บทที่ 2 จบการศึกษา

“ไปทำอะไรมา ทำไมสภาพเละขนาดนี้”

“ไม่อยากพูดถึง พี่ดินไม่รู้อะไร ดาวต้องทนอยู่ในสภาพแบบนี้ตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย ซวยชะมัดยิ่งมาโดนฝนอีก เหนี่ยวตัวไปหมดอยากกลับบ้านไปอาบน้ำแล้ว”

หญิงสาวบ่นด้วยความเหนื่อยใจกับสภาพตัวเองวันนี้ ทั้งวันมีแต่คนทักเธอ เดินไปทางไหนก็มีแต่สายตาคนที่หันมามองจนเธอไม่รู้จะเอาหน้าไปแทรกแผ่นดินไว้ที่ไหนอยู่แล้ว

“ก็ไม่เล่า แล้วพี่จะรู้มั้ยว่าถูกใครรังแกมา”

“ดาวยังไม่อยากเล่าตอนนี้ พี่ดินรีบขับรถพาดาวกลับบ้านเถอะค่ะ”

“อ่าวเด็กคนนี้นิ พี่ก็ขับอยู่เห็นมั้ยว่ารถมันติด ไปได้ทีละนิดเนี่ย”

“เห็นค่ะ แต่มันหงุดหงิดสภาพตัวเองนิ”

“ก็แล้วทำไมไม่โทรบอกพี่ตั้งแต่เช้า จะได้ให้คนเอาชุดมาให้เปลี่ยน”

“ก็ตอนนั้นมันรีบ คิดอะไรไม่ออก มีแต่อารมณ์โมโห มันผ่านมาแล้วช่างมันเถอะค่ะ”

เมื่อไม่อยากคิดถึงให้อารมณ์เสีย เธอจึงไม่พูดต่อทำเอาคนเป็นพี่ชายถึงกับส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจเลยทีเดียว

“เรียนก็เรียนจบแล้ว โตแล้วนะเราน่ะทำตัวให้มันเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ”

“พี่ดินจะให้ดาวรีบโตไปไหนคะ ดาวยังอยากเป็นน้องสาวที่น่ารักของพี่ไปนาน ๆ”

พูดไปพลางก็ใช้สองมือสอดกอดรัดรอบแขนของพี่ชายเอาไว้ พร้อมกับเอาศีรษะซบที่ไหล่กว้างอย่างออดอ้อน เหมือนเช่นทุกครั้งที่อยากได้อะไร 

“อ้อนแบบนี้ อยากได้อะไรฮึ” เขาถามกลับอย่างรู้ทัน ก่อนเอามือขยี้ศีรษะผู้เป็นน้องสาวจนหัวฟูหยอง ระหว่างที่รถติดไฟแดง

“ทำอาหารอร่อย ๆ ให้ดาวกินหน่อยนะคะ ดาวไม่ได้กินฝีมือพี่ดินนานแล้ว” เธอทำเสียงอ้อนอย่างน่ารักเชียว

“ได้สิน้องรัก แต่ตอนนี้ช่วยเอามือเหนียว ๆ ออกไปให้ห่างจากแขนของพี่ก่อน”

เขาว่าพร้อมทำหน้าอี๋ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะที่แขนของเธอ ไม่นานทั้งสองก็ขับมาถึงบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์โมเดิร์น บรรยากาศโดยรอบปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ที่ถูกตัดตกแต่งให้สวยงามรับกับตัวบ้าน 

บรรยากาศดูร่มรื่นมีเงาของร่มไม้ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ทำให้บ้านเย็นสดชื่นจากต้นไม้ใหญ่ที่ปกคลุมอยู่โดยรอบ  เมื่อมาถึงทั้งสองก็แยกย้ายกันทำธุระส่วนตัว ก่อนจะมารวมตัวกันอีกครั้งในช่วงมื้อค่ำ

“ดาวเรียนจบแล้ว ขอบคุณพ่อกับพี่ดินมากนะคะที่คอยอยู่ข้าง ๆ กันตลอดในยามที่ดาวท้อแท้”

“ยินดีด้วยนะลูกสาว พ่อต้องขอโทษที่ทำให้หนูเรียนจบช้ากว่าเพื่อน ๆ” ประภาสลูบศีรษะบุตรสาวอย่างอ่อนโยน ด้วยความรู้สึกรักปนรู้สึกผิด ที่ทำให้บุตรทั้งสองต้องมาร่วมลำบากไปกับเขา เพราะความไว้ใจเพื่อนทำให้มีผลกระทบถึงลูก ๆ

“โหย... คุณพ่อคะ ยังไม่เลิกคิดมากอีก ถ้าต้องเลือกอีกครั้งดาวก็จะเลือกครอบครัวเราอยู่ดี ถึงจะไม่ได้เรียนอีกเลยดาวก็ยอมค่ะ”

นิศราโผเข้าสวมกอดบิดาแสดงความรักและห่วงใย เธอไม่เคยโทษบิดาเลยสักครั้งที่ต้องมาเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้

“พอทั้งสองคนเลยครับ วันนี้วันดีงดดราม่าแล้วมาทานข้าวกันดีกว่าครับ” นคินทร์แทรกก่อนที่บิดาของตนจะดึงดราม่าจนทำให้เสียบรรยากาศ

“โห พี่ดินทำเองทั้งหมดเลยหรือคะ”

“ใช่นะสิฉลองเรียนจบน้องสาวทั้งที ไหน ๆก็ได้โอกาสทำแล้ว ไม่ได้โชว์ฝีมือตั้งนานจะทำน้อยได้ยังไง”

พูดพลางก็เอามือขยี้ศีรษะน้องสาวไปพลางอย่างเอ็นดูปนมันเขี้ยว

“ขอบคุณนะคะ” เธอโผเข้ากอดผู้เป็นพี่ชายด้วยความรู้สึกขอบคุณ

“ทานกันเลยดีกว่า” ประภาสเอ่ยชวนลูกทั้งสอง ภายในโต๊ะอาหารมีเสียงพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ตามประสาครอบครัวอบอุ่นที่มีเรื่องอะไรก็จะมาเล่าแชร์ให้กันฟัง 

“อืมดาว พี่จะให้เราเข้าไปเสนองานกับบริษัท ธีรวัฒน์ พร็อพเพอร์ตี้ เป็นโปรเจกต์ออกแบบภายในโครงการบ้านเดี่ยวที่สมุทรสาครนะ”

“ที่ดาวออกแบบหรือคะ ..”

“ใช่ พี่ว่า Concept ของโครงการ ตรงกับแบบที่ดาวออกแบบไว้เลย ปรับปรุงเพิ่มเติมตามความต้องการของลูกค้าเข้าไปนิดหน่อยก็ใช้ได้เลยล่ะ”

“จริงเหรอคะดีใจจัง พี่ดินไม่ต้องเป็นห่วงนะ ดาวจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน รอรับงานใหญ่ได้เลย” หญิงสาวบอกอย่างมั่นใจ

“ทำให้เต็มที่ก็พอ ผลออกมาเป็นยังไงก็ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นประสบการณ์”

“ทราบแล้วค่ะ ดาวจะทำให้เต็มที่”

“พรุ่งนี้คุณพ่อมีนัดตรวจหัวใจนะครับ ผมจะให้กิตติพาไปพรุ่งนี้ผมติดประชุม” นคินทร์หันไปบอกบิดาที่นั่งทานข้าวอยู่ฝั่งหัวโต๊ะ

“ดาวพาคุณพ่อไปเองค่ะ” หญิงสาวเสนอ

“ไม่ได้! เราน่ะต้องเข้าประชุมด้วย เกี่ยวกับโปรเจกต์ที่ต้องไปเสนองานลูกค้านี่แหละ” นคินทร์ขัดพร้อมอธิบายเหตุผล

“ไม่ต้องห่วงพ่อหรอก พ่อไปกับเจ้าติได้ ไปทำงานกันเถอะ”

ประภาสรู้ว่าบุตรทั้งสองเป็นห่วง ทั้งงานที่บริษัทและเป็นห่วงทั้งสุขภาพของตนเอง เขารู้ดีว่าตลอดสองปีที่ผ่านมาบุตรทั้งสองของเขาต้องเหนื่อยมากเพียงใดที่ต้องมาแบกรับภาระหนี้สินปัญหาของบริษัทที่เกิดจากการบริหารผิดพลาดของตน เขาไว้ใจเพื่อนสนิทมากเกินไป ทำให้เกิดการทุจริตยักยอกเงินครั้งใหญ่ จนทำให้บริษัทประสบปัญหาด้านการเงิน

นคินทร์บุตรชายคนโตต้องกลายมาเป็นเสาหลักของครอบครัวแทน และเข้ามาบริหารงานในบริษัทแบกรับปัญหาที่ถาโถมเข้ามาพร้อม ๆ กัน มันเป็นเรื่องที่หนักมากสำหรับชายหนุ่มที่พึ่งเรียนจบ แต่เขาก็อดทนและใช้ความรู้ความสามารถที่ร่ำเรียนมา ทั้งหมดอย่างสุดความสามารถ จนสามารถทำให้บริษัทผ่านพ้นวิกฤตมาได้

นิศราต้องปรับตัวใหม่จากที่เคยมีเงินใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ต้องมาประหยัดอะไรที่ไม่จำเป็นก็ต้องตัดทิ้งไป เธอตัดสินใจออกมาช่วยงานบริษัทอย่างเต็มตัว ทั้งที่บิดาและพี่ชายห้ามเธอก็ไม่ฟังถึงแม้เธอจะยังเรียนไม่จบ แต่เธอสามารถออกแบบงานได้อย่างกับมืออาชีพเพราะเป็นความชอบส่วนตัว

หลายงานที่เธอออกแบบ ไปเสนอขายลูกค้าได้ ทำให้บริษัทเกิดรายได้เข้ามาหมุนเวียน ต้องยอมรับว่ามีเธอมาช่วยมันแบ่งเบาภาระนคินทร์ได้มากเลยทีเดียว

สองพี่น้องช่วยกันหาสาเหตุและแก้ไขปัญหาทีละอย่าง อันไหนเจรจากับซัพพลายเออร์ได้ก็ทำ การยอมรับปัญหาและเข้าไปอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นตรง ๆ กับลูกค้าทำให้คู่ค้าส่วนใหญ่เห็นใจเข้าใจและยอมช่วยเหลือโดยเลื่อนเวลาส่งมอบงานให้

ส่วนงานไหนที่ไม่สามารถเลื่อนได้ ทั้งสองจะชดเชยให้ลูกค้าในส่วนที่สามารถชดเชยได้ เพื่อขอเวลาในการแก้ปัญหาภายในเพิ่ม ความสามารถและความจริงใจของทั้งสองทำให้ผู้ใหญ่เอ็นดู ทั้งมั่นใจในความสามารถ เชื่อใจพร้อมที่จะสนับสนุนเด็กรุ่นใหม่อีกด้วย

ต้องยอมรับปัญหาครั้งนี้ ทำให้ภายในของบริษัทเกิดความไม่มั่นคง มีแบ่งฝักแบ่งฝ่ายทำให้ทั้งสองต้องรับมือทั้งปัญหาภายในและภายนอกไปพร้อม ๆกัน ถือว่าเป็นเรื่องยากมากจริง ๆ สำหรับทั้งสองคนที่ยังอ่อนประสบการณ์

ประภาสหลังจากรู้ว่าถูกเพื่อนรักโกงจนบริษัทกำลังจะล้มละลาย ทำให้สุขภาพย่ำแย่ป่วยเป็นโรคหัวใจ ต้องหยุดทำงานกลายเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบทั้งหมด ตกเป็นของบุตรทั้งสองอย่างเต็มตัว งานหนักจึงตกมาอยู่ที่นคินทร์ลูกชายคนโต เพราะมีใบปริญญาจบจากเมืองนอกมา ทำให้พอเป็นที่ยอมรับของเหล่าพนักงานทั้งหลายและลูกค้า ถึงจะมีประสบการณ์ไม่มาก แต่เขาก็สามารถพิสูจน์ตัวเองจากผลงาน จนเป็นที่ยอมรับได้ในเวลาเพียงไม่นาน

ส่วนนิศราที่ยังเรียนไม่จบ แต่มีความสามารถในการเขียนแบบหญิงสาวช่วยในเรื่องงานออกแบบ ขายแบบเพื่อนำเงินมาหมุนเวียนใช้จ่ายในบริษัทส่วนหนึ่ง ปัญหาของบริษัทในครั้งนี้ทำให้พนักงานหลายคนลาออก ด้วยกังวลว่าบริษัทจะไปไม่รอดในเร็ววัน แต่ก็ยังมีพนักงานเก่าแก่อีกหลายคนที่ยืนยันจะอยู่ต่อสู้ไปกับบริษัท เพราะเชื่อมั่นความสามารถของนคินทร์ที่จะสามารถแก้ปัญหาในครั้งนี้ได้ ถือเป็นการคัดคนงานไปในตัวด้วย เหลือไว้เพียงคนที่รักองค์กรและพร้อมต่อสู้ไปกับบริษัท

บัดนี้บริษัทของเธอได้กลับมาสู่ภาวะปกติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ภายใต้การบริหารงานของนคินทร์ เมธากุล อย่างเต็มตัว ทำให้บริษัทกำลังจะกลับมามั่นคงเช่นเดิมในอีกไม่นาน

“ดาว พี่ได้เอกสารเกี่ยวกับการโอนเงินเพิ่มเติมมาแล้ว  กำลังส่งให้เพื่อนที่เป็นตำรวจช่วยตรวจสอบลายเซ็นให้อยู่ ถ้ายืนยันได้ว่าเป็นลายเซ็นปลอม เราจะมีหลักฐานที่จะนำไปใช้ในศาลเพิ่มขึ้น”

นคินทร์บอกน้องสาวขณะยืนล้างจานอยู่ หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ ดวงตาฉายแววเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ดิน เราจะชนะคดีมั้ยคะ ทำไมคนชั่วอย่างมันถึงมีคนช่วยเยอะขนาดนี้”

“เงินที่โกงคนอื่นไป สักวันเดี๋ยวมันก็หมด เราแค่อดทนรออีกหน่อย พี่สัญญาว่าพี่จะเอาทุกอย่างที่เป็นของเราคืนกลับมาให้ได้”

“ดาวเป็นห่วงพี่ดินนะ ไม่รู้มันจะทำอะไรชั่ว ๆอีกมั้ย พี่ดินต้องระวังตัวให้มาก ๆนะคะ”

“อืม ไม่ต้องห่วงพี่ เราเองก็ต้องระวังตัวด้วยอย่าไปไหนมาไหนคนเดียว แล้วก็อย่าไว้ใจคนแปลกหน้าเข้าใจมั้ย”

“รู้น่า พรุ่งนี้เลิกงาน ดาวไปฉลองเรียนจบกับเพื่อน ๆ นะคะ พี่ดินไปด้วยกันนะ” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องพร้อมทำหน้าเจ้าเล่ห์

“พี่ดูก่อนแล้วกัน ถ้าไปได้จะแวะไป แต่ยังไม่รับปากนะ” ทำไมเขาจะไม่รู้ทันเธอ หลายครั้งที่นิศราพยายามจับคู่เขากับเพื่อนรักของเธอ

“ได้ค่าา ดาวส่งที่อยู่ร้านให้ในไลน์นะคะ ตามมาให้ได้นะ”