บทที่ 3 คำขอร้องของคนป่วย

 ปฐวีนิ่งอึ้งไป เขาเพิ่งคุยกับจักราชมาหมาดๆ การพาคนไข้ระยะสุดท้ายกลับบ้านหมายถึงการยอมรับความจริงว่าการรักษาได้สิ้นสุดลงแล้ว และเตรียมตัวรอรับวาระสุดท้าย... เรียกว่าการดูแลแบบประคับประคอง (Palliative care) แต่มื่อเขามองสบเข้าไปในดวงตาของภรรยา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยคำเว้าวอน เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธคำขอสุดท้ายของเธอได้นายแพทย์หนุ่มกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามอย่างหนักที่จะส่งยิ้มกว้างที่สุดให้เธอ แม้ดวงตาจะแดงก่ำ

“ได้สิครับภัทร... ถ้าคุณอยากกลับบ้าน ผมก็จะพาคุณกลับ เราจะกลับไปอยู่ด้วยกันที่บ้านของเรานะ”เขาโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากเธออีกครั้ง ซึมซับไออุ่นจากลมหายใจรวยรินของคนที่เขารักสุดหัวใจ  รถตู้คันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้ามุขของคฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่า ปฐวีก้าวลงจากรถก่อนจะหันไปช้อนอุ้มร่างที่เบาหวิวของภัทรธิดาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม หญิงสาวซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของสามี สูดดมกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยเพื่อสร้างความอุ่นใจ

 บรรดาแม่บ้านและคนรับใช้ต่างพากันมายืนรอรับด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ทุกคนในบ้านหลังนี้ต่างรักและเอ็นดูคุณผู้หญิงของบ้านที่จิตใจดีและอ่อนโยน แต่สภาพของภัทรธิดาในวันนี้ทำให้หลายคนถึงกับต้องเบือนหน้าหนีเพื่อแอบปาดน้ำตาเมื่อพาภรรยาขึ้นไปนอนพักบนเตียงหนานุ่มในห้องนอนที่คุ้นเคยเรียบร้อยแล้ว ปฐวีก็จัดการห่มผ้าและปรับอุณหภูมิห้องให้พอเหมาะ เขานั่งเฝ้าจนกระทั่งลมหายใจของเธอเข้าออกสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าคนป่วยได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ชายหนุ่มจึงค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมอย่างแผ่วเบาที่สุด เขาเดินลงมาที่ชั้นล่างด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก ราวกับมีหินก้อนใหญ่ถ่วงเอาไว้

ที่ห้องนั่งเล่น ‘คุณปภัสรา’ มารดาของเขากำลังนั่งจิบน้ำชาและอ่านนิตยสารอยู่ เมื่อเห็นลูกชายเดินลงมาด้วยใบหน้าอมทุกข์ นางก็วางหนังสือในมือลง

“ตาหมอลูก... อาการป่วยของหนูภัทรเป็นยังไงบ้างล่ะ” คุณปภัสราเอ่ยถาม แม้น้ำเสียงจะมีความห่วงใย แต่แววตาของผู้เป็นแม่ที่ผ่านโลกมามากกลับมองทะลุไปถึงอนาคตที่กำลังจะมาถึง ปฐวีทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า

“มีแต่ทรงกับทรุดครับคุณแม่... หมอจักรบอกว่ามะเร็งมันลามไปทั่วแล้ว เราคงทำได้แค่ประคองอาการและทำให้เธอมีความสุขที่สุดในช่วงเวลาที่เหลือ”  คุณปภัสราถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวนั่งหลังตรง สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

“เราก็ทำใจไว้บ้างนะลูก เกิด แก่ เจ็บ ตาย มันเป็นเรื่องธรรมดาของโลก แต่เรื่องที่แม่กังวลคืออนาคตของครอบครัวเรา... ไอ้เรื่องที่แกจะมีทายาทกับหนูภัทรน่ะ คงจะหมดหวังแล้วล่ะสิ”  คำถามที่แทงใจดำทำเอาปฐวีชะงัก เขาเงยหน้ามองมารดาด้วยแววตาตัดพ้อ

 “คุณแม่ครับ ภัทรนอนป่วยปางตายอยู่ข้างบนนะครับ! ถึงเราจะไม่มีทายาทด้วยกัน แต่ผมก็รักภัทรนะครับ รักเธอคนเดียว เรื่องลูกผมไม่สนใจหรอกครับ!”

“แม่เข้าใจว่าแกรักเมีย แต่ทำไมแกไม่คิดถึงหัวอกแม่บ้างล่ะตาหมอ!” คุณปภัสราเริ่มขึ้นเสียง “แม่อยากจะมีหลานไว้สืบสกุล  ไว้เชยชมตอนบั้นปลายชีวิต แม่จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ คุณพ่อแกก่อนตายท่านก็หวังเหลือเกินที่จะได้ชื่นชมทายาทรุ่นต่อไป แต่จนแล้วจนรอดแกก็ไม่มีให้ท่าน นี่แม่จะต้องตายไปโดยไม่ได้อุ้มหลานเหมือนคุณพ่อแกใช่ไหม”

“แล้วคุณแม่จะให้ผมทำยังไงครับ!”  ปฐวีสวนกลับด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ทุกวันนี้ผมกลุ้มใจจะแย่อยู่แล้ว เป็นหมอเองแท้ๆ แต่กลับรักษาชีวิตคนที่ตัวเองรักไม่ได้ แล้วแม่จะมาคาดคั้นเรื่องลูกกับผมในเวลานี้เนี่ยนะ!”

“ก็เพราะแกเป็นหมอเสียเปล่าไง คิดแต่จะโทษตัวเอง! ถ้าหมอจะเก่งไปเสียทุกอย่าง งั้นพ่อแม่ลูกเมียของหมอก็คงไม่มีใครตายแล้วสิ!”  นางปภัสราโต้กลับอย่างไม่ลดละ

“แม่ก็รักหนูภัทร ไม่ได้บอกให้แกทิ้งเมียเสียเมื่อไหร่ แม่แค่พูดถึงความจริงที่เราต้องเผชิญ”

“แต่ผมทรยศเมียผมไม่ได้ครับคุณแม่ และอีกอย่าง... ผมไม่เคยมองใครเลย ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่จะเข้ามาอยู่ในสายตาผมได้นอกจากภัทร” ชายหนุ่มยืนยันเสียงแข็ง

“แม่ไม่ได้บอกให้แกไปมีเมียน้อยหรือยกย่องใครมาเชิดหน้าชูตาแข่งกับหนูภัทรนี่”  คุณปภัสราหรี่ตามองลูกชาย  แววตามาดมั่นของนางฉายชัดถึงความเอาแต่ใจของผู้ที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในบ้าน