LOGINแม้ธามจะสามารถเนรมิตงานแต่งที่ยิ่งใหญ่และหรูหราได้มากที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะใฝ่ฝันถึงได้ แต่ภรรยาสาวน้อยของเขากลับเลือกจะฉลองสมรสเงียบๆ ด้วยการทำบุญและกินเลี้ยงกันเฉพาะในหมู่คนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น"จะตำน้ำพริกละลายแม่น้ำทำไมล่ะคะ เสียดายเงิน"ศีตลาบอกแบบนั้น"ก็ได้ ตามใจตาล แต่เรื่องที่เราต้องจดทะเบียนสมรสกันกับเรื่องประเทศที่จะไปฮันนีมูน เธอต้องตามใจฉันนะ"ธามบอกอย่างเด็ดขาด ทันทีที่เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เขาจึงพาเธอบินลัดฟ้าไปฮันนีมูนที่ยุโรปถึงหนึ่งเดือนเต็ม ก่อนกลับยังแวะไปอเมริกาเที่ยวหาแม่ผู้ให้กำเนิด พ่อเลี้ยงและน้องชายต่างบิดาของเขาทั้งสามคนอีกด้วยและเมื่อกลับมาเมืองไทยไม่ถึงครึ่งเดือน ทั้งคู่จึงได้ข่าวดีว่าศีตลากำลังตั้งครรภ์ได้สองสัปดาห์แล้ว"...ทีนี้ก็ไม่มีใครมาว่าผมไร้น้ำยาอีกแล้ว"ธามพูดยิ้มๆ พลางวางมือบนหน้าท้องที่ยังราบเรียบของคนเป็นภรรยาศีตลาหัวเราะเบาๆ"ไม่มีใครว่าคุณเลย คุณนั่นแหละร้อนตัวไปเองตลอด""จะว่าร้อนตัวก็ยอม คนแก่มีเมียเด็ก ก็ต้องหวาดระแวงเป็นธรรมดา"ศีตลาจับมือเขามาบีบแน่น"คุณยังไม่แก่สักหน่อย ตาลก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย...""นั่นสินะ ถ้
"คุณธามคะ...ลี่ขอฝากให้เพื่อนติดรถไปด้วยได้ไหมคะ"ลลิตาโพล่งออกมาด้วยสีหน้าใสซื่อ เมื่อตอนที่ธามแวะมาบอกเธอตามมารยาทว่าเขาจะขอตัวกลับก่อนศีตลาเองก็หันขวับ สีหน้างุนงง เพราะเพื่อนๆ ยังอยู่ในงานครบทุกคน ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องกลับก่อนใครเลยแต่ดูเหมือนลลิตาไม่ใส่ใจท่าทีของเพื่อนสนิท กึ่งจูงกึ่งลากศีตลาไปส่งธามที่รถของเขาด้วยกันจนได้"หนูลี่ขออภัยที่รบกวนนะคะคุณธาม แต่ลี่ไม่อยากให้ลูกตาลกลับแท็กซี่ จะให้พี่ลักษ์ไปส่ง รายนั้นก็ดันกินเหล้าเข้าไปแล้ว แค่จิบสองจิบก็คอพับหลับเป็นตาย...""ได้สิ ไม่มีปัญหาหรอก"ธามตอบอย่างใจดี"แต่ว่า เกรงใจค่ะ..."ศีตลาอุบอิบตอบ "เกรงใจอะไรกัน เธอกับฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน...วางใจเถอะหนูลี่ ผมจะไปส่งลูกตาลให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย""อุ๊ย ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ หนูลี่เชื่อคะว่าถ้าเพื่อนลี่อยู่กับคุณธาม จะต้องปลอดภัยแน่นอน"ศีตลาอยากปฏิเสธอีกครั้งแต่กลับพูดไม่ออก สุดท้ายเลยยอมขึ้นรถมากับเขาโดยมีลลิตายืนโบกมือส่งจนลับตา"ขอบคุณคุณธามนะคะ ตาลไม่ได้ตั้งใจ ลี่ก็ไม่ถามตาลก่อน"หญิงสาวเอ่ยเบาๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไร แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะหึหึจากเขา"ก็บอกแล้วไงว่าเราไม่ใช
ศีตลาไม่ได้เจอธามอีก เพราะนักธุรกิจหนุ่มเดินทางกลับกรุงเทพฯ กะทันหัน หญิงสาวเก็บซ่อนความรู้สึกอ่อนไหวไว้ในใจ อาจดีแล้วก็ได้ที่ไม่ต้องเจอเขาอีก...แต่อีกเพียงสามสัปดาห์ต่อมา ธามกลับปรากฏตัวในงานวันเกิดของลลิตาที่จัดที่บ้านลือชา แน่นอนว่าศีตลาและเพื่อนสนิทอีกหลายคนได้รับเชิญมาด้วยหัวใจดวงน้อยๆ ของศีตลาเต้นรัวแรง และหน้าก็คงจะแดงด้วยเหมือนกัน โชคดีที่ไม่มีใครสังเกตหรือคิดว่ามันผิดปกติ"ลี่นี่มันร้ายจริงๆ ทำให้คนระดับคุณธามมาอวยพรวันเกิดจนได้"ลักษมันบ่นไม่จริงจังนัก ตอนที่เดินโฉบมาหาศีตลาที่โต๊ะจัดเตรียมเครื่องดื่มแบบบุฟเฟต์ มีพนักงานจัดเลี้ยงที่จ้างมาเป็นพิเศษคอยยืนให้บริการตามจุดต่างๆ ราวกับมาร่วมงานเลี้ยงในโรงแรมก็ไม่ปานศีตลายกแก้วน้ำพันช์ขึ้นจิบ ดูเหมือนมีแอลกอฮอล์ผสมอยู่หน่อยๆ แต่ตอนนั้นหญิงสาวไม่ทันได้ใส่ใจ"แต่คุณธามก็มา...คุณธามคงจะชอบลี่มากเลยนะคะ""ใครว่าล่ะ พี่ว่ามาเพราะเกรงใจพ่อต่างหาก"ลักษมันหัวเราะเบาๆ ซึ่งอาจจะจริงเพราะธามยื่นของขวัญและอวยพรน้องสาวเขาไม่ถึงสองนาทีก่อนจะรับคำเชิญของพ่อและหายเข้าไปคุยกันตามประสาผู้ใหญ่ในตัวบ้านเป็นนานสองนานแทน"สำหรับคุณธาม ยัยลี่ก็เป็นแค
ก่อนวันเดินทางกลับกรุงเทพฯ ลลิตาอยากชวนครอบครัวไปตั้งโต๊ะกินข้าวริมทะเล ถึงขั้นขอให้พนักงานจัดโต๊ะดินเนอร์แบบเรียบง่ายแต่สวยเก๋บนชายหาด "ตาล แกไปนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป"หญิงสาวบอกอย่างกระตือรือร้น ศีตลารับปาก เมื่ออาบน้ำและแต่งตัวเป็นชุดสบายๆ ที่เหมาะสำหรับดินเนอร์มื้อเย็น เธอก็รีบล่วงหน้าไปนั่งจองไว้ให้ก่อน"อ้าว! พี่ลักษ์มาแล้วหรือคะ"ศีตลาถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นลักษมันมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มแต่งตัวชุดลำลองแต่ก็ยังดูหล่อเหลาสมมาดผู้บริหาร เขารีบลุกขึ้นยืน ยิ้มเก้อเขินแปลกๆ "ครับ...ลิลลี่ไปตามพ่อกับแม่ เดี๋ยวก็คงตามมา...เอ่อ ลูกตาลหิวหรือยัง กินอะไรรองท้องกันหน่อยดีไหม""ยังไม่หิวค่ะพี่ลักษ์ รอคุณลุงคุณป้าก่อนก็ได้ค่ะ"ศีตลาตอบ และหาที่นั่งตรงข้ามเขา พนักงานที่ยืนรอท่าอยู่ไม่ห่างรีบเข้ามารินเครื่องดื่มให้ทันทีลักษมันจึงบอกเบาๆ ว่าให้ยกอาหารมาเสิร์ฟได้เลย พนักงานรับคำอย่างสุภาพด้วยรอยยิ้มก่อนจะถอยออกไป"พี่ลักษ์หิวแล้วสินะคะ"ศีตลาถามยิ้มๆ เธอคิดว่านี่เป็นแค่การกินข้าวกันในครอบครัว ลักษมันจะเริ่มก่อนพ่อกับแม่ของเขา ท่านก็คงไม่ว่าอะไร"ก็...ยังไม่หิวมากหรอก แต่กินรอไปเรื่อ
โรงแรมสยามภูเก็ตคือกิจการที่ธามเทคโอเวอร์มาได้สองปีและรีโนเวตครั้งใหญ่ให้ลักซูรี่ยิ่งกว่าเดิม แม้แต่ครอบครัวของลือชาที่เคยเดินทางและพักผ่อนโรงแรมหรูมาแล้วเกือบทั่วโลกก็ยังยอมรับว่าโรงแรมของธามทำได้ดีมากศีตลาเคยได้พักโรงแรมห้าดาวบ้างเพราะต้องไปทำงาน แต่ที่นี่ยิ่งสวยงามกว่าที่เธอเห็นในรูป"เฮ้อ...มาแล้วไม่อยากกลับเลย อยากอยู่เป็นคุณผู้หญิงที่นี่"ลลิตาพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี โชคดีนายลือชากับภรรยาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เลยมีแต่ลักษมันที่แทบสำลักเครื่องดื่ม แล้วส่งสายตาดุให้น้องสาว"แกไม่อาย แต่พี่อายนะลี่ อย่าไปพูดแบบนั้นให้พนักงานของคุณธามเขาได้ยินเชียวล่ะ""แหม...ล้อเล่นน่ะ ใครจะไปกล้าพูด"ลลิตาหัวเราะคิกคัก แต่แววตาเปล่งประกายจริงจังศีตลารีบยกแก้วน้ำขึ้นจิบกลบเกลื่อน เพราะไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรกับคำพูดตรงไปตรงมาของเพื่อนใช่ว่าเธอไม่เคยคุ้น...ศีตลาคุ้นเคยกับนิสัยร่าเริงเปิดเผยของลลิตาแต่ที่ไม่คุ้น เพราะวิธีที่เพื่อนรัก เอ่ยถึงชายหนุ่มอย่างธามต่างหากล่ะ"ตกลงแกชอบคุณธามจริง ๆ เหรอลี่"คำถามต่อมาของลักษมันก็ทำศีตลาเกือบสำลักเหมือนกัน โชคดีเธอกลืนน้ำลงไปได้ทันชายหนุ่มไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่จ้
ธามเคาะปากกาในมือเบาๆ บนหน้าเอกสารที่เขาเปิดค้างไว้แล้วหลายนาที ส่วนนัยน์ตาสีดำที่มักสุขุมก็กำลังเหม่อลอยไปไหนต่อไหน จนเขาเกือบไม่ได้ยินเสียงเรียกของเลขาฯ "ท่านรองคะ...ท่านรอง...คุณธาม?" "ครับ? อ้อ...คุณอังคณา ว่าอะไรนะครับ" "คุณธามมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ตั้งแต่ออกจากห้องท่านประธานมา..." อังคณาอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะคุณหญิงธัญญาก็เคยโกรธจนถึงขั้นปลดลูกชายออกจากตำแหน่งรองประธานฯ แม้ตอนนี้จะดีกันแล้ว คนเป็นแม่เรียกให้ธามกลับไปทำงานที่ธนกิจกรุ๊ปเหมือนเดิม แถมคืนเมทราแกรนด์ให้เป็นกรรมสิทธิ์ของธามแบบ 100% แต่เห็นธามใจลอยหลังจากเพิ่งเข้าไปพบคุณหญิงธัญญาหรือท่านประธานที่ห้องทำงาน อังคณาก็อดถามไม่ได้จริงๆ ธามส่ายหน้าทันทีเพราะรู้ว่าคนเป็นเลขากำลังคิดเรื่องอะไร "ไม่เกี่ยวอะไรกับแม่หรอกครับ ไม่สิ ที่จริงก็เกี่ยวแต่มันไม่ใช่ปัญหาคือแม่แค่เรียกผมไปคุยหารือยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรเป็นทางการแต่ไหนๆคุณก็ถามผมแล้วผมบอกคุณคนเดียวนะอังคณาอย่าเพิ่งไปพูดกับใคร แม่อยากจะวางมือจากธุรกิจแล้วน่ะเลยถามว่าผมพร้อมแล้วหรือยัง..." ธามไม่ได้โกหก เขาก็คิดเรื่องที่แม่เพิ่งบอกเขาเมื่อครู่จริงๆ แต่ก็เพ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ที่วีณาได้แต่นั่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกตัวอีกทีตอนที่ธามนั่งลงข้าง ๆ เธอ"ผมนึกว่าคุณหนีไปไหนเสียแล้ว"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกไปเล็กน้อย"ฉันควรหนีหรือคะ""ไม่หนีสิ ทำไมคุณต้องหนีด้วย...""คุณ...คุณหญิงธัญญา เธอได้บอกอะไรคุณบ้างไหมคะ""บอก" ธามพยักหน้า มาถึงตอนนี้แล้วก็คงไม่มี
เที่ยวบินจากลอสแอนเจลิสมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิในช่วงเที่ยงตามเวลาประเทศไทย แม้อยู่บนเครื่องบินมานานเกือบสามสิบชั่วโมง แต่ทีน่า ฮาร์ท หญิงวัย 55 ปีเชื้อชาติไทย สัญชาติอเมริกัน ก็ไม่มีทีท่าจะเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเข้าใกล้แผ่นดินเกิดมากเท่าไร หัวใจก็ทั้งเต้นแรงและบีบรัด ความตื่นเต้นเอ่อล้นจนแทบ
ณ ภัตตาคารอาหารไทยริมน้ำเจ้าพระยาพล.อ.เขมราช กับคุณหญิงพลอยสี กำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศและอาหารไทยรสเลิศตำรับชาววังแท้ ๆ ที่คุณหญิงธัญญาเลือกสั่งมาเป็นพิเศษ "คุณพี่ลองชิมถ้วยนี้สิคะ น้องเคยมากินหนนึง ติดใจเลยทีเดียว จองโต๊ะวันนี้เลยต้องกำชับให้เขาจัดจานนี้มาให้ด้วย"คุณหญิงธัญญาที่อาวุโสน้อยกว่า
"ว่ายังไงธาม ลูกซื้อเครื่องประดับที่มีมูลค่าอย่างเพชรพลอย ให้ผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่หนูเพิร์ลอย่างนั้นหรือ"ธามไม่เห็นประโยชน์จะปิดบัง เขาวางช้อนส้อมก่อนหันไปสบตามารดา“ครับ ผมตั้งใจจะซื้อให้คนอื่นจริง ๆ”“ใคร”หญิงทั้งสองแทบจะถามออกมาพร้อม ๆ กัน“คนรู้จักน่ะครับ”“แค่คนรู้จัก จะซื้อของมีค่าให้กันทำ







