อุบัติเหตุลิขิตรัก Accident

อุบัติเหตุลิขิตรัก Accident

last updateLast Updated : 2025-07-13
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
57Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ดึกแล้วเรารีบขึ้นข้างบนกันดีกว่า” “จะพาดาวไปไหนคะ” “ไปนอนไงครับ” “แต่นี่เลยห้องดาวแล้วค่ะ” “คืนนี้นอนห้องพี่” “แต่...อื้อ” เมื่อนักธุรกิจหนุ่มหล่อ รวย ทำงานเก่ง ใช้ชีวิตโดดเดี่ยว กับมรดกมหาศาลที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ ความเพียบพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะทำให้เป็นที่หมายตาของเหล่าสาวๆ แต่เขากับสนใจเพียงแต่งาน งาน และงาน เท่านั้น จนได้มาพบกับเธอ... สาวน้อยขี้อ้อนที่มาพร้อมความสดใส เข้ามาป่วนจนชีวิตของเขาเปลี่ยนไป ด้วยความเป็นคนหัวขบถนิดๆไม่ยอมใครยิ่งทำให้เธอดูน่าสนใจ ชีวิตของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาจึงต้องปกป้อง หญิงสาวที่ตกหลุมรักตั้งแต่พบเธอครั้งแรก ถึงการพบกันจะไม่ได้สวยงามนัก แต่นั่นกับเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวมากมายที่ทำให้ทั้งสองคนได้มารักกัน

View More

Chapter 1

บทนำ อุบัติเหตุ

"Good morning" ucap Reese saat ia sampai di rumah Jena yang sudah ia sewa selama tiga bulan kebelakang. Jena menoleh kearah pintu dengan muka jengah serta tangan sibuk mengoleskan selai coklat dan ia menuangkan susu kedelai less sugar kedalam dua gelas. 

Ia berjalan ke lemari es lagi untuk mengambil beberapa potong buah strawberry, dan kiwi yang semalam ia sudah potong-potong dan dimasukan kedalam mika kedap udara untuk menjaga kesegarannya supaya tidak teroksidasi udara. Ia meletakan di atas dua piring berbeda, karena ia membuat sarapan untuk Reese juga. 

"Sepertinya kau sedang bad mood , Jen?" Reese duduk di meja makan sambil menatap Jena yang terlihat mendengus. 

"Café ku harus tutup sepertinya Reese, aku bangkrut." Jawab Jena sambil membenamkan wajahnya diantara dua lutut kakinya yang ia tekuk saat duduk di kursi meja makan. 

"Benar tidak bisa diselamatkan Jen?" Reese menggeser tempat duduknya supaya dekat dengan Jena, ia lalu mengusap-ngusap pundak Jena. 

"Mereka menyitanya, siang ini, aku merasa begitu buruk, Reese" Jena sesenggukan. Reese tau bagaimana Jena membangun café yang sebelumnya dikelola keluarganya. Ia generasi kedua tetapi gagal mempertahannya. 

"Apa kau sudah memberitahu kedua orang tuamu, Jen?" 

"Belum, dan tidak akan. Ini semua salahku yang tidak becus mengelolanya. Aku begitu bodoh, mudah percaya dengan manajer keuanganku itu." 

"Dia bukan seorang manajer, terasa kurang pas menyebutnya, bagusnya, mmm.. oh, si tikus." Reese menepuk-nepuk pundak jena. 

"Kau bisa lalui ini Jen, bukankah  kita akan mereview restaurant baru itu 'kan?" Reese mengalihkan pembicaraan, supaya Jena tidak terlalu bersedih. Setidaknya pundi-pundi uang Jena masih ada yang bersumber pada konten food vlogger yang ia kelola sendiri.

"Ya," jena menatap roti dihadapannya yang baru ia makan sedikit. "jadi. Makan sarapanmu reese" 

"Tapi, kau duluan sampai disana tidak masalah kan? Aku harus pergi ke tempat adik angkatku dulu" 

"Ya, tidak masalah" jawab jena lalu kembali memakan sarapannya. Ia juga tidak suka membuang makanan. Terlalu sayang dan tidak mensyukuri. 

*** 

Jena stress, ia uring-uringan setelah menandatangani surat penyegelan dan menyakatan kalau dirinya bangkrut. Ia melipat kedua tangannya diatas meja dan memendamkan wajahnya juga. Sesekali ia mendengus kesal. 

"Permisi, ini pesanan anda, Potatoe baked with mozarela cheese and springkle with grill smoke beef. Lalu ini salad resep otentik restaurant kami," pelayan meletakan pesanan diatas meja. Jena mendongakan kepalanya menatap ke pelayan lalu mencoba tersenyum seraya mengucapkan terima kasih. 

"Selamat menikmati." ucap pelayan itu lalu pergi berlalu. Jena menatap makanan yang ada dihadapannya, ia mengernyitkan kening lalu berdecih. Ia mengeluarkan ponsel dan mengabadikan makanan yang ada dihadapannya. 

"Mengapa penataannya harus seperti gini. Kalau saja smoke beef nya di potong lebih kecil seperti ini dan sprinkle diatasnya, jauh lebih bagus," Jena berbicara sendiri sambil menyobek-nyobek smoke beef dengan jemarinya. Ia lalu memegang pisau dan garpu lalu mulai membuka kentang yang diatasnya terdapat lelehan keju mozarela dan cedar cheese. Ia mendengus kesal lagi. Lalu melirik ke arah dapur. Ia menggelengkan kepala seraya membelah kentang lalu dengan pisau ditangannya membuat potongan lembaran-lembaran kentang seperti ia mengerok isi daging kepala lalu mencampurnya dengan lelehan keju. Setelah kegiatan menata ulang makanan dihadapannya, ia mengabadikan lagi dan memakannya. 

Setelah makan, Jena mengeluarkan laptop dan mulai membuat ulasannya. Ia menatap sekeliling interior ruangan restaurant, makanan, minuman, service dan banyak hal. Restaurant bergaya eropa modern dengan interior di dominasi warna abu-abu tua, hitam dan silver membuat kesan misterius tapi nyaman. 

Jena memiringkan kepalanya sesekali saat mengetik ulasannya. Wajahnya menoleh ke kiri saat melihat seorang berdiri disudut ruangan sambil berbicara dengan seorang karyawan. Mengenakan jaket Chef berwarna hitam, rambut berwarna kecoklatan dengan kulit putih membuat Jena tersenyum sedikit saat menatapnya. 

"Eh..!" Jena kembali menatap layar laptopnya, ia terkejut karena sosok yang sedang ia amati justru balik menatapnya dengan kedua bola matanya yang tajam dan aura sedingin es. 

Jena tak menampik, sosok itu begitu mendominasi area restoran. Ia mencoba fokus membuat ulasan dan akan di masukan ke akun media sosial khusus miliknya. Selain penulis artikel lepas tentang makanan, ia juga seorang food vlogger yang sudah banyak membuat konten makanan. 

Followernya sudah banyak, dan juga namamya sudah cukup terkenal, namun sayang, uang yang di hasilkannya masih tak mencukupi kebutuhannya untuk tinggal di kota sebesar NewYork. 

Jena beranjak setelah selesai dengan kegiatannya makan dan untuk mereview makanan dari restoran itu. Ia berjalan ke meja kasir, lalu melakukan pembayaran. 

"Bisa aku meminta tolong padamu nona," ucap Jena masih berdiri di depan meja kasir. Wanita berambut pirang itu mengangguk. 

"Sampaikan ke koki kalian, belajar lah untuk menghias sajian makanan di atas piring. Hanya untuk menu yang tadi ku pesan, hah ... sudahlah, suruh dia belajar. Permisi," wanita berambut pirang itu terkejut dan menganga. 

Selama ini, tak ada yang berani berkomentar seperti itu kepasa koki dan pemilik restoran itu. Drew Sebastian. Terkenal sempurna dan pemikir keras dalam menciptakan masakan yang menjadi ciri khasnya. 

Piring yang masih terisi setengah sisa makanan, di bawa pelayan ke dapur. Drew menoleh, ia terkejut karena konsumennya tak menghabiskan makanan yang di pesan, padahal, menu itu merupakan salah satu menu andalan di restoran tersebut. 

"Apa ini! Kenapa dia bisa tidak menghabiskannya!" Teriak Drew marah. Semua berhenti bekerja. Menoleh serempak ke Drew yang melotot bak raja iblis yang marah. 

Pelayan menunduk, namun ia memberi tau jika petugas di kasir sempat berbicara dengan konsumen yang memesan makanan tersebut. Drww berjalan keluar dari dapur, menghampiri karyawan di bagian kasir dan menanyakan hal tersebut. 

Drew diam seribu bahasa. Ia kembali berjalan ke dalam dapur dan terus memikirkan ucapan wanita itu dengab sangat serius. 

*** 

Jena berjalan santai, tujuannya kali ini, ia harus mencari apartemen dengab biaya murah untuk tempat tinggalnya, tak mungkin ia berlama-lama tinggal di tempat sebelumnya. 

Helaan nafas terdengar begitu gusar, Jena duduk di bangku taman kawasan central park, ia mengipas-ngipas dirinya dengan tangan. "Aku jatuh miskin," gumamnya putus asa. Ia lalu menggeleng cepat. 

"Tidak. Aku pasti bisa membuktikan kalau aku bisa bertahan hidup di sini tanpa cafè dan mengembalikan uang kedua orang tua ku yang ku pinjam sebagai modal membangun usaha cafè itu. Jena, kau pasti bisa!" Ia berteriak menyemangati dirinya sendiri. 

Ia kembali beranjak, melihat seorang penjual minuman dingin yang tampak begitu bersemangat, usianya tak lagi muda, mereka sepasang suami istri. 

"Hai, aku pesan satu," tunjuk Jena ke gambar yang menunjukan minuman soda di campur es krim. 

"Tentu. Tunggulah 'Nak, kami buatkan," ucap sang suami. Wanita di sebelahnya duduk dan tersenyum menatap Jena setelah ia memberikan uang. 

"Kau tampak lelah, apa yang kau kerjakan?" Tanya wanita itu. Jena terkekeh. 

"Aku sedang mencari apartemen baru untuk ku tinggali, yang ... murah," Jena menunduk. Ia lalu menerima monuman pesanannya dan mencicipinya. "Ini enak tuan, nyonya, wow .... " Jena kembali meminumnya. 

"Terima kasih, apartemen seperti apa yang kau butuhkan, maksud saya, biayanya," 

Jena berfikir sejenak. Ia lalu memggeleng, "Entahlah, aku harus melihat lokasinya juga, Tuan, baru aku bisa hitung," Kekehan Jena membuat kedua orang tua itu ikut terkekeh. 

"Bukannya, apartemen di depan kamar kita kosong, Sayang," pria itu menatap ke istrinya yang dijawab anggukan. 

"Ya, benar. Datanglah 'Nak, siapa tau cocok dengan mu, walau tak sebagus lokasi lain, tapi, lingkungan bersih dan nyaman, kami sudah sepuluh tahun ada di sana," 

TRING! 

Jena mendapat lampu yang menyala terang di kepalanya. Ia mengangguk cepat seraya menanyakan alamat yang di maksud. Dan, hari Jena yang di sambut lagi hari dengan tangisan pun, berakhir dengan senyum mengembang di wajah cantiknya. 

                           To be continue,

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
57 Chapters
บทนำ อุบัติเหตุ
อากาศยามเช้าที่ควรจะสดใส ถูกปกคลุมด้วยเหล่าก้อนเมฆสีดำ ที่มืดครึ้มตั้งเค้าว่าฝนจะตกมาแต่ไกล เช้านี้เลยทำให้อากาศเย็นสบายกว่าทุกวัน“ออเดอร์ A045 รายการของลูกค้าเรียบร้อยแล้วค่ะ”“ขอบคุณค่ะ” นิศรายิ้มหวานรับแก้วกาแฟและถุงขนมจากพนักงาน ก่อนเดินไปเปิดประตูเพื่อออกจากร้าน“ขอบคุณที่ใช้บริการ ทานให้อร่อยนะคะ” เสียงพนักงานกล่าวลาลูกค้า..ติ๊ง ต่อง..เสียงเปิดประตูดังขึ้น“ว้าย.ย....ขอโทษค่ะ”นิศราร้องอุทานด้วยความตกใจ เธอชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนที่พึ่งเปิดประตูเข้ามา ทำให้กาแฟหกใส่เสื้อนักศึกษาสีขาวเป็นคราบสีน้ำตาลเข้มเลอะเต็มเสื้อ โชคดีที่เธอสั่งเป็นกาแฟเย็น หากเป็นกาแฟร้อนเธอคงถูกลวกอย่างหลบไม่ได้“เดินประสาอะไร ทำไมถึงไม่ดูตาม้าตาเรือ” เสียงดุเข้มของคนที่เปิดประตูมาชนเธอเอ่ยขึ้น“อ้าวนี่...คุณมั้ย!ที่เปิดประตูไม่ระวัง ไม่เห็นคนหรือไง พุ่งเข้ามาได้...แล้วดูนี่ป้าย” เธอชี้ไปที่ป้ายที่ติดด้านหน้าประตูอย่างเอาเรื่อง “อ่านออกมั้ย ดึงอะดึง ผลักมาได้ ขอโทษสักคำก็ไม่มี ยังจะมาว่าคนอื่นอีก”เสียงใสโวยวายอย่างไม่พอใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่สำนึกผิดแถมยังมากล่าวโทษว่าเป็นความผิดเธออีกต่างหาก -ไอ้ขยะเปี
Read more
บทที่ 1 วันที่โชคร้าย
อีกด้าน..“ไปฟัดกับหมาที่ไหนมา ทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้เนี่ยยัยดาว”แพรไหมที่เห็นสภาพเพื่อน เลอะไปด้วยคราบสีน้ำตาลเต็มเสื้อนักศึกษากล่าวทักขึ้นทันทีที่เจอหน้ากัน“ฟัดกับหมามายังไม่เสียใจเท่ากับ โดนไอ้ขยะเปียกปล่อยสารพิษใส่เลย”หญิงสาวบ่นอย่างหัวเสีย เมื่อต้องนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่“ไอ้ขยะเปียก” แพรไหมทวนคำอย่างงุนงง พร้อมส่งสายตาเป็นเชิงถาม“ก็ซวยน่ะสิแก ตอนออกจากร้านกาแฟ เจอคนบ้าที่ไหนไม่รู้ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือผลักประตูพุ่งเข้ามาชนฉัน จนกาแฟหกใส่เนี่ย” หญิงสาวเล่าก่อนจะบ่นต่อ“พูดแล้วก็ยังไม่หายโมโหเลยนะ ขอโทษสักคำยังไม่มีเลยแถมยังจะมาโทษว่าเป็นความผิดของฉันอีก ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิดเองแท้ ๆ ที่เปิดประตูเข้ามาทั้งที่ป้ายก็ติดว่าให้ดึง ไม่ขอโทษไม่ว่า ยังจะเอาเงินมาฟาดหัวกันอีก เกลียดจริง ๆเลยคนแบบนี้”นิศราบ่นอย่างหาที่ระบาย อารมณ์ตอนนี้เธอหงุดหงิดมาก เพราะต้องไปส่งงานอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยในสภาพนี้ เพราะไม่มีเวลากลับไปเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว“แล้วทำไมถึงได้โกรธขนาดนี้เนี่ย คงไม่ใช่แค่เพราะชุดเลอะใช่มั้ย”แพรไหมถามเพื่อนรักที่ ปกติเป็นคนไม่ค่อยถือสาใคร ยิ่งหากเป็นแค่อุบ
Read more
บทที่ 2 จบการศึกษา
“ไปทำอะไรมา ทำไมสภาพเละขนาดนี้”“ไม่อยากพูดถึง พี่ดินไม่รู้อะไร ดาวต้องทนอยู่ในสภาพแบบนี้ตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย ซวยชะมัดยิ่งมาโดนฝนอีก เหนี่ยวตัวไปหมดอยากกลับบ้านไปอาบน้ำแล้ว”หญิงสาวบ่นด้วยความเหนื่อยใจกับสภาพตัวเองวันนี้ ทั้งวันมีแต่คนทักเธอ เดินไปทางไหนก็มีแต่สายตาคนที่หันมามองจนเธอไม่รู้จะเอาหน้าไปแทรกแผ่นดินไว้ที่ไหนอยู่แล้ว“ก็ไม่เล่า แล้วพี่จะรู้มั้ยว่าถูกใครรังแกมา”“ดาวยังไม่อยากเล่าตอนนี้ พี่ดินรีบขับรถพาดาวกลับบ้านเถอะค่ะ”“อ่าวเด็กคนนี้นิ พี่ก็ขับอยู่เห็นมั้ยว่ารถมันติด ไปได้ทีละนิดเนี่ย”“เห็นค่ะ แต่มันหงุดหงิดสภาพตัวเองนิ”“ก็แล้วทำไมไม่โทรบอกพี่ตั้งแต่เช้า จะได้ให้คนเอาชุดมาให้เปลี่ยน”“ก็ตอนนั้นมันรีบ คิดอะไรไม่ออก มีแต่อารมณ์โมโห มันผ่านมาแล้วช่างมันเถอะค่ะ”เมื่อไม่อยากคิดถึงให้อารมณ์เสีย เธอจึงไม่พูดต่อทำเอาคนเป็นพี่ชายถึงกับส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจเลยทีเดียว“เรียนก็เรียนจบแล้ว โตแล้วนะเราน่ะทำตัวให้มันเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ”“พี่ดินจะให้ดาวรีบโตไปไหนคะ ดาวยังอยากเป็นน้องสาวที่น่ารักของพี่ไปนาน ๆ”พูดไปพลางก็ใช้สองมือสอดกอดรัดรอบแขนของพี่ชายเอาไว้ พร้อมกับเอาศีรษะซบที่ไหล่ก
Read more
บทที่ 3 การพบกันอีกครั้ง
You SkyBAR …เมื่อถึงเวลานิศราเดินทางมายังสถานที่นัดหมาย “ยูสกายบาร์” ร้านอาหารกึ่งบาร์สุดหรูที่อยู่บนตึกสูงชั้น 86 ของโรงแรมดังใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร เป็นร้านที่มองเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาและตึกสูงกลางกรุงเทพได้แบบพาโนรามา มีที่นั่งให้เลือกหลายโซนทั้งอินดอร์และเอาท์ดอร์ เรียกได้ว่าวิวสวยบรรยากาศดีอาหารอร่อย ครบจบในที่เดียวจัดเป็นสวรรค์ของคนกรุงหากต้องการมาผ่อนคลาย หลังเลิกงานหรือช่วงวันหยุดยาวเสาร์อาทิตย์“ดาวทางนี้” แพรไหมเพื่อนในกลุ่มเอ่ยเรียก“ขอโทษที่มาช้านะทุกคน ข้างนอกรถติดมากเลย สั่งอะไรกันรึยัง” เจ้าของงานที่มาช้ากว่าแขกเอ่ยถามด้วยสีหน้าสำนึกผิด“ไม่ต้องห่วงหรอกจ้า มาถึงก็สั่งกันเลย ฮ่าา” นุ่นเพื่อนในกลุ่มอีกคนเอ่ยขึ้น“ยินดีด้วยนะบัณฑิตใหม่จบสักที” เชอร์รี่เพื่อนสาวประเภทสองอีกคนสมทบขึ้น“ขอบใจนะ”“มา ๆ ไหน ๆ ก็ครบองค์แล้ว สั่งอะไรมาดื่มฉลองให้ยัยดาวกัน” แพรไหมที่พูดไปแต่ตาก็ยังชะเง้อมองหาใครอีก
Read more
บทที่ 4 ไอ้ขยะเปียก
“เฮ! น้องสาว ไหวรึเปล่า จะไปไหนให้เพ่ช่วยมั้ย” ชายหนุ่มแปลกหน้าที่น่าจะเมาไม่แพ้เธอเช่นกันเอ่ยถามนิศราที่เดินเซออกมาจากห้องน้ำ“ไม่ต้องค่ะ เดินเองได้” “มาเถอะน่า ยืนตรงยังไม่ไหวเลยเดี๋ยวพี่ช่วย” มือของคนแปลกหน้าสอดเข้าไปที่เอวคอดของเธออย่างถือวิสาสะ ทำนิศราที่ไม่ทันตั้งตัวถูกดึงร่างเซไปหา“นี่ทำอะไรนะ ปล่อยนะ” หญิงสาวร้องพร้อมพยายามสะบัดตัวหนีออกจากมือใหญ่ แต่ไม่เป็นผลเพราะชายแปลกหน้ารัดเอวบางของเธอไว้แน่น แถมไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือจากเธอด้วย“จะดิ้นทำไม พี่ก็กำลังจะช่วยน้องอยู่นี่ไง” ชายคนเดิมพูดพร้อมกลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอหมายจะฉกจูบ หญิงสาวที่มีสติเหลือน้อยนิด รีบใช้มือดันใบหน้าชายผู้นั้นให้ออกห่างทันที พร้อมกับพยายามดันตัวถอยหนี“ว้าย.. ถอยไปนะ ออกไปเดี๋ยวนี้ ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ” หญิงสาวร้องเสียงดังให้คนช่วยเมื่อชายตรงหน้าพยายามเข้ามาใกล้และทำมิดีมิร้ายเธอ“เฮ้ย! ทำอะไรนะ ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มเอ่ยห้ามพร้อมกระชากไหล่ชายคนนั้นให้ออกจากตัวหญิงสาวทันทีธีรวัฒน์เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น ที่ไม่ได้เข้ามาช่วยตั้งแต่แรก เ
Read more
บทที่ 5 ไม่มีผลต่องาน แต่มีผลต่อใจ
เช้าวันจันทร์เป็นวันเริ่มต้นการทำงานอย่างเต็มตัวในตำแหน่งอินทีเรียดีไซน์อย่างเป็นทางการของนิศรา งานแรกที่หญิงสาวได้รับมอบหมาย คือโครงการบ้านเดี่ยวของ บริษัทธีรวัฒน์พร็อพเพอร์ตี้และวันนี้เป็นวันที่เธอต้องเข้าไปพรีเซนต์แบบตกแต่งภายในที่หญิงสาวเป็นคนออกแบบให้กับลูกค้าด้วยตัวเอง หากงานนี้ผ่านจะเป็นผลงานที่เธอต้องรับผิดชอบอย่างเต็มตัวตั้งแต่ต้นจนจบ และเป็นผลงานชิ้นใหญ่ส่งท้ายปีของบริษัทเธออีกด้วย เธอจึงตั้งใจตื่นไวเป็นพิเศษ เพื่อจะได้ใส่บาตรตอนเช้าก่อนไปทำงานเอาฤกษ์เอาชัยเสียหน่อย นิศราตื่นเช้ากว่าวันปกติลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและลงไปเตรียมของใส่บาตรตามที่ตั้งใจไว้วันนี้เธอแต่งตัวในชุดกางเกงขายาวเอวสูงสี่ส่วนเข้ารูปสีอิฐอ่อน ทำให้เห็นสัดส่วนชัดเจน ด้านบนเป็นเสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินสีขาวใส่ทับไว้ในกางเกงคลุมทับด้วยเสื้อสูทพอดีตัวสีอิฐอ่อนเข้ากับสีกางเกง สวมรองเท้าส้นสูงสีครีมที่เข้ากับชุดขับให้รูปร่างของเธอดูสูงสง่ามากยิ่งขึ้น วันนี้เธอแต่งหน้าโทนสีอ่อน ๆตามแบบสาวเกาหลี รัดผมหางม้ายกสูงม้วนปลายงอน ด้านหน้าเป็นผมหน้าม้าบาง ปล่อยปอยผมปิดข้างแก้มเล็
Read more
บทที่ 6
“ทั้งหมดนี้คุณเป็นคนออกแบบเองหรือครับ”“ใช่ค่ะมีปัญหาส่วนไหนหรือมีข้อสงสัยอะไรสามารถสอบถามกับดาวได้โดยตรงเลยค่ะ”คำตอบที่ดูมั่นใจและเป็นมืออาชีพ สายตาที่เต็มไปด้วยประกายความมั่นใจทำเขาอึ้งไปเลย“เปล่าครับมันสมบูรณ์แบบมาก ไม่มีที่ติเลย” เขาชมและคิดแบบนั้นจริง ๆ ก่อนจะหันไปถามทีมงานคนอื่น ๆของตนเอง“ทุกคนมีความเห็นว่าอย่างไรครับ หรือมีใครมีคำถามข้อสงสัยอะไรอีกไหม”“เป็นงานออกแบบที่ดีมากครับ มีความแปลกใหม่ สวยหรู และยังเพิ่มฟังก์ชันให้กับบ้านที่ตอบโจทย์กับคนสมัยใหม่ได้อย่างลงตัวเลย สมกับเป็นงานออกแบบของคนรุ่นใหม่เลยครับ”เจ้าหน้าที่ท่านหนึ่งในที่ประชุมเอ่ยชม และคนในที่ประชุมคนอื่น ๆ ก็ยิ้มพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมเอ่ยชื่นชมผลงานเธอตามกัน“ถ้าไม่มีคำถามเพิ่ม ผมก็ขอจบการประชุมไว้เพียงเท่านี้ ส่วนเรื่องเซ็นสัญญาทางเราขอสรุปกันภายในก่อน ว่าจะมีปรับเปลี่ยนแบบในส่วนไหนอีกหรือไม่ แล้วทางเราจะแจ้งผลให้ทางคุณดาวทราบอีกครั้งนะครับ วันนี้ขอบคุณมาก”ประธานในที่
Read more
บทที่ 7
หลังรู้ความจริงเรื่องสถานะของนิศรา ธีรวัฒน์จึงต้องเตือนสิ่งที่ตัวเองเห็น เพื่อให้อีกฝ่ายระวังตัว เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญที่นคินทร์ควรรู้“ไอ้ดินวันก่อนกูเจอน้องมึงที่บาร์ กูเห็นผู้ชายสามคนคอยตามน้องมึงอยู่ตลอด น้องมึงไปมีเรื่องกับใครมาหรือเปล่า”“บาร์ที่ไหน ท่าทางพวกมันเป็นยังไง” นคินทร์ถามด้วยความร้อนใจ“สกายบาร์ ท่าทางเหมือนกำลังสะกดรอยตามน้องมึงอยู่ และวันนั้นก็มีผู้ชายเข้าไปจะทำมิดีมิร้ายน้องมึงด้วย ไม่รู้ว่าเป็นพวกเดียวกันหรือเปล่า กูเห็นเข้าพอดีเลยเข้าไปช่วยไว้ทัน”ธีรวัฒน์บอกพร้อมกับถือโอกาสฟ้องไปในตัว ยิ่งเป็นคนที่รู้จักยิ่งน่าเป็นห่วง ไปดื่มเหล้าเมาทั้งที่ดูแลตัวเองไม่ได้แบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหน“ไม่เห็นดาวเล่าเรื่องนี้ให้กูฟังเลย ยังไงก็ขอบใจมึงมากนะที่บอกเรื่องนี้”“คงกลัวมึงต่อว่าเตือน ๆไว้หน่อยก็ดี มันอันตรายยิ่งกับที่แบบนั้น”เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากเพื่อน นคินทร์จึงเล่าเรื่องครอบครัวเขาที่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ให้เพื่อนฟัง เพราะไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบัง อาจเป็นผลดีกับเขาด้วยซ้ำเพราะ
Read more
บทที่ 8
จากนั้นลูกน้องอีกคนของมันก็วิ่งไปหมายจะจับสองสาวไปขึ้นรถ แต่มีเสียงทรงพลังดังจากทางด้านหลังขัดไว้เสียก่อน “ถ้ามึงเข้าใกล้ผู้หญิงอีกก้าวเดียว กูก็จะยิงหัวพวกมึงทิ้งทันทีเหมือนกัน”เสียงเหี้ยมบอกทำให้พวกมันทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน แล้วก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น ชายหนุ่มเบื้องหน้าคือเจ้าของอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ในชุดสูทภูมิฐานแน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้จักเขา เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่ข้างกายมีบอดี้การ์ดอีกสี่คน ที่ตอนนี้เล็งปืนมาทางพวกเขาอยู่“วางปืนลงแล้วยกมือขึ้น รู้ใช่มั้ยว่ายิ่งขัดขืนจะยิ่งทำให้เจ็บตัว” วรวิทย์สั่งพร้อมขู่เมื่อเห็นว่าเป็นรองกว่า พวกมันจึงยอมทำตามคำสั่งจากนั้นก็ยกมือทั้งสองข้างคาดไว้หลังศีรษะ ทันทีที่พวกมันทำตาม บอดี้การ์ดสามคนก็เข้าไปล็อกตัวพวกมันไว้“พาพวกมันไปไว้ที่บ้านก่อน เดี๋ยวฉันตามไป”ธีรวัฒน์สั่งเสียงเข้มกัดกรามแน่นด้วยความโกรธ แต่เขายังไม่อยากทำอะไรพวกมันตรงนี้ ก่อนจะเดินผ่านพวกมันทั้งสามคน ไปยังหญิงสาวด้านหลัง“คุณธีร์ช่วยคุณดาวด้วยค่ะ คุณดาวโดนยิง”
Read more
บทที่ 9 เรียกพี่สิ
“ก็ของคุณไงขอยืมก่อน”“ผมไม่ได้พกมา”“ก็ให้คนไปเอาให้สิคะ”“แล้วทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วย”“นี่! คุณธีร์ คุณจะกวนประสาทฉันไปถึงไหนคะ ฉันจะโทรบอกที่บ้าน” “ถ้าผมช่วยคุณ ผมจะได้อะไร”“แล้วคุณอยากได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ”“เรียกพี่ธีร์สิ”“เดี๋ยวฉันเดินไปเอาเองก็ได้” ว่าแล้วเธอทำท่าจะลงจากเตียง แต่เขาเดินเข้ามาห้ามไว้ก่อน“จำไม่ได้หรือไง คุณหมอยังไม่ให้ขยับแขน”“แต่ฉันขยับขา”“โอเค ๆ ผมยอมคุณแล้วไม่ต้องขยับ แบตมือถือคุณหมดแล้วจริง ๆ เดี๋ยวผมโทรบอกพี่ชายคุณให้” ว่าแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานคินทร์ทันที“หมอให้ดาวอยู่ดูอาการสองวัน น้องมึงอยากโทรบอกคนที่บ้านแต่แบตหมด กูเลยอาสาโทรให้”“กูกำลังไปใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวค่อยคุยกัน”“อืม” แล้วทั้งสองก็วางสายจากกัน“พี่คุณกำลังมา ใกล้จะถึงแล้ว”เขาหันมาบอกเธอ นิศราที่นั่งฟังบทสนทนาเมื่อครู่ ก็งงว่าพี่ชายของเธอกับเขาดูท่าจะสนิทสนมกันมากกว่าที่เธอรู้“ดูเหมือนคุณ จะรู้จักกับพี่ชายของฉันอยู่แล้วนะคะ” ไวเท่าความคิดปากก็ถามออกไปแล้ว“ก็รู้จักกันนะครับ”'รู้จักแบบไหนถึงคุยมึงกูกัน' เธอคิดแต่ไม่ได้ถามออกไปเวลาไม่นานนคินทร์ก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล เขาตรงไป
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status