บทที่ 6 แอบฟัง

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...   เธอเคาะประตูเบาๆ สามครั้งก่อนที่จะหมุนลูกบิดเปิดเข้ามา ภายในห้องเปิดไฟสีส้มสลัว  ภัทรธิดากำลังนั่งพิงหมอนใบโตอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวของเธอหันมาส่งยิ้มอ่อนแรงให้กับเด็กสาว

“อาหารมาแล้วค่ะ... คุณภัทรทานยาก่อนอาหารหรือยังคะ”   พลอยจันทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม พลางวางถาดอาหารลงบนโต๊ะคร่อมเตียง

“ทานแล้วจ้ะพลอย... ขอบใจนะที่ต้องลำบากยกอาหารมาให้ฉันทุกวันแบบนี้”   ภัทรธิดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ที่บริเวณโถงทางเดินด้านนอก ร่างสูงใหญ่ของหมอปัฐที่เพิ่งกลับมาจากการชำระร่างกายในห้องนอนอีกห้องหนึ่ง กำลังจะเอื้อมมือเปิดประตูเข้าไปหาภรรยา แต่เสียงสนทนาที่เล็ดลอดออกมาทำให้มือหนาชะงักค้าง เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูและเงี่ยหูฟังว่าภัทรธิดากำลังคุยกับใคร

“ไม่ลำบากหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่ของพลอยกับแม่อยู่แล้ว...”  เสียงใสของพลอยจันทร์ตอบกลับอย่างถ่อมตัว

“คุณภัทรทานเถอะนะคะ  พลอยขอตัวก่อนค่ะ ต้องไปช่วยแม่อุสาตั้งสำรับ” เด็กสาวทำท่าจะค้อมศีรษะแล้วหมุนตัวกลับ แต่เสียงของคนป่วยก็รั้งเอาไว้เสียก่อน

“พลอย...”

“ขา... คุณภัทร”  พลอยจันทร์ชะงักเท้า  หันกลับมามองด้วยความแปลกใจ ภัทรธิดาพยายาม ขยับตัว เอื้อมมือที่ผอมจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนไปจับมือของพลอยจันทร์มากุมไว้หลวมๆ สัมผัสที่ เย็นเฉียบของคนป่วยทำให้พลอยจันทร์รู้สึกสะท้อนในอก

‘สองคนนั้นกำลังคุยอะไรกันนะ...’   ปฐวีที่ยืนอยู่หลังบานประตูขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

“คุณแม่... คุยกับพลอยหรือยัง เรื่อง... เรื่องนั้นน่ะ” ภัทรธิดาตัดสินใจเอ่ยถามออกมาตรงๆ แววตาของเธอสั่นระริกเมื่อต้องพูดถึงเรื่องนี้ พลอยจันทร์หน้าถอดสี ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

 “คุณภัทร... คุณภัทรก็ทราบหรือคะ” หญิงสาวบนเตียงพยักหน้าเบาๆ หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาที่หางตา

“คุณแม่มาคุยกับฉันเมื่อเช้านี้เอง... ท่านอยากได้หลาน และท่านก็เลือกเธอ” พลอยจันทร์รีบทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างเตียงทันที สองมือพนมขึ้นไหว้คนป่วยด้วยความรู้สึกผิดจับใจ

“คุณภัทรเข้าใจพลอยนะคะ พลอยไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับคุณหมอนะคะ! พลอยไม่เคยคิดจะแย่งของๆ คุณภัทรเลย แต่คุณผู้หญิงมีบุญคุณกับเราสองแม่ลูกล้นหัวล้นเกล้า ไม่ว่าท่านจะสั่งให้เราทำอะไร เราก็ต้องทำค่ะ... พลอยขัดคำสั่งท่านไม่ได้จริงๆ พลอยขอโทษนะคะคุณภัทร”

คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาวราวกับน้ำกรดที่สาดรดลงบนหัวใจของคนที่แอบฟังอยู่ด้านนอก ปฐวีกำหมัดแน่นจนข้อขาวซีด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ด้วยความโกรธจัด

‘ที่แท้แม่ก็จัดการมัดมือชกภัทร ลับหลังฉัน! แล้วยายเด็กรับใช้คนนี้ก็คงจะเต็มใจรับข้อเสนอจนเนื้อเต้นสิ  ทะเยอทะยานอยากจะขึ้นเตียงกับฉันจนตัวสั่นล่ะสิไม่ว่า!’  ความโศกเศร้าและความเครียดที่สะสมมานาน ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวและพุ่งเป้าไปที่พลอยจันทร์ทันที เขาตีความคำพูดของเธอผิดเพี้ยนไปหมดด้วยอคติที่บังตา

ภายในห้อง ภัทรธิดาลูบผมของเด็กสาวที่กำลังสะอื้นเบาๆ

“ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอเลยพลอย... ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ ที่เสียสละเพื่อเราทุกคน... ขอบใจเธอมากนะ ที่ยอมมาทำหน้าที่นี้แทนฉัน”

“ค่ะ คุณภัทร... พลอยขอตัวก่อนนะคะ”   พลอยจันทร์ปาดน้ำตาออกจากแก้ม ลุกขึ้นยืนแล้วเดินถือถาดเปล่าเลี่ยงออกไปทางประตู แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูและก้าวพ้นขอบประตูออกมา ร่างเล็กก็ต้องเบิกตาโตด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อพบว่ามีใครอีกคนยืนจังก้าขวางทางอยู่ ดวงตาคมกริบของปฐวีวาวโรจน์ด้วยโทสะ

“ค... คุณหมอ”

ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะตั้งสติได้ หมอปัฐก็พุ่งเข้ามาคว้าท่อนแขนเล็กของเธอเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แล้วออกแรงกระชากดึงให้เธอเดินตามเขาไปยังห้องทำงานที่อยู่สุดทางเดินอย่างรวดเร็ว ถาดไม้ในมือของพลอยจันทร์ร่วงหล่นลงพื้นกระแทกพรมเสียงดังตึบ..แต่เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะหันไปมอง

“โอ๊ย! คุณหมอ ปล่อยนะคะ พลอยเจ็บ!”  พลอยจันทร์พยายามสะบัดแขนออกเมื่อถูกเหวี่ยงเข้าไปในห้องทำงานที่มืดมิดและเย็นเฉียบ  เสียงปิดประตูดังปัง! พร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ทำให้หัวใจของเด็กสาวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ปฐวีดันร่างของเธอไปติดกับบานประตูไม้บานหนา สองแขนแกร่งกักขังเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดหน้าผากบ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นถึงขีดสุด