริบ เอกสารวางเป็นหมวดหมู่ ริ
You May Also Like
So Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้233.5K views(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก135.3K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ127.3K viewsรวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat206.2K viewsสัญญารักเมียชั่วคราว : Temporary Love
Opalz.Natthaphat27 viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์283 viewsยั่วรักผ่านไลฟ์
จินต์พิชา567 viewsนางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี366 views
