บทที่ 7 อย่างเธอก็เป็นได้แค่เครื่องมือผลิตลูก

“นี่เธอกำลังคิดจะทำอะไร!” ชายหนุ่มตวาดลั่นห้อง ดวงตาแข็งกร้าวจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

“ป... เปล่านะคะ พลอยไม่ได้ทำอะไร” เด็กสาวละล่ำละลักตอบ ตัวสั่นเทาเป็นลูกนก

“อย่ามาตอแหล! ฉันได้ยิน... เรื่องที่เธอกับภัทรคุยกันเมื่อกี้ทั้งหมด!” ปฐวีกระแทกเสียงใส่หน้า “เธอคิดว่าแม่ฉันสนับสนุนแล้ว เธอจะใช้โอกาสนี้ชูคอขึ้นมาเป็นคุณผู้หญิงของบ้านนี้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

“พลอยไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ พลอยอธิบายให้คุณภัทรฟังแล้วว่าพลอยทำไปเพราะบุญคุณของคุณท่าน...” พลอยจันทร์พยายามเถียง แต่ชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดจบ

“บุญคุณเหรอ? หึ! ข้ออ้างของพวกผู้หญิงหิวเงินมากกว่าล่ะมั้ง!”  นิ้วแกร่งเชยคางมนขึ้นมาอย่างแรงจนเด็กสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ฟังฉันให้ดีนะยัยเด็กก้นครัว... เธออย่าคิดนะว่าจะเข้ามาแทนที่ภัทรได้! ฉันไม่มีทางที่จะคิดอะไรกับเธอเด็ดขาด! สำหรับฉัน เธอเป็นแค่เครื่องมือ... เป็นแค่มดลูกเคลื่อนที่ที่แม่ฉันหามาประเคนให้ก็เท่านั้น อย่าได้หวังว่าจะได้รับความรักหรือความเมตตาจากฉัน!”

คำพูดที่เหยียดหยามและกรีดลึกถึงศักดิ์ศรีความเป็นคน ทำให้ความอดทนของพลอยจันทร์ขาดผึง แม้เธอจะเจียมตัวและรู้สถานะตัวเองดี แต่เธอก็ไม่ใช่ก้อนหินที่จะทนฟังคำด่าทอไร้เหตุผลเหล่านี้ได้ น้ำตาหยดใสไหลทะลักออกจากดวงตาคู่สวย เธอช้อนสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและเด็ดเดี่ยวขึ้นมองหน้าเขา

“ในเมื่อคุณหมอได้ยินแล้ว พลอยก็ไม่มีอะไรจะพูดค่ะ... และถ้าคุณหมอรังเกียจพลอยมากนัก ก็ไปคุยกับคุณท่านเองเถอะค่ะ! มันเป็นความประสงค์ของท่าน ไม่ใช่ของพลอย!  คุณหมอคิดว่าคุณหมอเป็นใครคะ เป็นซุปตาร์หรือศูนย์กลางของจักรวาลคะที่พลอยจะต้องอยากได้คุณหมอมาเป็นผัวน่ะ”

กล่าวจบ พลอยจันทร์ก็รวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงจนหลุดพ้น เธอหมุนลูกบิดประตูแล้ววิ่งหนีออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ปฐวียืนหอบหายใจแรงด้วยความเดือดดาลอยู่เพียงลำพังในความมืด   พลอยจันทร์วิ่งกระหืดกระหอบลงบันไดมาทางหลังบ้าน น้ำตาอาบเต็มสองแก้ม เธอพุ่งพรวดเข้าไปในเรือนพักคนรับใช้และสวมกอดมารดาที่กำลังนั่งล้างผักอยู่

“พลอย! วิ่งหนีอะไรมาน่ะลูก หน้าตาตื่นเชียว!”  อุสาทิ้งตะกร้าผักในมือ ลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านของบุตรสาวด้วยความตกใจ

“ฮึก... ฮือออ แม่จ๋า...” พลอยจันทร์สะอื้นไห้จนตัวโยน ซุกหน้าลงกับไหล่มารดา

“ทำไม เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรลูก”  อุสาถามอย่างร้อนรน

“คุณหมอ... คุณหมอเขาเกลียดพลอยค่ะแม่! เขาต่อว่าพลอยเสียๆ หายๆ หาว่าพลอยหิวเงิน อยากได้เขาจนตัวสั่น...”  เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองมารดาทั้งน้ำตา

“พลอยไม่อยากทำงานให้คุณท่านแล้ว พลอยกลัว... คุณหมอน่ากลัวเหลือเกินค่ะแม่”

“โธ่ลูก... คิดมากไปหรือเปล่า คุณหมออาจจะแค่เครียดเรื่องคุณภัทร” อุสาพยายามปลอบ แม้ในใจจะเริ่มกังวลขึ้นมาเช่นกัน

“จริงๆ นะคะแม่! คุณหมอปัฐไปแอบฟังคุณภัทรคุยกับพลอยค่ะ เขาได้ยินทุกอย่าง!”

“คุณภัทร... คุยอะไรกับลูก”  อุสาหน้าซีดลง

“เรื่องที่คุณหญิงขอร้องนั่นแหละค่ะ... คุณภัทรท่านรู้เรื่องหมดแล้ว ท่านถึงกับขอบใจพลอย... แต่คุณหมอเขาไม่ฟังเหตุผลอะไรเลย เขาเกลียดพลอยจ้ะแม่ ฮืออ...”

อุสาดึงร่างของบุตรสาวเข้ามากอดแนบอก ลูบศีรษะปลอบประโลมด้วยความสงสารจับใจ “เอาเถอะลูก... ใจเย็นๆ ก่อนนะ รอดูคุณท่านอีกที เพราะวันก่อนท่านยังคุยกับแม่เรื่องนี้อยู่เลยว่าได้คุยกับลูกหรือยัง  ถึงไม่บังคับตรงๆ ก็บังคับด้วยศีลธรรม  ท่านรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะดูแลเรา... อดทนนะลูก ถือว่าชดใช้กรรมให้หมดกันไปในชาตินี้”

พลอยจันทร์สะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดของมารดา ความหวาดกลัวต่ออนาคตที่กำลังจะมาถึงเริ่มก่อตัวเป็นเงามืดในจิตใจ หากชายคนที่เธอต้องร่วมเตียงด้วยมีความเกลียดชังเธอมากถึงเพียงนี้ แล้วนรกขุมไหนกันเล่าที่กำลังรอคอยเธออยู่ในคืนที่พันธะสัญญานี้เริ่มต้นขึ้น...

กลางดึกคืนนั้น อาการของภัทรธิดาทรุดหนักลงอย่างกะทันหันจนน่าตกใจ หญิงสาวหายใจรวยรินและมีอาการหอบเหนื่อยจนหน้าอกกระเพื่อมไหว ปฐวีต้องรีบอุ้มร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของภรรยากลับมายังโรงพยาบาลอีกครั้งด้วยหัวใจที่แตกสลาย  แผนการที่จะให้เธอได้พักผ่อนในวาระ สุดท้ายที่บ้านพังทลายลง เพราะร่างกายของเธอไม่อาจต้านทานความเจ็บปวดจากโรคร้ายได้อีกต่อไป