บทที่ 5 ถูกบีบด้วยศีลธรรม

“คุณผู้หญิงขอแค่ให้ลูกท้อง พอคลอดเด็กออกมา ลูกก็จะเป็นอิสระ ท่านจะให้เงินเราไปตั้งตัว... แม่ปฏิเสธท่านไม่ได้จริงๆ พลอย ลูกก็รู้ว่าถ้าไม่มีท่าน วันนั้นเราสองแม่ลูกก็คงอดตายอยู่ข้างถนน

ไปแล้ว... แต่ถ้าลูกไม่อยากทำ แม่ก็จะไปกราบเท้าขอร้องท่านเอง ต่อให้ต้องโดนไล่ออก แม่ก็ยอม”

พลอยจันทร์มองหยาดน้ำตาของมารดา ความฝันที่จะได้เรียนจบสูงๆ มีหน้าที่การงานที่ดีเพื่อเลี้ยงดูแม่ให้สุขสบายพังทลายลงตรงหน้า  แต่เมื่อนึกถึงข้าวทุกเม็ด น้ำทุกหยด เสื้อผ้าทุกชุดที่เธอสวมใส่ ล้วนมาจากเงินของคุณปภัสราทั้งสิ้น... ความกตัญญูมันค้ำคอจนเธอไม่สามารถเอ่ยปากปฏิเสธและเห็นแก่ตัวได้  เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอฝืนยิ้มบางๆ ให้มารดา มือเล็กๆ เอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้อุสาอย่างเบามือ

“ไม่ต้องหรอกจ้ะแม่... พลอยไม่ขัดข้องจ้ะ”  น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “เรื่องเรียน พลอยอาจจะดรอปไว้ก่อน หรือไม่ก็ย้ายไปเรียนภาคค่ำหรือวันเสาร์อาทิตย์แทน ช้าไปสักปีสองปีก็คงไม่เป็นไรหรอกจ้ะ  ตอนนี้ก็จบ ปวส. แล้ว อีกแค่สองปีเอง... พลอยยินดีทดแทนพระคุณคุณผู้หญิงจ้ะ แม่ไปบอกท่านเถอะนะจ๊ะ ว่าพลอยตกลง”

.ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน อุสาเดินเข้าไปพบคุณปภัสราที่ห้องนั่งเล่นด้วยท่าทีนอบน้อม

“อุสา... เรื่องที่ฉันไว้วานให้เธอคุยกับหนูพลอย เธอคุยแล้วหรือยัง” คุณปภัสราละสายตาจากโทรทัศน์ หันมาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดัน

“คุยแล้วค่ะคุณผู้หญิง...” อุสาก้มหน้าตอบ ไม่กล้าสบตา

“แล้วเป็นยังไงบ้าง ยายพลอยว่ายังไง”

“หนูพลอยเธอไม่ขัดข้องเจ้าค่ะ... เรื่องเรียนก็คงจะย้ายมาเรียนภาคค่ำ หรืออาจจะเสาร์อาทิตย์แทน หรือไม่ก็อาจจะดรอปเรียนไว้ก่อน ช้าไปปีสองปีคงไม่เป็นไร เพราะตอนนี้เธอก็จบ ปวส. แล้ว เจ้าค่ะ” รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณปภัสรา นางลุกขึ้นเดินมาตบไหล่อุสาเบาๆ อย่างปรานี 

"ฉันขอบใจเธอสองแม่ลูกมากนะอุสา ที่เข้าใจความจำเป็นของฉัน”

“หามิได้เจ้าค่ะคุณผู้หญิง... ชีวิตเราสองแม่ลูก ถ้าวันนั้นไม่ได้รับความกรุณาจากคุณผู้หญิง  ก็ไม่รู้ว่าเราสองคนจะเป็นตายร้ายดียังไง บุญคุณครั้งนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต พลอยจันทร์ก็ยินดีเจ้าค่ะ”  อุสายกมือไหว้ปลกๆ แม้ในใจจะร้าวรานเพียงใดก็ตาม

“ดีมาก ฉันก็ดีใจที่ในวันนั้นฉันไม่ได้ช่วยผิดคน”  คุณปภัสรากุมมือของอุสาบีบเบาๆ เป็นการให้คำมั่นสัญญา

“เธอไม่ต้องห่วงหรอกนะ หลานคลอดเมื่อไหร่ ฉันจะดูแลพลอยจันทร์อย่างดี จะไม่ให้พวกเธอต้องตกระกำลำบากเด็ดขาด”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวไปทำอาหารให้คุณภัทรก่อนนะคะ เดี๋ยวผิดเวลาเธอจะหิว อาการเธอยิ่งไม่ค่อยดีอยู่ด้วยเจ้าค่ะ”  อุสาขอตัวเลี่ยงออกมา

“จ้ะ ไปเถอะ”  คุณปภัสรามองตามหลังแม่ครัวไปอย่างอารมณ์ดี หมากกระดานนี้นางวางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว  เหลือก็แค่รอให้ลูกชายตัวดีของนางเดินตามเกมเท่านั้น  ทายาทสืบสกุลที่นางรอคอยกำลังจะเป็นรูปเป็นร่างในไม่ช้านี้ โดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเลยว่า... การแลกเปลี่ยนที่ไร้หัวใจครั้งนี้ กำลังจะสร้างรอยแผลเป็นที่บาดลึกที่สุดให้กับผู้หญิงบริสุทธิ์คนหนึ่ง

กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มปลาเต๋าเต้ยลอยอบอวลอยู่ภายในครัวกว้าง  พลอยจันทร์ค่อยๆ บรรจงตักข้าวต้มร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างระมัดระวัง  จัดแจงวางเหยือกน้ำผลไม้คั้นสดและยาหลังอาหารลงบนถาดไม้สลักลวดลายสวยงาม  มือเล็กๆ ของเด็กสาวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึง ‘หน้าที่’ อันหนักอึ้งที่เพิ่งตกปากรับคำมารดาและคุณผู้หญิงของบ้านไปเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา

“เสร็จหรือยังพลอย   รีบเอาขึ้นไปให้คุณภัทรเถอะ เดี๋ยวจะผิดเวลาเพราะเธอต้องทานยา”  อุสาที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเย็นสำหรับคนอื่นๆ ในบ้านหันมาบอกบุตรสาว

“เสร็จแล้วจ้ะแม่ พลอยไปก่อนนะจ๊ะ”

เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึก  เรียกความกล้าหาญให้ตัวเอง  ก่อนจะยกถาดอาหารเดินออกจากห้องครัวตรงไปยังบันไดเวียนโอ่อ่ากลางคฤหาสน์  ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นพรมหนานุ่มช่างดูหนักอึ้ง   พลอยจันทร์รู้สึกละอายใจอย่างประหลาดที่จะต้องไปสู้หน้าคุณภัทรธิดา  ผู้หญิงที่แสนดีและอ่อนโยนที่สุด  แม้การกระทำของเธอจะเกิดจากความกตัญญู แต่การต้องไปทำหน้าที่ ‘ผลิตทายาท’ กับสามีของคนป่วยที่กำลังนอนรอความตายอยู่บนเตียง มันก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบาปหนา