EP.8 ความช่วยเหลือ

“มาแล้วค่า” ร่างเพรียวบางของแสงตะวันเดินมาพร้อมจานชาม จากนั้นหญิงสาวก็เริ่มจัดการเทแกงและต้มใส่ชาม โดยที่ชายหนุ่มเองก็ไม่ได้นิ่งดูดาย เขาเป็นคนตักข้าวใส่จานให้หล่อนและตนเอง จากนั้นก็เริ่มรับประทานอาหารไปพร้อมกับพูดคุยไปพลาง

“อาทิตย์หน้าแสงนัดเพื่อนจะไปเที่ยวทะเล คุณดลไปด้วยกันไหมคะ พาหนูเล็กไปด้วย” หญิงสาวเปรย แต่ชายหนุ่มไม่คิดจะพาลูกสาวมาเจอกับแสงตะวัน เขามีคติประจำใจอยู่อย่างหนึ่งคือ หากเขาไม่คิดจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหน เขาจะไม่ยอมพาลูกสาวมาเจอด้วยเด็ดขาด

แสงตะวันเป็นคนดี เขาชอบที่หล่อนน่ารักและไม่เรื่องมาก เข้าใจอะไรง่ายๆ แต่ก็ยังไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาคิดจะร่วมชีวิตด้วยในเร็วนี้อย่างแน่นอน เพราะแผลใจที่อดีตเมียทำเอาไว้ยังคงสดเกินกว่าจะคิดเรื่องนี้กับใครอีก

“คุณไปเถอะ เที่ยวให้สนุก” เขาตอบ มีรอยยิ้มพาดผ่านดวงตาเล็กน้อย แต่เพียงแค่นั้นแสงตะวันก็ยิ้มออกมาแม้จะรู้สึกผิดหวังที่เขาปฏิเสธเหมือนเคย หล่อนรู้อยู่แล้วแต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ ว่าเขาจะตอบตกลงสักครั้ง แต่ถ้าไม่ ก็ไม่เสียหาย

“น่าเสียดายนะคะ ถ้าคุณไปด้วยคงจะดี” พูดพลางตักแกงใส่จานข้าวให้เขาอย่างเอาอกเอาใจ ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ แต่ไม่พูดอะไร พอกินข้าวอิ่ม เขาช่วยหล่อนเก็บเหมือนเดิม สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้นับวันก็ยิ่งทำให้แสงตะวันประทับใจในตัวของเขาเพิ่มขึ้น แม้ชายหนุ่มจะไม่เคยแสดงออกมากกว่านี้ หรือให้ความหวังใดก็ตาม แต่หล่อนยอมรับกับตนเองว่ารักเขาเสียแล้ว

เมื่อช่วยหญิงสาวเก็บถ้วยชามเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เดินออกมาจากในครัว เตรียมตัวกลับบ้าน ทว่าหญิงสาวก็เดินตามมาพร้อมกับกอดเขาเอาไว้จากข้างหลัง

“จะกลับแล้วหรือคะ อยู่ต่ออีกสักชั่วโมงได้ไหม” พูดจบก็แนบริมฝีปากลงบนแผ่นหลังกว้าง ฝ่ามือเรียวลูบไล้หน้าท้องและแผงอกกำยำ

ชายหนุ่มกดมือที่พยายามปลุกเร้าอารมณ์ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว เมื่อมองเข้าไปในแววตาคู่งาม เขาก็รู้ว่าหล่อนกำลังเหงา เขาห่างหายจากหล่อนไปหนึ่งอาทิตย์เต็มแล้ว อันที่จริงทั้งเขาและหล่อนต่างก็เป็นคนขี้เหงาด้วยกันทั้งคู่ วูบหนึ่งเขาเห็นใจหล่อน จึงขยับรั้งร่างบางเข้าไปกอด จากนั้นจึงก้มลงหาใบหน้าสวย เขาจูบหล่อนอยู่สักพัก กำลังคิดว่าจะอยู่ต่อกับหล่อนสักชั่วโมงตามคำเรียกร้องแล้วจะกลับไปเงียบๆ แต่เสียงเรียกเข้าก็ทำลายความตั้งใจของเขาเสียสิ้น

แสงตะวันจำต้องปล่อยร่างสูง ได้แต่มองเขาอย่างผิดหวัง แม้กลิ่นกายอบอุ่นจะบรรเทาความคิดถึงของหล่อนให้จางลงได้บ้าง แต่ก็น้อยเต็มที เสียงพูดคุยของเขาทำให้หล่อนพอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีบางคนอยู่โรงพยาบาล

“ขอโทษนะ ผมอยู่ด้วยไม่ได้ ต้องรีบไปโรงพยาบาล”

หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจแม้ลึกๆ จะผิดหวังก็ตาม

“ใครเป็นอะไรหรือคะ”

“แม่ผมเอง” เพียงแค่นั้นร่างสูงก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แสงตะวันมองตามด้วยสายตาเป็นห่วง

ชายหนุ่มใช้เวลาเดินทางมาถึงโรงพยาบาลเพียงแค่สิบห้านาที

“แม่ล่ะ” เขาเอ่ยถามพี่ใจที่ลุกขึ้นยืนทันทีที่ร่างสูงเดินทางมาถึง

“อยู่ในห้องฉุกเฉินค่ะ”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“เกิดอะไรขึ้น”

“ป้าอรเป็นลม แล้วก็หมดสติ พี่ใจก็เลยรีบเรียกรถพยาบาล”

ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วถอยไปนั่งลงบนเก้าอี้ พี่ใจจึงลงไปนั่งข้างๆ

“หนูเล็กล่ะครับ”

“อยู่กับป้าแมวค่ะ”

วูบหนึ่งเขาคิดถึงนภาพราว ลูกสาวของเขาอยู่กับป้าแมวได้ แต่ไม่ค่อยสนิทกันนัก และจะต้องร้องไห้งอแงแน่นอนถ้าต้องอยู่เกินกว่าหนึ่งชั่วโมง

“เดี๋ยวผมมานะครับ” เขาบอกกับพี่ใจ แล้วเดินออกไปทางหนึ่ง ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมามองชื่อ เพียงอึดใจก็กดโทร.ออกทันที

“สวัสดีค่ะคุณดล”

“ครับคุณน้ำอุ่น”

หญิงสาวแปลกใจที่จู่ๆ เขาก็โทร.มาหา

“ขอโทษที่โทร.มารบกวนตอนนี้นะ แต่ผมต้องการความช่วยเหลือจากน้ำอุ่น ไม่แน่ใจว่าคุณพอจะว่างไหม”

หญิงสาวหันไปมองมารดาที่กินข้าวอิ่มแล้วกำลังนั่งดูข่าวสารบ้านช่อง

“ค่ะ ตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรแล้ว”

“ตอนนี้ผมอยู่โรงพยาบาล แม่หมดสติผมกับพี่ใจก็เลยยังกลับบ้านไม่ได้ ผมอยากรบกวนให้คุณไปอยู่เป็นเพื่อนหนูเล็กสักสองสามชั่วโมงได้ไหมครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็อดเป็นห่วงนางอรุณีไม่ได้

“ป้าอรเป็นยังไงบ้างคะ”

“ยังไม่รู้ครับ ตอนนี้รอหมอเรียกพบเหมือนกัน คุณพอจะไปอยู่กับหนูเล็กได้ไหม”

“อ้อ ได้ค่ะ น้ำอุ่นจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

เมื่อหญิงสาวรับปากอย่างกระตือรือร้น ชายหนุ่มจึงรู้สึกคลายกังวลลงในทันที

“ขอบคุณครับ”

เมื่อธราดลวางสายไปแล้ว หญิงสาวจึงหันไปมองมารดา

“แม่ หนูต้องไปอยู่กับหนูเล็กสักสองสามชั่วโมง แม่อยู่คนเดียวได้ไหม”

นางกนกนิ่วหน้า เมื่อได้ยินเช่นนั้น

“ทำไมล่ะ นี่มันใกล้มืดแล้วนะ”

“ป้าอรเข้าโรงพยาบาลด่วน คุณดลกับพี่ใจต้องอยู่ที่นั่น เขาก็เลยไหว้วานให้หนูไปอยู่กับหนูเล็กสักสองสามชั่วโมง แม่อยู่คนเดียวได้ไหม”

“แม่น่ะอยู่ได้ อยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้ว แต่แม่ห่วงหนูนั่นแหละ ขากลับมันมืด อันตราย”

“ไม่น่าเป็นอะไรหรอก ถนนบ้านเราดีจะตาย มีไฟตลอดทาง”

“ไว้ใจได้ยังไงกันล่ะ เอาแบบนี้ คืนนี้หนูก็ค้างบ้านนั้นไปเลยแล้วกัน แม่ไม่อยากให้หนูขับรถกลับดึกๆ หรือไม่ก็ขอให้เขาขับรถมาส่ง”

ความเป็นห่วงของมารดา ทำให้หญิงสาวพยักหน้าตอบรับ

“ตกลงแม่ หนูจะขอให้เขามาส่ง ไปถึงแล้วจะโทร.มาบอกนะ”

นางกนกพยักหน้าอย่างคลายใจลง จากนั้นลูกสาวจึงขับรถออกจากบ้าน โดยมีมารดายืนมองไปจนสุดสายตาด้วยความเป็นห่วงบุตรสาว