บทที่ 4 การเร่งรัดในช่วงเวลาที่เปราะบาง

“แม่แค่ให้แก ‘ทำลูก’ แค่นั้น... เมื่อผู้หญิงคนนั้นท้องแล้วก็หยุด  คลอดเมื่อไหร่ก็จ่ายเงินก้อนงามๆ ให้ไป แล้วเอาลูกมาเลี้ยงเป็นสายเลือดของเรา แค่นี้มันยากนักหรือไง”  ปฐวีถึงกับผงะกับความคิดอันเลือดเย็นของมารดา

“นี่คุณแม่กำลังพูดเรื่องอะไรครับ... แล้วคุณแม่จะไปหา ‘แม่พันธุ์’ มาจากไหนล่ะครับ ใครเขาจะยอมมาทำเรื่องพรรค์นี้”

“ต๊าย! ดูพูดเข้า แม่พันธุ์อะไรกัน ฟังดูน่าเกลียด”  คุณปภัสราแหวใส่ลูกชายอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลลงเพื่อเกลี้ยกล่อม

“หมอปัฐ ฟังแม่นะ... แม่อายุมากแล้ว จะอยู่ได้อีกกี่วันก็ไม่รู้ จะมีโอกาสไหมที่จะได้กอดหลานตัวน้อยสักครั้งในชีวิต แม่ขอแค่นี้... แกทำให้แม่ไม่ได้เชียวหรือ ส่วนเรื่องคนที่จะมาอุ้มท้อง แกไม่ต้องห่วง แม่เล็งและจัดการเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว คนใกล้ตัวเรานี่แหละ สะอาด ปลอดภัย นิสัยใจคอก็ไว้ใจได้”

“ผมขอเวลา... ขอเวลาทำใจก่อนนะครับ  ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น ผมขอตัวเข้าไปดูภัทรก่อน”  ปฐวีตัดบท เขาลุกขึ้นยืนและเดินหนีขึ้นบันไดไปทันที ไม่อยากรับฟังข้อเสนอที่บ้าบอและทำร้ายจิตใจภรรยาของเขาไปมากกว่านี้

คุณปภัสรามองตามแผ่นหลังของลูกชายไป  พลางกระตุกยิ้มมุมปาก นางรู้ดีว่าปฐวีเป็นคนกตัญญูและมีความรับผิดชอบต่อวงศ์ตระกูลสูง  หากนางบีบคั้นมากเข้า สุดท้ายเขาก็ต้องยอมจำนน และคนที่นางเลือกไว้ ก็ไม่มีทางปฏิเสธคำสั่งของนางได้อย่างแน่นอน...

ณ เรือนพักคนรับใช้ด้านหลังคฤหาสน์

‘อุสา’ แม่ครัวเก่าแก่ของบ้านกำลังนั่งถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ดวงตาที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานมีรอยแดงช้ำจากการร้องไห้  ในมือของนางกำสร้อยพระที่ห้อยคอเอาไว้แน่น ราวกับต้องการหาที่พึ่งทางใจ

“แม่จ๊ะ... แม่เป็นอะไรหรือเปล่า พลอยเห็นแม่นั่งเหม่อมาพักใหญ่แล้วนะ”   เสียงหวานใสของ ‘พลอยจันทร์’ เด็กสาววัยสิบเก้าปีเอ่ยทักขึ้น พลอยจันทร์เป็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพลา  ผิวพรรณผุดผ่องแม้มักจะอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มเก่าๆ กิริยามารยาทเรียบร้อยน่ารัก  และที่สำคัญคือเธอเป็นเด็กเรียนเก่ง ปัจจุบันกำลังศึกษาระดับ ปวส. ด้วยทุนการศึกษาที่คุณปภัสรามอบให้  

หลังเลิกเรียนเธอก็มักจะกลับมาช่วยอุสาทำงานบ้านทุกอย่างโดยไม่เคยปริปากบ่นอุสาเงยหน้ามองบุตรสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด  นางเอื้อมมือไปลูบผมสลวยของพลอยจันทร์อย่างแสนรัก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาจนพลอยจันทร์ตกใจ

“แม่! แม่ร้องไห้ทำไมจ๊ะ ใครทำอะไรแม่ บอกพลอยมาสิ”เด็กสาวรีบทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากอดเอวมารดาไว้แน่น

“พลอยลูก... ลูกจำได้ไหม ว่าชีวิตของเราสองแม่ลูก รอดตายมาได้จนถึงทุกวันนี้เพราะใคร”    อุสาสะอื้นถาม

“พลอยจำได้จ้ะ... เพราะความเมตตาของคุณผู้หญิง ที่รับแม่เข้ามาทำงานตอนที่แม่กำลังอุ้มท้องพลอย  ตอนนั้นแม่ท้องแก่ใกล้คลอด แถมยังไม่มีที่ไป ไม่มีเงินสักบาท คุณผู้หญิงให้ที่ซุกหัวนอน ให้ข้าว ให้น้ำ แถมยังส่งเสียพลอยเรียนหนังสือจนถึงทุกวันนี้... พลอยท่องไว้ในใจเสมอว่า ชาตินี้ทั้งชาติ พลอยก็ทดแทนพระคุณของคุณท่านไม่หมด”  พลอยจันทร์ตอบเสียงใสเจื้อยแจ้ว แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความกตัญญูรู้คุณ โดยที่ไม่รู้เลยว่าคำตอบนั้นกำลังจะรัดคอตัวเอง

“ถ้าอย่างนั้น... หากวันนี้  คุณผู้หญิงท่านต้องการจะทวงหนี้บุญคุณก้อนนี้คืนจากเรา ลูก... ลูกจะยอมทำตามที่ท่านขอได้ไหมลูก”  พลอยจันทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ได้สิคะแม่ คุณท่านอยากให้พลอยทำอะไร  พลอยยอมทำให้หมดทุกอย่างเลย จะให้ลาออกจากการเรียนมาทำงานบ้านเต็มตัว พลอยก็ยอมค่ะ แม่บอกมาเถอะว่าคุณท่านต้องการอะไร”

อุสากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ มือที่ลูบผมลูกสาว

“คุณผู้หญิง... ท่านอยากได้หลานสืบสกุล... แต่คุณภัทรเธอสุขภาพไม่ดี ท่านเลย... ท่านเลยอยากให้ลูก... ไปเป็นคนอุ้มท้องทายาทให้กับคุณหมอปัฐ”

ราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมากลางแดด  ร่างของพลอยจันทร์ชาวาบไปทั้งตัว รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด

“มะ... แม่หมายความว่ายังไงคะ อุ้มท้อง? พลอย... พลอยต้องไปเป็นเมียน้อยคุณหมอเหรอจ๊ะ” เด็กสาวเสียงสั่นเครือ ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ  ภาพของคุณหมอปัฐที่มักจะมีใบหน้าบึ้งตึง สายตาเย็นชา และวาจาที่เฉียบขาด ทำให้พลอยจันทร์ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเฉียดใกล้

“ไม่ใช่เมียน้อยลูก... คุณผู้หญิงบอกว่า แค่ ‘แม่อุ้มบุญ’... แต่ว่า... แต่ว่าต้องใช้วิธีธรรมชาติ...” อุสาหลับตาลงอย่างเจ็บปวดเมื่อต้องพูดคำนี้ออกมา