MasukChapter44“ตกลงค่ะ ตายอมพี่หญิงทุกอย่าง แต่พี่หญิงต้องสัญญานะคะว่าจะพาตาไปหาแม่”รัตนามณีชักสีหน้าหงุดหงิดที่ถูกทวงสัญญา “ฉันรู้แล้วน่า แกไม่ต้องห่วงหรอกฉันรักษาสัญญาแน่นอน”เมื่อได้ยินคำมั่นของพี่สาว ญาตาวีก็พร้อมที่จะเจ็บตัว “ถ้าอย่างนั้นพี่หญิงตบตาได้เลยค่ะ”จบคำพูดของญาตาวี ฝ่ามือหนักๆ ก็ฟาดลงบนแก้มของน้องสาวสามครั้งติดจนเกิดเสียงเพี๊ยะตามจำนวนครั้ง“แกนี่รักแม่ของแกจริงๆ นะ รักถึงขนาดยอมเจ็บตัว ไม่รู้ว่าโง่หรือว่าฉลาด” รัตนามณีพูดหลังจากที่ทำตามความพอใจของตนเองเสร็จสิ้น เหยียดสายตามองญาตาวีด้วยสายตาดูถูกดูแคลน“ตาไม่คิดว่าการที่ตายอมทำทุกอย่างเพื่อแม่เป็นเรื่องโง่ค่ะ ตารักแม่ ตาอยากเจอแม่”“เธอไม่สนใจว่า การที่เธอยอมเจ็บตัวเพื่อได้เจอมารดาจะเป็นเรื่องโง่ ญาตาวีคิดว่ามันเป็นโอกาสเดียวที่มี ณ ตอนนี้“จ้า แม่ยอดกตัญญู” รัตนามณีพูดเสียงแหลมแกมประชด“แล้วเมื่อไหร่พี่หญิงจะพาตาไปหาแม่คะ” คนอยากเจอมารดาถาม“วันมะรืน แกเตรียมตัวก็แล้วกัน”“ค่ะพี่หญิง ขอบคุณมากค่ะ”ญาตาวีพนมมือไหว้รัตนามณีกับความเมตตาในครั้งนี้ ไม่ได้นึกเอะใจเลยว่าทำไมคนที่ทำร้ายเธอตั้งแต่เด็กๆ แถมมีความเกลียดชังชนิดเข้าไ
Chapter43หญิงสาวยกมือทุบศีรษะตนเองทีหนึ่ง ลงโทษที่คิดช้าเรื่องที่จะให้พี่สาวต่างมารดาช่วย ถ้าคิดได้ตั้งแต่วันแรกๆ ที่เธอถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกจากบ้าน ป่านนี้เธอคงติดต่อกับอานนท์เพื่อถามไถ่เรื่องมารดาได้นานแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้นสาวเจ้าก็รีบตรงไปยังห้องพี่สาวทันที โดยไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะยินยอมช่วยหรือไม่ญาตาวีเคาะประตู ก่อนจะใช้เสียงร้องเรียก คนเคาะประตูยืนรอไม่นานนัก ประตูห้องของพี่สาวก็เปิดกว้าง“มีอะไรนังตา” รัตนามณีถามเสียงขุ่น“ตามีเรื่องอยากให้พี่หญิงช่วยค่ะ” ญาตาวีเอ่ยปากตอบ “เรื่องอะไร”“ตาขอเข้าไปคุยในห้องได้ไหมคะพี่หญิง” ญาตาวีคิดว่ายืนคุยตรงนี้มันไม่เหมาะนัก เพราะเรื่องที่เธอจะขอร้องให้พี่สาวช่วย เป็นเรื่องลับที่จะล่วงรู้ถึงหูราชสีห์ไม่ได้“ลับลมคมในจริงเลยนะแก” รัตนามณีพูดแดกดัน “เข้ามาสิ”เจ้าของห้องพูดจบก็หมุนตัวเดินไปนั่งโซฟาปลายเตียง ญาตาวีที่เดินตามเข้ามาทรุดกายนั่งบนพื้นข้างโซฟาตัวนั้นด้วยความเคยชิน“พี่หญิงคะ ตามีเรื่องอยากให้ช่วยค่ะ” ญาตาวีเปิดปากขอร้องพี่สาว“เรื่องอะไรล่ะ แกไม่พูดแล้วฉันจะช่วยแกได้ยังไง มัวแต่อมพะนำอยู่นั้นแหละ” เสียงของคนขี้รำคาญดัง
Chapter42“พ่อถามหน่อยว่า หญิงจะเอาเงินไปทำอะไร” รณชัยถามลูกสาวตรงๆ“เอาไปใช้หนี้ค่ะ” รัตนามณีตอบ “หนี้เหรอ” ผู้เป็นพ่อทวนประโยคเสียงสูง เลิกคิ้วสงสัย “หนี้อะไรหญิง”“หนี้การพนันค่ะ หญิงติดหนี้บ่อนเฮียใหญ่ 10 ล้าน แล้วเงิน 2 ล้านที่หญิงขอคุณพ่อ หญิงกะว่าจะเอาไปจ่ายเป็นค่าดอกเบี้ยค่ะ” รัตนามณียอมเปิดเผยหนี้สินที่ตนเองปิดบังบิดาไว้ ด้วยไม่เห็นว่าการปิดบังจะมีประโยชน์อะไรในตอนนี้รณชัยตาโต ตกใจกับคำตอบของลูกสาว ไม่คิดว่ารัตนามณีจะติดการพนันถึงขั้นเป็นหนี้สินมากขนาดนี้ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาไม่ระแคะระคายแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะว่ารัตนามณีไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวมากนัก คิดอ่านทำอะไรจึงไม่ปรึกษาและบอกใคร“หญิงเล่นการพนันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพ่อถึงไม่รู้”“เล่นพักใหญ่ๆ แล้วค่ะ ว่าแต่คุณพ่อไม่มีเงินให้หญิงแน่นะคะ” เธอตอบพร้อมถามกลับ“พ่อไม่มีจริงๆ ลองขอคุณสิงห์ดูสิ ไม่แน่นะอาจจะให้ก็ได้”รณชัยแนะนำบุตรสาว“หญิงก็กะว่าถ้าคุณพ่อไม่มีก็ต้องขอคุณสิงห์ เพราะถ้าหญิงไม่มีเงินต้นไปคืนให้เสี่ยใหญ่ก็ต้องจ่ายดอกเบี้ยมหาโหดให้แทน คิดตั้ง 2 ล้านหน้าเลือดชะมัด”ปากก็พูดไปว่าเป็นดอกเบี้ยมห
Chapter41หนึ่งสัปดาห์ต่อมารัตนามณีกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาภายในห้องรับแขกของบ้านบิดา ด้วยอารมณ์ที่ไม่สู้ดีนัก หน้าตาบึ้งตึง ดวงตาคุกรุ่นไปด้วยความโกรธและไฟริษยาที่พวยพุ่งออกมาจากจิตใจรณชัยลดหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือลง เมื่อรู้สึกถึงแรงยวบตัวของเบาะข้างกาย หันมามองร่างของรัตนามณีที่ชักสีหน้าเหมือนคนถูกขัดใจ“ทำไมทำหน้าทำตาแบบนั้นล่ะหญิง ใครทำอะไรให้หงุดหงิด” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม“จะมีใครล่ะคะถ้าไม่ใช่คุณสิงห์” เธอกระแทกเสียงตอบ “แล้วยังมีน้องไม่รักดีอีกคน”“คุณสิงห์น่ะเหรอทำให้หญิงไม่พอใจ หญิงเล่าให้พ่อฟังเองไม่ใช่เหรอว่า เขาซื้อข้าวของเครื่องใช้ให้หญิงไม่อั้น แล้วอย่างนี้คุณสิงห์จะทำให้หญิงอารมณ์ไม่ดีได้ยังไง” เท่าที่เขารู้มาราชสีห์ตามใจรัตนามณีทุกอย่าง ซื้อนู่นนี่นั่นให้ตามร้องขอ แล้วอย่างนี้พ่อบุญทุ่มจะทำให้ลูกสาวของเขาอารมณ์ไม่ดีด้วยเรื่องอะไร แต่อีกคนล่ะไม่แน่ “ส่วนนังตาทำอะไรลูก เดี๋ยวพ่อจัดการให้”“ไอ้ตามใจก็ตามใจอยู่ค่ะ” ข้อนี้รัตนามณีไม่ปฏิเสธ “แต่ที่หญิงหงุดหงิดก็คือคุณสิงห์ไม่มาหาหญิงที่ห้องเลยค่ะคุณพ่อ ไปกกนังตาทุกคืนเลย แล้วอย่างนี้เขายังต้องการหญิงไว้เพื่ออะไรคะ”รัตนามณีไม่เ
Chapter40“พี่หญิงอย่าทำตาค่ะ ตาขอโทษ ตาจะไม่ทำให้พี่หญิงเจ็บอีกแล้วค่ะ”ญาตาวีรองขอความเมตตา แต่ดูว่ารัตนามณีจะไม่สนใจเท่าไหร่นัก นอกจากจะตบหน้าแล้ว มือเล็กของผู้เป็นพี่จับกลุ่มผมกลางศีรษะของน้องสาวแล้วกระชากเต็มแรง จากนั้นก็ฟาดมือซ้ำลงไปอีกสองครั้งติดจิ้มตกใจกับภาพที่เห็น ไม่คิดว่ารัตนามณีจะทำร้ายน้องสาวเพียงแค่ความเจ็บจากการบีบนวด มันเป็นความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดมาก ไม่น่าถึงขั้นลงไม้ลงมือกันแบบนี้ ในเมื่อทนเห็นญาตาวีเจ็บตัวต่อไปไม่ไหว จิ้มใจกล้าเข้าไปห้าม“พอแล้วค่ะคุณหญิง อย่าทำคุณตาเลยนะคะ” จิ้มพยายามใช้มือดันร่างของรัตนามณีให้ออกห่างร่างของญาตาวี แล้วหวังว่าอีกฝ่ายจะลามือ แต่ทว่ามันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น“นังจิ้ม แกกล้ามาห้ามเหรอ อย่างนี้ต้องโดนสักทีแส่ดีนัก” รัตนามณีหันเหฝ่ามือจากที่ตั้งใจจะทำร้ายญาตาวี หันมาฟาดมือลงบนแก้มของจิ้มแทน“อย่าคะพี่หญิง อย่าทำจิ้ม จิ้มไม่เกี่ยวอะไรด้วยนะคะ ทำตาต่อเถอะคะ อย่าไปทำคนอื่นเลย” ญาตาวีร้องห้ามเมื่อเห็นรัตนามณีหันไปทำร้ายจิ้ม คนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้“ก็มันแส่ไง คนแส่เรื่องของคนอื่นมันก็ต้องเจอแบบนี้”รัตนามณีตวาดใส่หน้าคนที่ปกป้อ
Chapter39“จิ้ม นังจิ้ม แกอยู่ไหนเนี่ยนังจิ้ม” เสียงแหลมสูงของรัตนามณีดังไปทั่วชั้นล่างของบ้าน เธอเรียกจิ้มสาวใช้อย่างไม่กลัวว่าจะนำความรำคาญมาให้ใคร เรียกชื่อไม่หยุดและเพิ่มความดังขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าของชื่อต้องรีบวิ่งมาหา ไม่ใช้กลัวว่าเจ้าของเสียงจะเอ็นเสียงฉีกขาด แต่เป็นเพราะจิ้มกลัวว่าจะถูกไล่ออกมากกว่า“ค่ะคุณหญิง คุณหญิงเรียกจิ้มมีอะไรให้จิ้มรับใช้คะ”จิ้มแม้ว่าจะไม่ชอบใจในตัวรัตนามณีมากแค่ไหน แต่เธอก็ต้องระงับความรู้สึกนั้นไว้ พูดจาอ่อนน้อมและให้ความเคารพตามหน้าที่ของเธอ “แกหูแตกหรือว่าหูหนวก ฉันเรียกจนคอฉันเจ็บไปหมดแล้ว มาช้าอย่างนี้บ่อยๆ ฉันจะให้คุณสิงห์ไล่แกออก” รัตนามณีเปิดฉากต่อว่าจิ้มทันที“จิ้มขอโทษค่ะ พอดีว่าจิ้มซักผ้าอยู่หลังบ้านค่ะก็เลยมาช้า” จิ้มตอบตามตรง ไม่ได้แก้ตัว “คุณหญิงมีอะไรให้จิ้มรับใช้คะ”“แกไปหยิบนิตยสารแพรวที่อยู่บนโต๊ะตัวนั้นให้ฉันหน่อย ฉันขี้เกียจหยิบ”จิ้มเงยหน้ามองคนสั่งที่ร้องเรียกเธอดังลั่นบ้าน จนคอแทบฉีกเพียงแค่เรียกให้เธอมาหยิบนิตยสารที่วางอยู่ใต้โต๊ะตัวเตี้ยเข้าชุดกับโซฟาแค่นี้นะหรือ ทั้งที่อยู่ระยะห่างจากร่างของรัตนามณีถึงนิตยสารฉบับนั้น







