ログイン“คุณพ่ออย่าทำแม่ อย่าทำแม่ ฮือ”
ญาตาวีพยายามตะเกียกตะกายร่างไปช่วยมารดา ทว่าฝ่ามือของพี่สาวจิกเส้นผมกลางศีรษะของเธอไว้แน่น กระชากไปทางด้านหลังจนหน้าหวานสวยอาบน้ำตาแหงนหงายตามแรง ไม่เพียงแค่นั้นเธอยังถูกพี่สาวใจร้ายตบอีกหนึ่งฉาด สนองความสะใจของคนตบ
“ถ้าแกไม่อยากเห็นแม่ของแกเจ็บตัว แกก็ต้องทำตามที่คุณพ่อบอก แกต้องไปนอนกับคุณสิงห์ แลกกับเงินมาค้ำจุนบริษัทของเรา แต่ถ้าแกไม่ยอมแม่ของแกก็ต้องตายคามือคุณพ่อ เลือกเอาแกจะให้แม่แกตายตรงนี้ หรือว่าแกจะเลือกไปนอนกับผู้ชาย”
สมองและหูของญาตาวีอื้ออึงไปหมด วินาทีนี้เธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ไม่สนใจว่าบิดากับพี่สาวต้องการให้เธอทำอะไร นอกจากให้มารดาปลอดภัย ญาตาวีทนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวที่เห็นผกากรองถูกทำร้าย หนทางไหนที่ทำให้มารดาร้อนพ้นจากเงื้อมมือของรณชัยได้ เธอยินดีทำทุกอย่าง
“อย่ายอมนะตา แม่ทนได้ ให้แม่ตายแม่ก็ยอม” ผกากรองรู้ดีกว่าใครว่า ลูกสาวสุดที่รักจะตัดสินใจอย่างไร นางจึงร้องห้ามทั้งที่รู้ว่าไม่อาจห้ามได้
“มึงอย่าทำเสียเรื่อง กูฆ่ามึงได้นะ” รณชัยพูดขู่ภรรยาน้อยที่เขาไม่เห็นค่ามากไปกว่าเครื่องบำเรอความใคร่
“ตายอม ตายอมทุกอย่าง อย่าทำร้ายแม่ หยุดทำร้ายแม่ของตาได้แล้วค่ะ ฮือ...ตายอมคุณพ่อทุกอย่าง”
แม้แต่ชีวิตเธอก็ยอมแลกเพื่อมารดา แล้วมีหรือที่ญาตาวีจะยอมทำตามสิ่งที่บิดาต้องการไม่ได้
รณชัยได้ยินคำพูดของลูกสาวคนเล็กแล้วกระตุกยิ้ม หันมามองหน้าคนจนแต้มอย่างผู้กำชัย “แกแน่ใจนะตาว่าแกจะยอมไปเป็นของเล่นบนเตียงสนองความต้องการให้กับคุณสิงห์”
ช่างเป็นคำถามเสียดแทงหัวใจดวงน้อยๆ ของญาตาวีมากเหลือคณา แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยินยอมพลีกายตามความปรารถนาของบิดา แลกกับความไม่เจ็บปวดทางร่างกายของผกากรอง
“แน่ใจค่ะคุณพ่อ แน่ใจที่สุดค่ะ” ญาตาวีพูดทั้งน้ำตา
“มันก็แค่นี้แหละ แกสองแม่ลูกนี่โรคจิต ถ้าไม่เจ็บตัวก็ไม่ยอมทำตาม”
รัตนามณีผลักร่างของน้องสาวให้ออกห่างตัวเต็มแรง ทำหน้ายี้ประหนึ่งว่าอีกฝ่ายเป็นตัวน่ารังเกียจ โสโครกแสนขยะแขยง ญาตาวีเมื่อได้รับอิสระก็คลานมาหามารดา กอดร่างบวมช้ำไปด้วยฝีมือของบิดาด้วยความรักบูชาและสงสารจับขั้วหัวใจ
“นังตา แกตามฉันไปที่บ้านใหญ่ ฉันมีเรื่องจะพูดทำความตกลงกับแก แล้วอย่าคิดเปลี่ยนใจนะ ถ้าแกเปลี่ยนใจฉันจะเล่นงานแม่ของแกให้หนักเลยคอยดู” รณชัยสั่งเสียงเฉียบ ก่อนจะหันไปพูดกับรัตนามณีด้วยน้ำเสียงที่ต่างราวกับฟ้าแลดิน “ไปกันเถอะลูกหญิง หมดธุระแล้ว”
“ค่ะคุณพ่อ” รัตนามณีไม่วายหันมารังแกน้องสาว ด้วยการใช้ฝ่าเท้ากระแทกลงไปยังลำแขนของญาตาวี ส่งผลให้ร่างของคนถูกถีบเซไปตามแรง พอเห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะพร้อมเดินตามหลังบิดาไปอย่างอารมณ์ดี
ก่อนหน้าที่รณชัยกับรัตนามณีสองพ่อลูกนิสัยไม่ดีจะย่างกายมายังเรือนหลังเล็ก รณชัยได้บอกความต้องการของราชสีห์กับลูกสาวคนโตมาก่อน แต่ก็ได้รับการปฏิเสธเสียงแข็งจากรัตนามณีที่ยืนกระต่ายขาเดียวว่าไม่ยอม ก่อนที่เธอจะหาทางออกให้บิดา
“ไม่ค่ะ หญิงไม่มีวันทำตามที่คุณพ่อพูดแน่นอนค่ะ”
เสียงถือดีของรัตนามณี ลูกสาวคนโตของรณชัย สุวรรณเจริญ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังของเมืองไทย เป็นเจ้าของคอนโดมิเนียมโรสแลนด์ คอนโดสุดหรูกระจายอยู่ทั่วกรุงเทพ ถึงห้า แห่ง สนนราคาต่อห้องไม่ต่ำกว่าเจ็ดล้านบาท เสียงนั้นดังขึ้นหลังจากที่ได้ยินคำขอร้องของผู้เป็นพ่อ
“หญิงช่วยพ่อหน่อยเถอะนะ มันเป็นทางเดียวที่พ่อจะได้เงินก้อนนี้นะลูก”
รณชัยขอร้องลูกสาวสุดที่รัก เขานึกอยู่แล้วว่ารัตนามณีต้องไม่ยอม แต่เขาก็ไม่ละความพยายาม เพราะวิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่เขาจะได้เงินก้อนโตมาพลิกฟื้นสถานการณ์ของธุรกิจ
“แต่คุณพ่อกำลังจะทำให้หญิงคิดว่า หญิงเป็นโสเภณีชั้นต่ำ ที่ต้องนอนกับผู้ชายแลกเงินอยู่นะคะ หญิงไม่มีวันเป็นแบบนั้นแน่นอน อีกอย่างหญิงก็มีแฟนแล้วและเราจะแต่งงานกันในเร็วๆ นี้ด้วย” รัตนามณียังยืนกรานคำเดิม เป็นตายร้ายดียังไงเธอก็ไม่มีวันทำตามที่รณชัยต้องการแน่นอน
“ถ้าหญิงไม่ช่วยพ่อ งานนี้พ่อต้องล้มละลายแน่ นะหญิงนะ ช่วยพ่อหน่อยนะลูก” รณชัยรู้ดีกว่าใครว่า รัตนามณีเป็นคนดื้อและพูดยากมากแค่ไหน หากปากบอกว่าไม่ก็คือไม่ ต่อให้พูดปากจนถึงรูหูก็ยังคงคำพูดเดิม แต่เขาก็ไม่ละความพยายามเนื่องจากรัตนามณีคือความเดียวของเขา “หรือไม่ก็ให้คุณเสือ คนรักของลูกช่วยพ่อก็ได้ถ้าหญิงไม่อยากทำตามที่พ่อขอร้อง”
ผู้เป็นพ่อเปลี่ยนจากขอร้องลูกสาวไปเป็นนางบำเรอราชสีห์ มาเป็นขอร้องให้ราเมศร์ คนรักของรัตนามณีที่มีความร่ำรวย มีธุรกิจด้านอสิงหาริมทรัพย์หลายแห่งช่วยแทน
“โอ๊ย! ไม่ได้หรอกค่ะคุณพ่อ ถ้าหญิงไปขอความช่วยเหลือจากคุณเสือ คุณแม่ของคุณเสือก็ต้องรู้แน่ๆ ว่าเรากำลังตกอับ เขาจะได้รังเกียจหญิงกันพอดี คุณพ่อหาทางอื่นเถอะค่ะ”
รัตนามณีปฏิเสธที่จะช่วยเหลือบิดา คุณหญิงสุจิตรา มารดาของราเมศร์เป็นคนเจ้ายศเจ้าอย่าง คบค้าสมาคมกับคนระดับเดียวกันเท่านั้น คนที่ต่ำกว่านางจะตั้งท่ารังเกียจทั้งสายตาและคำพูด ถ้าหากเธอไปขอร้องราเมศร์ให้ช่วยเหลือเรื่องเงิน รับรองได้ว่าตำแหน่งสะใภ้ของรัตนามณีจะต้องกระเด็นหลุดมือเธอไปแน่นอน หญิงสาวไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้นเด็ดขาด
Chapter 75“สวัสดีครับ คุณชื่อหญิงใช่ไหมครับ” ชายร่างสูงสวมหน้ากากอนามัยปิดทับปากกับจมูกเอ่ยถามรัตนามณี “ใช่ มีอะไร” รัตนามณีตอบกลับ พอได้รับคำตอบ ชายอีกสองคนที่หลบอยู่ตรงรถยนต์อีกคันได้เดินเข้ามาล็อคตัวรัตนามณีอย่างรวดเร็ว เธอตกใจมากอ้าปากจะร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่จังหวะที่กำลังอ้าปากตะโกน ยังไม่มีเสียงใดเล็ดรอด ชายตรงหน้าได้กรอกน้ำที่อยู่ในขวดเครื่องดื่มบำรุงกำลังใส่ปากเธอ วินาทีนั้นรัตนามณีรู้สึกแสบร้อนในคอมาก มันเหมือนทั่วทั้งปากเธอไปจนถึงลำคอกำลังพุพองกับสารบางอย่างที่กัดกิน เธอทำอะไรไม่ได้ แม้แต่เปล่งเสียงยังไม่ได้ ไม่เพียงแค่กรอกน้ำกรดใส่ปาก ชายคนนั้นยังสาดน้ำกรดที่เหลือไปบนใบหน้าของรัตนามณีที่ตอนนี้ลงไปนอนชักดิ้นชักงอบนพื้น ตาเหลือกลาน มีความเจ็บปวดและทุกข์ทรมาน “ไปโว้ย!” ชายทั้งสามเมื่อทำงานเสร็จเรียบร้อย ก็รีบสลายตัวแยกย้ายกันหลบหนีก่อนมีใครมาพบเห็น รัตนามณีนอนดิ้นบนพื้น ใบหน้าพุพองจากน้ำกรดที่กัดเซาะซึมผิวหนังจนหลุดลุ่ย เผยให้เห็นผิวชั้นในที่กำลังถูกฤทธิ์ของน้ำกรดชนิดรุนแรงกัดกร่อนถึงกระดูก และตอนนี้อวัยวะภายในท้องก็กำลังถ
Chapter 74“ผมเอาเงินมาคืนคุณสิงห์ครับ แล้วต้องขอบคุณที่ไม่เอาดอกเบี้ย” รณชัยยื่นเช็คจำนวนห้าร้อยล้านส่งให้ราชสีห์ ที่รับเช็คใบนั้นมาดูตัวเลข“ใช้คืนหมดเลยหรือครับ เราตกลงกันไว้ว่าผ่อนจ่ายได้ คุณเอามาคืนผมหมดแบบนี้จะมีไว้หมุนหรือครับ”ราชสีห์ไม่ใช่นักธุรกิจเขี้ยวลากดิน แม้ว่าอยากจะทำกับชายตรงหน้ามากแค่ไหน แต่พอนึกถึงเสียงหวานๆ ดวงตาเว้าวอนของภรรยา ใจเขาอ่อนยวบ สั่งสอนชายตรงหน้าไม่ลง“คอนโดผมขายเกือบหมดแล้วครับ เหลือขายไม่ได้อีกแค่สิบห้าห้อง อีกห้าสิบห้องอยู่ในระหว่างยื่นกู้ แต่ผมคิดว่าคงไม่น่ามีปัญหาอะไร มีเงินแล้วใช้หนี้ไปเลยดีกว่า ดีกว่าอยากใช้แต่ไม่มี”“งั้นก็ตามใจครับ ถ้าคุณคิดว่าไหวก็ไหว” ราชสีห์ไม่ขัดความต้องการของรณชัย “โครงการนี้เสร็จสมบูรณ์แล้ว คุณจะเปิดโครงการใหม่หรือเปล่าครับ”“คงไม่ครับ ผมแก่แล้ว อยากพักบ้าง รอให้ขายคอนโดหมดเสียก่อน ผมจะไปอยู่เชียงใหม่ ผมซื้อบ้านพร้อมไร่ไว้ที่นั่น ผมจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นจนกว่าจะตาย” รณชัยบอกความตั้งใจของตนให้ลูกเขยฟัง“แล้วหญิงล่ะ คุณพาไปอยู่ด้วยไหม”ราชสีห์ถามถึงลูกสาวอีกคนของรณชัย ใบหน้าของคนถูกถามหมองเศร้า ตาไม่บอกถึงความสุขเมื่อเอ่ยถึง
Chapter73“เมียใครก็ไม่รู้น่ารักจัง แต่จะน่ารักกว่านี้ถ้าให้สามีผลิตทายาทอีกสักยกเพื่อความชัวร์” คนเจ้าเล่ห์พูดเย้าแต่ทำจริง“เดี๋ยวไม่ทันนะคะ” ญาตาวีท้วงเบาๆ รู้ทั้งรู้ว่าห้ามเขาไม่ได้“ทันอยู่แล้วเชื่อมือราชสีห์เถอะ”ว่าแล้วราชสีห์ก็แสดงให้ภรรยาสาวรู้ว่า เวลาที่เหลือมีมาพอที่ผลิตทายาทตัวน้อยๆ ที่บ่มเพาะมาจากความรักของพ่อและแม่“ฉันจะมีเธอคนเดียวตลอดชีวิต ฉันสัญญา”เป็นคำสัญญาที่ราชสีห์จะรักษาสัจจะไปจนชั่วชีวิต เพราะเขารู้สึกขยาดกับเหตุการณ์ในอดีตที่ตนเองเผชิญ มันเจ็บปวดมากแค่ไหนเขารู้ดี มันอ้างว้างเดียวดายแค่ไหนเขาไม่เคยลืม ราชสีห์ไม่มีวันยอมให้ลูกของตนเองต้องสัมผัสความรู้สึกเดียวกันกับเขาแน่นอน แล้วจะไม่เจริญรอยตามผู้เป็นพ่อเด็ดขาด ราชสีห์รักญาตาวีก็รักมั่นเพียงคนเดียวตราบฟ้าดินสลายอีกสามชั่วโมงต่อมา ราชสีห์กับญาตาวีก็เดินลงมาสมทบกับเศรษฐา สุจิตรา ราเมศร์ และผกากรอง ที่กำลังย่างบาร์บีคิวและอาหารสดอยู่หน้าบ้านพักริมทะเล“ลงมาช้าจังเลยนะครับพี่สิงห์ มัวแต่ทำอะไรอยู่นะ อยากรู้จัง”ราเมศร์แซวพี่ชาย หยักคิ้วลิ่วตาทำหน้าทะเล้นใส่ผู้เป็นพี่ที่อยากจะเอากำปั้นซัดหน้าให้หายหมั่นไส้ คนถูกถา
Chapter72แล้วในเมื่อราชสีห์ต้องการให้มันหลุดออกจากกายเธอ เขาก็เร่งรีบจัดการตามความปรารถนา เขาถอนจุมพิตออกชั่วคราว เร่งมือปลดเสือผ้าของญาตาวีที่เต็มใจให้เขาถอด และไม่ให้เป็นการเสียเวลาเขาก็ได้จัดการกับเสื้อผ้าของตนไปพร้อมๆ กันเลยกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ เริ่มวิ่งวนไปทั่วกายสาว เลือดลมในร่างเริ่มแปรปรวน เมื่อถูกฝ่ามือใหญ่ไล้ลูบสัมผัสร่างกายที่เขานวดเฟ้นไปในที ขยำบั้นท้ายกลมกลึงที่กระชับมือของเขาเหลือเกิน ก่อนจะลากฝ่ามือขึ้นสูงไปตามสีข้าง หน้าท้องแบนราบที่แขม่วเป็นจังหวะจากความกระสันที่ไหลวนอยู่ตรงบริเวณนั้นจุดหมายที่แท้จริงของฝ่ามือใหญ่ หาใช่หน้าท้องเนียนเรียบนั้นไม่ แต่เป็นทรวงอกสล้างพอดีมือของเขาต่างหาก พอมือใหญ่ทาบวางลงบนความนุ่มหยุ่นนั้น ราชสีห์กอบกุมและเคล้นคลึงอย่างเบามือแต่สร้างความซาบซ่านได้ดีทีเดียว“คุณสิงห์ คุณสิงห์” ญาตาวีส่งเสียงครางผะแผ่วทันทีที่ปากสาวได้รับอิสระ ที่มาของเสียงคือปลายนิ้วใหญ่ดีดเบาๆ บนยอดถันสีหวาน สลับกับหมุนไปมา และบางครั้งกดมือลงแล้วขยี้ ญาตาวีถึงกับสั่นไปทั้งกาย บิดร่างกายไปมาจากความรุมร้อนที่ลามเลียไปทั่วริมฝีปากหนาสูดดมซุกไซ้หาความหอมไปทั่ว ละเรื่อยมาถึงดอก
Chapter71 ญาตาวีใช้ฝ่ามือปาดน้ำตาที่รินไหลให้พ้นจากแก้ม เธอรู้สึกตื้นตันและดีใจกับภาพตรงหน้า ภาพนี้เองที่เธอต้องการจะเห็นมากที่สุด ญาตาวีไม่ต้องการให้หัวใจของเขาเกิดความทุกข์อีกต่อไป ระยะเวลายี่สิบกว่าปีที่ไฟแห่งความโกรธลามเลียหัวใจด้านชาของราชสีห์ มันเป็นระยะเวลาที่นานเกินไป นานจนเธอกลัวว่าจะดับไฟที่ลามลึกไม่ได้ ญาตาวีทำให้ราชสีห์เห็นว่าการให้อภัย การปล่อยวางคือหนทางที่ดีที่สุดของมนุษย์ ผูกความเจ็บแค้นไว้ในใจ ใจเราก็จะเป็นทุกข์ หากปล่อยวาง ใจเราก็จะพบกับความสุข จะสุขจะทุกข์ขึ้นอยู่ที่ใจเรา หาใช่คนอื่นไม่ และวันนี้ญาตาวีก็มองเห็นราชสีห์มีความสุข หลังจากที่สองพ่อลูกปรับความเข้าใจกันเสร็จเรียบร้อย การรับประทานอาหารมื้อแรกแบบพร้อมหน้าพร้อมตาก็เกิดขึ้นในเวลาต่อมา เศรษฐาเตรียมอาหารไว้รอรับราชสีห์เต็มโต๊ะ มีให้เลือกรับประทานหลายชนิด บรรยากาศในการทานอาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้มของทุกคนระบายเต็มใบหน้าตลอดเวลา เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะที่ดังออกมาเป็นระยะ ทำให้ทุกคนเจริญอาหาร อิ่มอร่อยทั้งรสชาติของอาหารและอิ่มสุขล้นใจ นี่แหละหนาที่เขามักจะพูดกันว่า ฟ้าหลังฝนงดงามเสม
Chapter70 “นั่งสิคะคุณสิงห์” สุจิตราเปิดฉากพูดคนแรก คนถูกเชิญถูกมือเล็กของญาตาวีกระตุกเบาๆ ราวกับให้เขาทำในสิ่งที่สมควรทำ “สวัสดีครับคุณพ่อ สวัสดีครับคุณน้า” ราชสีห์พนมมือไหว้ผู้สูงวัยทั้งสอง ก่อนที่ญาตาวีจะพนมมือไหว้ทั้งสองในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน จากนั้นทั้งคู่จึงทรุดกายลงนั่งบนโซฟารับแขก “พ่อดีใจนะที่สิงห์ยอมมาหาพอซะที” ความตื่นเต้นดีใจของเศรษฐาถูกเปล่งผ่านน้ำเสียงและสีหน้า เขาดีใจเป็นที่สุด เป็นความดีใจที่ปรารถนามานานหลายสิบปี นับตั้งแต่เขามีอนุภรรยา ราชสีห์ไม่เคยเรียกเขาว่าพ่ออีกเลย หนำซ้ำยังไม่ให้เขาพบหน้าอีกด้วย แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น ความหวังและความปรารถนาของเขาเป็นจริง ความปรารถนาที่ว่าเศรษฐาจะได้ยินคำว่าพ่อออกมาจากปากของลูกชายคนโตก่อนเสียชีวิต และหวังว่าราชสีห์จะให้อภัยพ่อคนนี้ เมื่อสองวันก่อนเศรษฐาได้รับโทรศัพท์จากราชสีห์ เขาดีใจจนเนื้อเต้นที่ได้ยินเสียงของลูกชาย เป็นเสียงที่เขาไม่ได้ยินมานาน และยิ่งดีใจมากขึ้นทบทวี เมื่อราชสีห์บอกกับเขาว่าจะมาหาตนที่บ้านในวันมะรืน วินาทีนั้นเศรษฐาถึงกับน้ำตาซึม หัวใจของคนเป็นพ่อลิงโลด ไม่เคยดีใจแบบนี้มาก่อน
Chapter16หลังจากที่ล่ำลากันเสร็จเรียบร้อย ญาตาวีก็เดินทางกลับเพื่อไปทำธุระของตนก่อนที่จะกลับไปยังบ้านของราชสีห์ ระหว่างที่เธอเดินออกไปทางหน้าปากซอย รถมอเตอร์ไซค์รับจ้างคันหนึ่งชะลอความเร็วข้างร่างเล็กแล้วจอด“ตา” หนุ่มมอเตอร์ไซค์รับจ้างเรียกชื่อเล่นของญาตาวีที่หยุดเดินแล้วหันหน้าไปมองต้นเสียง“พี่
Chapter10รูปกายของราชสีห์เป็นอีกข้อที่ทำให้เธอเกิดความรู้สึกหวาดกลัว แม้ว่าเขาจะสวมใส่เสื้อคลุมปิดทับ เธอยังมองเห็นความบึกบึน กำยำแฝงอยู่ภายใต้เสื้อคุลมตัวนั้น ไม่อยากจะคิดต่อไปเลยว่า หากเรือนกายกำหนัดของชายผู้นี้ปราศจากเสื้อผ้า รูปร่างของเขาจะเป็นเช่นไร แค่คิดใจก็สั่นพรั่นพรึง สมองของญาตาวีเหมือน
Chapter9อันที่จริงแล้วรณชัยไม่จำเป็นต้องกังวลหรือวิตกว่าราชสีห์จะคุ้มทุนหรือไม่ เพราะเขาเป็นฝ่ายได้ ลูกสาวทั้งสองคนก็ได้ด้วยเช่นกัน ได้ความสุขสบาย อยู่ในกรงทองของราชสีห์ชายหนุ่มผู้ร่ำรวย ถึงแม้ว่าจะทำให้ราชสีห์กลายเป็นพระยาเทครัว ได้ทั้งพี่ ได้ทั้งน้อง แต่จะสนใจไปใยในเมื่อยุคสมัยนี้ เขาไม่ถือกันแล
Chapter8ถึงแม้ว่าราชสีห์จะไม่พอใจและโกรธกับความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายที่ทำผิดข้อตกลงมากเพียงใด เขาก็ทำนิ่งเฉยไม่แสดงให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ในเมื่อรณชัยเจ้าเล่ห์กับตนก่อน มีหรือที่คนอย่างราชสีห์จะไม่เจ้าเล่ห์กลับ“ก็ได้ครับ ผมไม่ขัดข้องที่คุณเอาลูกเมียน้อยมาประเคนให้ผม เพราะถือว่าลูกเมียน้อยก็เป็นลูกของค







