1.เธอคือใคร? (2)

เป็นอีกครั้งที่จามิกรต้องเดินฝ่าฝนเข้าสำนักงานและเจอแม่บ้านที่ดูแลทั้งที่นี่และบ้านของเขา

“เปียกมาอีกแล้วเหรอคะคุณจา โธ่ หน้าฝนน่าจะติดร่มไว้ในรถบ้าง”

เวลานี้มีเพียงป้าอุ่นเท่านั้นที่เรียกเขาแบบนี้

“ป้าก็เหมือนกันครับ มายังครับเนี่ย โดนฝนหรือเปล่า”

“ป้ามาดูความเรียบร้อยกับเอาข้าวกลางวันมาส่งให้ค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับพร้อมยิ้มบาง

“ให้เด็กๆ ทำก็ได้นี่ครับ ผมไปส่งบ้านไหมหรือจะให้เรียกเบิร์ดมา”

“โอ๊ย ไม่ต้องหรอกค่ะคุณจา เดี๋ยวฝนหยุดนังจีจี้มันก็ขี่มอ’ ไซค์มารับ ป้าแค่อยากมาดูอะไรๆ หน่อย ไม่ได้ออกมานานแล้วเผื่อมีของต้องซื้อเข้ามาเพิ่ม”

ป้าอุ่นมีคนช่วยสองคน จอยเป็นเมียของเบิร์ดลูกสะใภ้ป้าอุ่น ส่วนจีจี้เป็นสาวประเภทสองเพื่อนสนิทของจอยกับเบิร์ด ทั้งสามคนเป็นเพื่อนเรียนมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

“ผมขอกาแฟที่ห้องนะครับป้า”

“ได้ค่ะ”

จามิกรจะเข้าห้องทำงานของตนแต่นึกอยากล้างตัวหน่อยเพราะอากาศในไร่อบอ้าวมากก่อนฝนตก อีกอย่างเห็นว่าตนไม่ต้องรีบทำอะไรจึงไปเข้าห้องน้ำที่สามารถอาบน้ำได้อย่างไม่คิดมาก ครู่หนึ่งก็ถือเสื้อที่เปียกติดมือออกมาตรงไปยังห้องทำงาน แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อก้าวเข้าประตูไปแล้วเจอเจ้าของร่างเล็กกำลังวางแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานของเขา อีกฝ่ายเองก็หันมามองเขาแล้วสะดุ้ง

“อุ๊ย...ขอโทษค่ะ”

“ทำไมเป็นคุณ”

“ป้าอุ่นฝากมาน่ะค่ะ พอดีแกต้องรับโทรศัพท์”

ดวงตาคู่กลมโตหลุบลงขณะตอบเขา เห็นชัดว่าเจ้าตัวอึดอัดขัดเขินทำตัวไม่ถูกกับการบังเอิญได้เห็นเขาถอดเสื้ออย่างนี้ หากชายหนุ่มก็แปลกใจไม่น้อย ทำไมป้าอุ่นถึงให้อีกฝ่ายเข้ามา ทั้งที่คุยโทรศัพท์ก่อนก็คงไม่เสียเวลานักและยังรู้แก่ใจว่าเขาน่าจะกำลังเปลี่ยนเสื้อ ซึ่งอาจไม่พอใจที่อยู่ๆ หญิงสาวก็โผล่มา

“ขะ...ขอตัวก่อนนะคะ”

อีกฝ่ายบอกแล้วเดินมายังประตู

จามิกรหลีกทางให้เธอสามารถผ่านได้ เจ้าตัวก็ก้มหน้างุดเดินตัวลีบเลี่ยงเขาออกไป ขณะที่เขามองตามเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูลง ทว่าแก้มแดงระเรื่อบนดวงหน้าเนียนใสยังติดตาจนต้องส่ายหน้าเบาๆ ลืมคิดไปว่ามีผู้หญิงอยู่ในออฟฟิศนี้ด้วยอีกหนึ่งคนนอกจากเขากับสาวิต เพราะพนักงานบัญชีคนเก่าเป็นผู้ชาย และเจ้าตัวออกไปเพื่อเปิดบริษัทรับตรวจบัญชีของตัวเอง ถึงเขาจะจ้างต่อได้แต่จามิกรอยากให้คนดูแลเรื่องเงินเป็นคนในมากกว่าจึงรับคนใหม่

เขารับตมิสาเข้ามาทำงานหลังจากสัมภาษณ์ไปหนึ่งอาทิตย์ เพราะพบว่าคุณสมบัติของเธอไม่มีปัญหาอะไร จบเกียรตินิยมและมีประสบการณ์ทำงานบัญชีที่บริษัทหนึ่งในกรุงเทพฯ มาแล้ว ไม่แปลกที่สาวิตจะมองว่าเธอมีภาษีดี ขณะที่เขาเองก็ไม่มีจุดใดที่จะปฏิเสธไม่รับหญิงสาว แม้ในใจยังอดนึกสงสัยไม่ได้ว่าอยู่ๆ ทำไมเธอถึงมาสมัครงานที่ไร่ของเขา

จามิกรบอกตำรวจกับทางโรงพยาบาลไปว่าไม่ต้องการให้รู้ว่าตนเป็นคนช่วยหญิงสาว นอกจากไม่อยากให้เจ้าตัวมาถือเป็นบุญคุณแล้ว เขายังไม่อยากให้คนนอกรู้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นใกล้ๆ ไร่ฤทธากาจ แต่การที่มาเธอถึงไร่เขาด้วยการสมัครงานก็ทำให้ชายหนุ่มยังไม่ไว้ใจในตัวตมิสา ในเมื่อเธอนามสกุลเดียวกับส.ส.หลายสมัยของที่นี่ ซึ่งครั้งนี้ก็ยังลงสมัครอยู่ ทว่ายังมีอีกข้อที่เขาไม่ค่อยอยากยุ่งเกี่ยวกับคนนามสกุลนี้ แต่ไม่อยากนึกถึงมัน

ชายหนุ่มไม่อยากถามอีกฝ่ายว่าเกี่ยวข้องอะไรหรือเป็นญาติส่วนไหนกับทางนั้น เพียงแค่ถามว่ารู้จักกับสาวิตเป็นการส่วนตัวหรือไม่ก็ถือว่าละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวมากแล้ว จึงคิดว่าคอยจับตาดูเอาไว้น่าจะดีกว่า

และหากเดาไม่ผิด ป้าอุ่นน่าจะอยากมาดูหน้าบัญชีคนใหม่ของไร่ฤทธากาจแทนคุณพรนภามารดาของเขามากกว่าของกินของใช้ในสำนักงาน

“พี่จา”

และนี่คงเป็นอีกคนที่อยากเห็นหน้าบัญชีคนใหม่ จามิกรคิดในใจพร้อมยิ้มขำที่เห็นร่างบางของน้องสาวคนเดียวของตนมาหาถึงโรงบ่มไวน์ที่เจ้าตัวไม่ค่อยชอบนักเพราะดันแพ้ไวน์ แม้จะกินองุ่นได้

อีกฝ่ายตรงเข้ามาเกาะแขนเขาพร้อมยิ้มหวาน ชายหนุ่มจึงจับหัวเล็กของน้องสาวโยกไปมาอย่างรู้ทัน

“วันหยุดไม่พักเหรอเรา”

“มาเที่ยวไร่เราก็ถือว่าพักค่ะ”

ชายหนุ่มเพียงหัวเราะในลำคอ มองตาก็เดาใจน้องของตนได้แล้ว

“แล้วก็กินข้าวนอกบ้าน อย่าง...ที่สำนักงาน”

“ไปกับพี่เลยไหม”

เขาไม่ต่อความเพราะรู้ว่าน้องสาวหาคำมาโยกโย้ได้ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าข่าวการรับบัญชีที่เป็นสาวสวยคงแพร่ไปทั่วทั้งไร่แล้ว แม้แต่น้องสาวของเขาที่เปิดคลินิกรักษาสัตว์กับเพื่อนยังต้องการมาเห็นหน้าในวันหยุด ทั้งที่เจ้าตัวมักจะบ่นว่าเหนื่อยไม่อยากยุ่งงานในไร่ กลับมาบ้านน้อยครั้งจะขี่จักรยานตะลอนทั่วไร่เหมือนตอนเป็นเด็ก กระทั่งมาถึงโรงบ่มไวน์อย่างวันนี้

“ก็ดีค่ะ”

“เบิร์ดให้คนขี่จักรยานของคุณนิดาไปที่สำนักงานทีนะ”

จามิกรหันไปสั่งผู้ช่วยผู้จัดการของตนที่เดินตามมาซึ่งอีกฝ่ายก็ยินดีจัดการให้

“ผมขี่ไปเองก็ได้ครับนาย”

“ขอบคุณนะคะพี่เบิร์ด”

สาวสวยใบหน้าขาวผ่อง ทว่ามีความคมของคิ้วเรียวกับดวงตาตามเชื้อสายไทยแท้ไม่มีอื่นใดปะปนเอ่ยพร้อมยิ้มหวานเอาใจ เพราะตนรบกวนอีกฝ่าย

ตมิสาไม่ได้กินข้าวกลางวันพร้อมกับนายของที่นี่หรือแม้แต่สาวิตเพราะพวกเขากินไม่ตรงเวลาและบางวันก็ไม่เข้ามา ส่วนเธอแทบไม่ได้ออกไปไหนนอกจากทำเอกสารเกี่ยวกับตัวเลขทุกอย่าง แม้จะมีส่วนที่เป็นโซนครัวและโต๊ะกับเคานเตอร์นั่งได้ แต่เธอก็เลือกจะกินในห้องทำงานของตัวเอง มีโรงอาหารสำหรับคนงานในไร่และสาวิตบอกว่าเขาจะให้คนเอามาส่งให้เธอพร้อมของเขาแต่หญิงสาวปฏิเสธเพราะยังอยู่ที่บ้าน

เธอสนใจที่นี่เพราะมีที่พักสำหรับพนักงานด้วย ผู้จัดการพาเธอไปดูและให้กุญแจมาแล้ว ทว่าตมิสายังไม่ย้ายเข้ามาเพราะเธอยังไม่ได้คุยกับทางบ้าน นั่นทำให้ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมายังต้องรีบตื่นแต่เช้าขึ้นรถสาธารณะที่ผ่านไร่เพื่อมาทำงาน แต่ก็แจ้งกับทางสาวิตไว้แล้วว่าจะย้ายเข้าพรุ่งนี้ซึ่งเป็นวันหยุดของเธอ หญิงสาวต้องทำงานหกวันต่อหนึ่งอาทิตย์และแม้จะยังไม่ชินนักเพราะต่างจากที่เก่า หากตมิสาก็ต้องการยุ่งเข้าไว้ ไม่อยากมีเวลาว่าง ที่สำคัญไม่อยากอยู่บ้านตัวเอง

ช่วงแรกงานของเธอคือต้องตรวจเอกสารเก่าเพื่อสานต่อ พร้อมทั้งจัดการเอกสารการเงินที่เบิกจ่ายใหม่ด้วย งานการเงินของที่นี่แบ่งเป็นสามส่วน แม้จะมียิบย่อยอีกแต่สามส่วนหลักคือ ไร่องุ่น ไวน์ และรีสอร์ตเล็กๆ

หลังจากกินข้าวของตนเสร็จตมิสาก็เอากล่องมาล้าง การอยู่ในสำนักงานคนเดียวเป็นส่วนใหญ่ออกจะเงียบเหงาสักหน่อยแต่เธอก็ไม่มีปัญหาเพราะชินกับการทำงานโดยใช้สมาธิ

“นิดาเวฟอาหารให้นะ จะได้กินอุ่นๆ”

เสียงพูดของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องครัวทำให้ตมิสาหันมอง คิ้วเรียวสวยขยับสูงขึ้น ขณะร่างบางของอีกฝ่ายก็ชะงักไปเมื่อเห็นเธอ

“ตมิสา...เหรอ?”

เจ้าตัวพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ และใช่ว่าตมิสาจะไม่แปลกใจ เธอลืมไปแล้วเหมือนกัน แต่พอมาตอนนี้ถึงนึกขึ้นมาได้

ฐานิดา ฤทธากาจ คู่ปรับของเธอตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมนามสกุลฤทธากาจ

=====