4 เข้าใจกันอย่างลึกซึ้ง

ในค่ำคืนหนึ่ง

เสียงร้องไห้งอแงด้วยความทรมานดังระงมไปทั่วห้องพักคับแคบ ปลายฝนสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความตกใจ เธอกดมือลงบนหน้าผากเล็กๆของน้องพายุ แล้วก็ต้องใจหายวาบเมื่อพบว่าตัวลูกชายร้อนจัดราวกับไฟ ร่างกายของเด็กชายหายใจหอบถี่และมีอาการอาเจียนร่วมกับท้องเสียซ้ำซ้อนจากอาการติดเชื้อที่ยังไม่หายดี

“พายุ...ลูก เป็นยังไงบ้างคนเก่งของแม่!” ปลายฝนหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก เธอยัดร่างเล็กของลูกห่อผ้าห่มแล้วรีบเรียกรถแท็กซี่พุ่งตรงไปที่โรงพยาบาลเอกชนในยามวิกาลทันที

เมื่อมาถึงห้องฉุกเฉิน พายุไข้ขึ้นสูงจนเริ่มมีอาการชักเกร็งเล็กน้อย ปลายฝนร้องไห้โฮกอดลูกแน่นด้วยความหวาดกลัวหัวใจแทบสลาย

ในจังหวะวิกฤตนั้นเอง น่านฟ้า กุมารแพทย์หนุ่มที่เข้าเวรดึกอยู่พอดีรีบวิ่งเข้ามาดูเคสเร่งด่วน

เมื่อเห็นสภาพเด็กน้อยและผู้เป็นแม่ที่หน้าตาตื่นตระหนก เขาก็สวมวิญญาณแพทย์มืออาชีพเข้ามาประคองเด็กและสั่งการพยาบาลอย่างรวดเร็ว

“เด็กไข้สูงจัดและมีภาวะขาดน้ำจากการอาเจียนกับท้องเสียครับ เตรียมห้องฉุกเฉินด่วน!” น่านฟ้าเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะอุ้มร่างเล็กของน้องพายุเข้าไปด้านในทันทีโดยมีปลายฝนวิ่งตามน้ำตาอาบหน้าเข้าไปด้วยใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ผ่านไปเกือบชั่วโมงเต็มที่น่านฟ้าและทีมแพทย์ช่วยกันเช็ดตัว ให้สารน้ำและเกลือแร่ทางหลอดเลือดดำจนอาการของเด็กชายเริ่มคงที่และพ้นขีดอันตราย

ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก น่านฟ้าในชุดเสื้อกาวน์ยับย่นเล็กน้อยเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ปลายฝนที่นั่งรออยู่หน้าห้องรีบผุดลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาด้วยความร้อนใจ

“คุณหมอคะ ลูกฉันเป็นยังไงบ้างคะ น้องพายุปลอดภัยแล้วใช่ไหม” ปลายฝนเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตายังคงคลอหน่วยเต็มเบ้า

“ลูกคุณยังภูมิต้านทานต่ำและร่างกายอ่อนแอมากจากอาการท้องเสียและติดเชื้อซ้ำซ้อน ดีนะที่พามาส่งโรงพยาบาลทันเวลา ไม่งั้นอาจชักจนเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ คราวหลังควรใส่ใจดูแลเรื่องความสะอาดและอาการของลูกให้ดีกว่านี้ อย่าปล่อยให้ป่วยหนักจนเกือบแย่แบบนี้อีก” น่านฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทตามหน้าที่

คำพูดตักเตือนแกมตำหนิราดรดลงบนหัวใจของคนเป็นแม่จนเจ็บแปลบ ปลายฝนเม้มปากแน่นกลืนก้อนสะอื้นลงคอไม่กล้าแม้แต่จะเถียงเพราะความจริงเธอก็ดูแลลูกอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ความเหนื่อยล้าและข้อจำกัดหลายอย่างมันทำให้เธอแทบไม่ไหว

“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณหมอที่ช่วยชีวิตลูกฉันไว้”

น่านฟ้าพยักหน้ารับสั้นๆก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องตรวจ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน นวดขมับเบาๆเพื่อไล่ความตึงเครียด

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องตรวจก็ถูกผลักเปิดออกเบาๆพร้อมกับร่างของหมอรดาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางๆบนใบหน้า

รดาในชุดเสื้อกาวน์สะอาดสะอ้านถือแก้วกาแฟอุ่นๆสองแก้วติดมือมาด้วย เธอมองเพื่อนร่วมงานหนุ่มที่นั่งหน้าเครียดอยู่ก่อนแล้วด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

“ยังไม่พักผ่อนอีกเหรอคะน่านฟ้า เห็นเคสฉุกเฉินเมื่อครู่วุ่นวายพอดูเลยนี่นา” รดาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานแล้ววางแก้วกาแฟอุ่นลงตรงหน้าเขา

ทันทีที่เสียงของรดาดังขึ้นและเงยหน้าขึ้นสบตา บรรยากาศรอบตัวของน่านฟ้าก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน รังสีความเข้มงวดที่เขาใช้จัดการกับคนไข้เมื่อครู่พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น รอยยิ้มจางๆที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนมุมปากของกุมารแพทย์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา

“อ้าวรดา นึกว่ากลับตึกไปพักผ่อนแล้วซะอีก” น่านฟ้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แววตาคมกริบที่เคยราบเรียบกลับพราวระยับด้วยความรู้สึกพิเศษที่ซ่อนอยู่ภายใน

“ผมเพิ่งเคลียร์เคสเด็กไข้สูงเสร็จน่ะครับ เด็กร่างกายอ่อนแอเป็นทุนเดิม เลยใช้เวลาจัดการเคสอยู่นานหน่อย”

รดายิ้มรับอย่างเข้าใจ เธอดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงใกล้ๆพร้อมกับมองหน้าเขาด้วยความใส่ใจ

“น่านฟ้าก็เป็นห่วงคนไข้ตลอดแหละนะ แต่ตัวเองก็ต้องดูแลสุขภาพด้วย ทำงานติดกันมาหลายกะแล้วนะรู้ตัวไหม”

“ขอบคุณนะที่เอากาแฟมาให้...” น่านฟ้าเอื้อมมือไปรับแก้วกาแฟจากมือเธอ ปลายนิ้วสัมผัสกันเบาๆชวนให้หัวใจเต้น

“มีรดาคอยดูแลแบบนี้ ผมหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะครับ”

รดาหัวเราะเบาๆในลำคอ แก้มนวลขึ้นสีจางๆด้วยความเขินอายกับคำพูดหยอกเย้าที่แฝงความนัยของเขา

ทั้งสองคนนั่งพูดคุยปรึกษากันเรื่องเคสการรักษาและเรื่องสัพเพเหระด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลายและเข้าใจกันและกันอย่างลึกซึ้ง