บทที่ 8 คำร้องขอสุดท้ายจากคนรัก

แสงไฟสีขาวสว่างจ้าในห้องฉุกเฉินและเสียงฝีเท้าของทีมแพทย์พยาบาลที่วิ่งวุ่น ไม่ได้ทำให้ปฐวีรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเลย เขายืนมองดูเพื่อนสนิทอย่างหมอจักราชและทีมแพทย์พยายามให้เครื่องช่วยหายใจและฉีดยาระงับปวดให้ภรรยาผ่านกระจกใสหน้าห้อง ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในอกของชายหนุ่มได้เลยผ่านไปเกือบชั่วโมง จักราชก็เดินออกมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อ เขาถอดหน้ากากอนามัยออกแล้วส่ายหน้าช้าๆ เป็นสัญญาณที่ปฐวีเข้าใจดีที่สุดในฐานะหมอด้วยกัน

“เข้าไปหาเธอเถอะปัฐ... ภัทรรู้สึกตัวแล้ว และเธอ... คงอยู่ได้อีกไม่พ้นคืนนี้”  ปฐวีพยักหน้ารับอย่างเลื่อนลอย เขาก้าวเท้าที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยลูกเหล็กเข้าไปในห้องพักฟื้นที่ถูกจัดเตรียมไว้อีกครั้ง  บนเตียงผู้ป่วย ภัทรธิดานอนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายน้ำเกลือ และเครื่องมอนิเตอร์ ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้ปรือลงอย่างคนหมดแรง  แต่เมื่อเห็นสามีเดินเข้ามา ริมฝีปากแห้งผากก็พยายามขยับยิ้มให้

“ฉัน... อยู่โรงพยาบาลอีกแล้วหรือคะ... ปัฐ”  เสียงของเธอแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงลม

“จ้ะ... คุณมีไข้สูง ผมเลยต้องพาคุณกลับมา” ปฐวีฝืนยิ้ม นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงแล้วกอบกุมมือบางที่เย็นเฉียบมาแนบแก้มของตนเอง

“ไม่เป็นไรไปกว่าทุกครั้งหรอกนะ... ไม่ถึงกับแย่หรอก”

“ปัฐอย่าหลอกฉันเลยค่ะ... ฉันรู้ตัวดี” ภัทรธิดาส่ายหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาใสกลิ้งหล่นจากหางตา

“ฉันอยากกลับบ้านแล้วค่ะ... อดทนอยู่ในนี้ไม่ไหวแล้ว”

“อดทนอีกคืนเดียวนะที่รัก... พรุ่งนี้เช้าผมจะพาคุณกลับบ้านนะ คุณต้องการอะไร หรืออยากให้ผมทำอะไรให้คุณ บอกผมมาเลยนะปัฐ ผมยินดีทำให้คุณทุกอย่าง... จริงๆ นะครับ”   ปฐวีเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อได้ยินคำยืนยันนั้น ภัทรธิดาก็แสดงสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด แม้ร่างกายจะอ่อนล้าเพียงใด แต่แววตาของเธอกลับมีความหวังบางอย่างปรากฏขึ้น เธอพยายามยกสองแขนที่ผอมบางขึ้นมาราวกับเด็กน้อยที่อ้อนให้ผู้ใหญ่อุ้ม   ปฐวีเข้าใจความหมายนั้น เขาลุกขึ้นโน้มตัวลงไปกอดร่างที่เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกของภรรยาเอาไว้หลวมๆ ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็กเพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังไหลริน

“ปัฐรักภัทรนะ... รักตั้งแต่วันแรกที่พบกันในมหาวิทยาลัย และรักมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงเวลานี้” ชายหนุ่มกระซิบถ้อยคำรักที่กลั่นออกมาจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจภัทรธิดายิ้มอ่อนโยน มือที่ไร้เรี่ยวแรงลูบแผ่นหลังกว้างของสามีเบาๆ

“ฉันมีบุญมากเลยนะคะปัฐ ที่ฉันมีสามีที่ดีและรักมั่นคงกับฉัน ยืนเคียงข้างฉันแม้วันสุดท้ายในชีวิตจะมาถึงในเวลาอันใกล้นี้... ฉันขอบคุณคุณนะคะปัฐ ขอบคุณคุณพ่อ คุณแม่ และทุกๆ สิ่งที่ทำให้ผู้ชายดีๆ คนนี้เกิดขึ้นมาบนโลกและได้รักกัน”

“ภัทร... หยุดพูดเถอะ คุณเหนื่อยมากแล้ว” ปฐวีสะอื้นไห้

“ผมจะจับมือคุณจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต คุณจะอยู่ในใจผมเพียงคนเดียว... ตลอดกาล”

“ปัฐคะ...” ภัทรธิดาใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อสบตากับเขา ดวงตาของเธอแน่วแน่และจริงจัง “ปัฐ... คุณสัญญาแล้วนะ ว่าจะมีลูกให้ฉัน...”   ปฐวีชะงักไปเล็กน้อย ภาพของพลอยจันทร์ที่เขากระชากลากถูเมื่อตอนเย็นวาบเข้ามาในหัว แต่เพื่อความสบายใจของภรรยา เขาจึงพยักหน้ารับทั้งน้ำตา

“ครับภัทร... ผมสัญญา”

“คุณแม่บอกฉันแล้วว่าท่านเตรียมเด็กคนนั้นไว้ให้คุณ...

” ภัทรธิดายิ้มบางๆ น้ำตาไหลรินลงมาอาบสองแก้ม

“ปัฐคะ... ฉันจะกลับมา... ฉันจะกลับมาเกิดเป็นลูกของคุณ... ฉันจะกลับมาอยู่กับคุณอีกครั้งนะคะปัฐ”

สิ้นประโยคนั้น ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักของภัทรธิดาก็ค่อยๆ ปิดลง ใบหน้าหวานระบายยิ้มละมุนราวกับคนนอนหลับฝันดี แต่น้ำตายังคงไหลรินจากหางตาทั้งสองข้าง มือบางที่เคยจับแขนเสื้อของเขาไว้ร่วงหล่นลงข้างลำตัว

ติ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!

เสียงสัญญาณชีพจากเครื่องมอนิเตอร์ที่เคยวัดอัตราการเต้นของหัวใจ บัดนี้ลากยาวเป็นเสียงเดียว กราฟสีเขียวที่เคยวิ่งขึ้นลงหยุดนิ่งกลายเป็นเส้นตรง บ่งบอกว่าชีวิตของหญิงสาวผู้เป็นที่รักได้ดับสูญลงแล้ว

“ภัทร! ภัทร! ไม่นะ! อย่าเพิ่งไป! คุณลืมตาขึ้นมามองผมก่อน ภัทร!” ปฐวีตะโกนลั่นห้อง เขย่าร่างไร้วิญญาณของภรรยาอย่างบ้าคลั่ง

“พยาบาล! เรียกหมอที! ตามหมอจักรมาเร็วเข้า! ช่วยภัทรที!”