Chapter 1

ท่ามกลางเสียงบีตส์ทุ้มดังกระหึ่ม แสงสีสาดส่องบาดตา ผู้คนออกมาวาดลวดลายกันอย่างสนุกสนาน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเดินแหวกฝูงชนตรงเข้าไปยังบาร์เครื่องดื่ม ถึงแม้จะมีสีหน้าเรียบนิ่งติดจะไปทางหงุดหงิด แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาที่มีนั้นลดน้อยลง ความหยิ่งผยองที่ส่งผ่านออกมาทางแววตากับท่าทีที่ไม่ยี่หระต่อสิ่งใดกลับยิ่งช่วยดึงดูดให้ทั้งสาว ๆ และหนุ่ม ๆ ละแวกนั้นอยากจะพาตนเองมาเข้าใกล้แนบชิด

“วง ARO เล่นกี่โมง?”

เสียงทุ้มถามขึ้นมาหลังจากที่สั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์เป็นที่เรียบร้อย

“เพิ่งเล่นจบไปเมื่อกี้เองครับ” คิ้วเข้มขมวดมุ่นกับคำตอบที่ได้รับ

เสียเวลาชะมัด! ไอ้สิงห์ก็ไม่ยอมบอกเวลาที่แน่นอน! แล้วจะออดิชันอยู่ไม่กี่วันข้างหน้าอยู่แล้วจะให้เขามาดูลาดเลาทำไมก็ไม่รู้!

‘ทศกัณฐ์’ อดไม่ได้ที่จะก่นด่าหุ้นส่วนรุ่นน้องในใจ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะมันย้ำนักย้ำหนาให้แวะมาดูรุ่นน้องที่มันรู้จักร้องเพลง เขาก็ไม่มีทางเสียเวลาพักผ่อนอันมีค่าของตัวเองย่างกรายเข้ามาในนี้เด็ดขาด

“อะ..เอ่อ แต่อีกไม่เกิน 15 นาที วงต่อไปก็จะขึ้นเล่น ถ้าคุณสนใจเราสามารถหาโต๊ะส่วนตัวให้ได้นะครับ”

“ไม่เป็นไร ขอบใจมาก”

ทศกัณฐ์ยื่นทิปให้กับบาร์เทนเดอร์ที่กำลังทำหน้าที่เชียร์แขกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบ ๆ ผับเพื่อประเมินอย่างรวดเร็ว..

ขนาดไม่จัดว่าเล็กแต่ก็ไม่ได้เรียกว่าใหญ่ การตกแต่งก็ไม่ได้มีอะไรมาก มุ่งเน้นไปที่การขายเหล้าและวงดนตรีสด บรรยากาศอึมครึมที่มาพร้อมกับกลิ่นอับบ่งบอกถึงการบริหารจัดการที่ไม่ได้มาตรฐาน ลูกค้าส่วนใหญ่ก็ดูจะเป็นพวกนักเรียนนักศึกษา ทั้งสภาพร้านและกลุ่มลูกค้าเรียกได้ว่าคนละกลุ่มเป้าหมายกับผับเขาอย่างชัดเจน

ดูท่าอยู่ต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร คิดได้ดังนั้นร่างสูงใหญ่ก็ตัดสินใจเดินออกจากผับ มุ่งหน้าหาผับอื่นเพื่อผ่อนคลายต่อไป

อันที่จริงแล้วผับที่เขาหุ้นกันกับสิงห์ จัดว่าเป็นหนึ่งในผับหรูที่มีชื่อเสียงในบรรดาหมู่นักศึกษา ด้วยความที่เปิดมานาน ทุกอย่างอยู่ตัวจนทั้งเขาและหุ้นส่วนแทบจะไม่จำเป็นต้องเข้าร้าน

แต่ก็อย่างว่า การแข่งขันในปัจจุบันถ้าเราหยุดก็เท่ากับถอยหลังให้คู่แข่ง และคนอย่างเขาก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้ใครมาแซงหน้า และถึงแม้ผับนี้จะเป็นธุรกิจที่สร้างรายได้ให้เพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับธุรกิจหลักที่เขาดูแลอยู่ แต่เขาก็รักผับนี้ไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงอยากที่จะเห็นผับนี้พัฒนาและเติบโตขึ้นไปเรื่อย ๆ

แล้วยิ่งที่ผ่านมากระแสดนตรีสดเริ่มนิยมอย่างแพร่หลาย ทำให้เขาสนใจอยากจะลองทำดูบ้าง เลยเป็นสาเหตุให้คืนนี้เขาใช้เวลามาตระเวนดูธุรกิจคู่แข่งแทนที่จะนอนพักผ่อนอยู่ที่เพนต์เฮาส์

ในระหว่างที่เดินผ่านลานจอดเพื่อที่จะมุ่งหน้าไปยังผับข้าง ๆ ชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายฝ่าความมืดเข้ามา

“โอ๊ย! ปล่อย! ถ้าไม่ปล่อยผมร้องให้คนช่วยจริง ๆ ด้วย”

ภาพเด็กผู้ชายตัวเล็กกำลังยื้อยุดอยู่กับผู้ชายร่างสูงทำให้ทศกัณฐ์ชะงักแล้วลังเลว่าควรจะเข้าไปช่วยดีหรือไม่

“ก็เอาเซ่! ดูซิคาายยยมันจะกล้ายุ่งกับเรื่องผัวเมีย!” ชายหนุ่มกำลังตัดสินใจจะหันหลังเดินจากไปเนื่องด้วยไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของใครแต่สายตาก็ดันเหลือบไปเห็น

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วยครับ!!! โอ๊ย!!”

คนตัวเล็กกว่าทั้งยื้อทั้งสะบัดแต่ก็ไม่หลุดจากการฉุดกระชากเลยตัดสินใจกัดที่แขนอย่างแรงจนทำให้โดนอีกฝ่ายผลักล้มลงไปกองกับพื้น ทศกัณฐ์ขมวดคิ้วทันทีที่เห็นไอ้ชาติหมานั่นง้างมือขึ้นเตรียมจะลงมือ

“เฮ้ย! ทำอะไรวะ!”

ชายหนุ่มตัดสินใจเข้าไปช่วยทันทีเพราะต่อให้เป็นผัวเมียกันการใช้ความรุนแรงก็ไม่ควรจะเกิดขึ้น

“มึงเป็นครายยย ยุ่งอารายกับเรื่องผัวเมียเขา!” คู่กรณีหันกลับมาชี้กราดตั้งท่าจะอาละวาด เปิดโอกาสให้เด็กผู้ชายตัวเล็กที่ถูกผลักล้มลงรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีออกมาแอบข้างหลังทศกัณฐ์ทันที

“ไม่ใช่นะ! เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ช่วยด้วยครับ!”

“คุยกันดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือ” ทศกัณฐ์ตวัดสายตาเอ่ยเตือนชายร่างสูงด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสรุปแล้วที่ยื่นมือเข้าช่วยเนี่ย เขาจะเป็นตัวละครตัวไหน ระหว่างพระเอกขี่ม้าขาว กับ ไอ้ตัวประกอบขี้เสือกเรื่องของผัวเมีย

“กูบอกว่าอย่ามายุ่งไงวะ! อยากเสือกดีนักใช่ไหม!” อีกฝ่ายที่ดูเมามายพุ่งหมัดเข้ามาโดยที่ไม่ได้ดูเลยว่าตัวเองเสียเปรียบด้านรูปร่างขนาดไหน

ผัวะ!

หมัดปวกเปียกถูกปัดออกแล้วถูกสวนด้วยหมัดหนักเข้าไปที่ปลายคางจนล้มลงกองกับพื้น ทศกัณฐ์ตั้งท่าจะเข้าไปซ้ำอีกรอบแต่อีกฝ่ายดันรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปก่อน

กระจอกชะมัด..

“เอ่อ ขอบคุณนะครับ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาทำให้เขาหันหลังกลับไปมอง แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว..

อีกฝ่ายตัวเล็กกว่าเขามาก ไหนจะผิวขาวอมชมพู ริมฝีปากสีแดงสดกับเครื่องหน้าหวานนั่นอีก ไม่แปลกใจเลยที่จะมีคนเข้ามาลวนลาม หน้าตาล่อเสือล่อตะเข้แบบนี้

“คราวหน้าคราวหลังก็ระวังตัวให้ดี”

“คะ..ครับ..เอ่อ..คุณ...”

“อุ่น! ผู้จัดการต้องการคุยด้วย! เดี๋ยวนี้!” คนตัวเล็กกำลังจะเอ่ยพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ถูกผู้ชายในชุดพนักงานเรียกตัวไว้ซะก่อน

ทศกัณฐ์เลือกที่จะปลีกตัวถอยออกมาเงียบ ๆ โดยไม่ได้สนใจว่าคนตัวเล็กต้องการจะพูดอะไรต่อ เพราะนอกจากคำขอบคุณแล้วเขาก็ไม่ต้องการอะไรอีก แค่ได้รู้ว่าคืนนี้เขาตัดสินใจถูกต้องก็เพียงพอแล้ว

ทศกัณฐ์เลือกเดินเข้าร้านกึ่งผับกึ่งร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลนัก บรรยากาศเย็นสบายกับเสียงดนตรีนุ่ม ๆ ทำให้ชายหนุ่มเลือกที่จะก้าวขาเข้าไปเพื่อผ่อนคลายอารมณ์จากการที่โหมทำงานหนักมาทั้งอาทิตย์ เขาเลือกนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์สั่งเครื่องดื่มเบา ๆ มานั่งจิบ

ร้านนี้บรรยากาศดีใช้ได้ การตกแต่งร้านที่ไม่มากเกินไปไม่น้อยเกินไปบวกกับเพลงเย็น ๆ ที่เปิดคลอ ทำให้ชายหนุ่มผ่อนคลายตัวเองนานกว่าที่คิด รู้ตัวอีกทีก็สั่งเครื่องดื่มเพิ่มไปอีกแก้ว...ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินอยู่นั้นก็รู้สึกได้ว่าเก้าอี้ตัวถัดไปมีคนเข้ามานั่ง

“บังเอิญจังเลยนะครับ เจอกันอีกแล้ว...ผมขอเลี้ยงเหล้าขอบคุณได้ไหมครับ?” ยิ้มหวานจากคนข้าง ๆ ที่ส่งมาทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

คนที่เขาเพิ่งจะเข้าไปช่วยเมื่อกี้?

บังเอิญเจอกันอีกแล้ว?

“คุณชอบดื่มวิสกี้เหรอครับ” น้ำเสียงหวานที่เข้ากับนัยน์ตาคู่สวยดึงดูดสายตาจากชายหนุ่มได้ไม่ยาก ท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ของคนตรงหน้าทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหรี่ตามองด้วยความสนใจ

ร่างสูงกระดกวิสกี้ที่เหลือลงคออย่างใจเย็นก่อนที่จะเอ่ยออกมาว่า

“…มันก็ไม่ได้แย่”

“งั้นแก้วต่อไปผมขอเลี้ยงนะครับ” ทศกัณฐ์มองร่างบางตรงหน้าที่กำลังหันรีหันขวางมองหาบาร์เทนเดอร์

…หึ ๆ เรื่องบังเอิญอย่างงั้นเหรอ?

ชีวิตนี้เขาไม่เคยเชื่อในเรื่องโชคชะตาหรือความบังเอิญ

ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดจากการกระทำและความตั้งใจของตัวเราเองล้วน ๆ และครั้งนี้เขาก็เชื่ออย่างนั้นเช่นกัน

คิดว่าเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เหรอ?

แสร้งเรียกร้องให้เข้าไปช่วย...

แล้วก็ทำทีเป็นบังเอิญมาเจอกันอีกครั้ง...

หึ ถ้าอยากจะลองแบบนี้ดูก็ได้ เขาไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว

เล่นด้วยสักหน่อยละกันถือเสียว่า

…ฆ่าเวลา...