3.1 จากผู้ต้องหาสู่นักโทษ

จอมทัพพยายามตั้งสมาธิอ่านรายงานในมือเป็นรอบที่สาม สุดท้ายก็ไม่อาจสลัดใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นออกไปได้ เขาวางเอกสารในมือลง หยิบเสื้อกันกระสุนขึ้นสวมใส่ ก่อนทับด้วยแจ็คเก็ตสีน้ำตาลอ่อน

“ท่านจะไปไหนครับ ให้ผมตามไปด้วยไหม”

ประวิทย์รีบร้อนลุกขึ้นเมื่อเห็นประตูห้องทำงานของเจ้านายเปิดออก ช่วงนี้เขาต้องทำตัวกระตือรือร้นให้มากสักหน่อย นึกกลัวว่าหากทำตัวเอื่อยเฉือยต่อหน้าเจ้านาย ตนอาจถูกส่งตัวตามไปอยู่กับคู่หูก็เป็นได้

“ไม่ต้อง! ตอนฉันกลับมา ฉันอยากเห็นรายงานความคืบหน้าเบาะแสของไอ้พวกที่วางแผนก่อความวุ่นวายขึ้นที่ยะลา หากยังไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน นายก็เตรียมตัวตามไปสมทบกับไอ้ธีร์ได้เลย”

คล้อยหลังเจ้านาย ประวิทย์รีบคว้าโทรศัพท์ต่อสายหาคู่หูแทบจะในทันที นึกโกรธธีรเมศฐ์ที่ไม่รู้ไปทำความผิดอะไรให้เจ้านายโกรธเคืองขนาดส่งตัวไปทำงานอันตรายตามลำพัง ทั้งที่หมอนั่นเคยเป็นคนโปรดแท้ๆ

รถ BMW สีขาวไข่มุกพาจอมทัพมายังโรงแรมแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มชั่งใจอยู่นาน ก่อนตัดสินใจขึ้นไปยังห้อง Ballroom ที่ถูกจองไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ต้นปี แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก แม้แต่ชุดแต่งงานเขายังไม่เคยเห็นกระทั่งมันถูกส่งมาที่บ้านเมื่อสัปดาห์ก่อน

ชายหนุ่มมองซุ้มหน้างานที่ถูกทิ้งร้างเพราะยังจัดการไม่แล้วเสร็จ ทั้งงานถูกตบแต่งด้วยโทนสีฟ้า-ขาวตามแบบที่ลดาชอบ เธอคงจัดการทุกอย่างตามลำพัง

เขารู้ว่าลดาเป็นคนเก่ง เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวเสมอ เธอไม่เคยเรียกร้องอะไร กระทั่งเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาถึงเพิ่งรับรู้ว่าตลอดเจ็ดปีที่คบหากันมา เขาละเลยเธอมากแค่ไหน

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องจัดงาน ทิ้งตัวลงนั่ง ปล่อยให้ความคิดไหลย้อนสู่เรื่องราวในอดีต

มัลลิกาถูกย้ายเป็นรอบที่สามภายในวันเดียว

การปรากฏตัวของหญิงสาวแปลกหน้าในบ้านของเจ้านายทำให้เหล่าบรรดาคนรับใช้ทำตัวไม่ถูก เหล่าลูกน้องที่พาตัวเธอมาก็ได้รับคำสั่งเพียงว่าให้พามาที่บ้าน แต่เจ้านายไม่ได้ระบุชัดเจนว่าให้พาไปไว้ที่ตรงส่วนไหนของบ้าน

ดังนั้นพอจับหญิงสาวโยนเข้าไปหน้าประตู พวกเขาก็จากไปทันที

แม่บ้านสามสี่คนออกมายืนดูเหตุการณ์ แต่ไม่มีใครกล้าปริปากถามเรื่องส่วนตัวของเจ้านายสักคน มุงดูอยู่เพียงไม่นานก็แยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตน มีเพียงยายชื่น แม่นมของจอมทัพที่กล้าเดินเข้ามาดู

“มา มา ลุกขึ้นก่อน”

ยายชื่นประคองลำแขนที่มีเพียงหนังหุ้มกระดูกของสาวแปลกหน้าให้เดินตามนางเข้าไปในครัว เห็นสภาพของสาวน้อยก็อดเวทนาไม่ได้ “เอ้า กินซะลูกเอ้ย”

โจ๊กละเอียดส่งกลิ่นหอมถูกยื่นมาตรงหน้า มัลลิกามองรอยยิ้มใจดีของหญิงชราก็รู้สึกตื้นตันไปทั้งอก เธออดคิดถึงมารดาที่บ้านนอกไม่ได้

หญิงสาวก้มหน้าก้มตากินโจ๊กในถ้วยทั้งน้ำตา เห็นรูปร่างผอมบางไม่ต่างจากคนแก่ ยายชื่นก็อดตักโจ๊กอีกชามส่งให้ไม่ได้

กว่าจอมทัพจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเกือบตีสอง

เพราะตารางชีวิตการทำงานที่ไม่แน่นอน ทำให้ไม่มีใครอยู่รอเขาเลยสักคน

ชายหนุ่มเดินโซซัดโซเซมาจนถึงห้อง มือควานหาสวิตช์ไฟ แสงสว่างสาดไล่ความมืด ความอบอ้าวภายในห้องทำให้เขาแทบสร่างเมา

ปกติห้องของเขาไม่เคยปิดเครื่องปรับอากาศ เขาเกลียดอากาศร้อน และคนรับใช้ทุกคนในบ้างต่างรู้ดี

แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนนอนขดตัวอยู่บนพรมหน้าห้องน้ำ ตอนแรกเขารู้สึกแปลกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว แม้กระทั่งกับคนรักอย่างพิมพ์ลดา

จอมทัพตรงเข้าไปกระชากร่างที่นอนอยู่บนพื้น เจ้าของร่างหวีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าของคนในกำมือ จอมทัพประหลาดใจ ก่อนจะจดจำได้ว่าตนออกคำสั่งให้พาหล่อนมาที่นี่เอง แต่เขาไม่คิดว่าหล่อนจะกล้าเข้ามาในห้องนอนของเขาแบบนี้

“ไสหัวออกไป๊!”

เสียงตวาดดุร้ายทำให้มัลลิกาตื่นตระหนก ร่างบางถูกผลักไปทางประตูห้อง เธอได้กลิ่นเหล้าเหม็นคุ้งออกมาจากลมหายใจของเขา

เธอพยายามบังคับขาสั่นไหวให้เดินไปทางประตู สายตาเหลือบมองไปทางชุดเจ้าบ่าวที่แขวนอยู่ รู้ว่าวันนี้ควรจะเป็นวันแต่งงานของเขา เห็นชายหนุ่มอยู่ในสภาพเมามาย จึงเผลอพลั้งปากออกไป “ขอโทษนะคะ”

เธอรู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจากใจจริง

หญิงสาวรีบพาตัวเองออกไปให้พ้นหน้าเขา แต่ทว่ายังเดินไปไม่ถึงประตู ร่างทั้งร่างก็ถูกเหวี่ยงไปบนเตียงนอน

“คนอย่างฉันไม่ต้องการความเห็นใจจากเธอ”