3 เพียงสองคน

ห้องพักแพทย์ส่วนตัว

น่านฟ้ากำลังนั่งทบทวนตารางงานสำหรับวันพรุ่งนี้ด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย รอยยิ้มจางๆยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่เขาได้พูดคุยและทานกาแฟร่วมกับหมอรดา ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ในห้องหัวใจของเขามาเนิ่นนาน

น่านฟ้าวาดฝันถึงอนาคตที่เขาจะสามารถก้าวข้ามเส้นคำว่าเพื่อนร่วมงานเพื่อขยับสถานะไปยืนข้างกายเธอให้ได้สักวัน ความรู้สึกลึกซึ้งนี้ทำให้หัวใจของกุมารแพทย์หนุ่มเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ซึ่งเป็นมุมที่ไม่มีใครเคยได้เห็น นอกจากผู้หญิงที่ชื่อรดาคนเดียวเท่านั้น

อพาร์ทเม้นท์

ภายในห้องพักคับแคบ ปลายฝนกำลังนั่งเช็ดตัวให้น้องพายุ ลูกชายตัวน้อยวัยหนึ่งขวบด้วยความอ่อนล้าหลังจากกลับมาจากโรงพยาบาลและได้รับยาตามอาการ

ไข้ของเด็กชายเริ่มลดลงบ้างแล้ว แต่ร่างเล็กๆยังคงส่งเสียงครางฮือด้วยความงอแงและซบหน้าลงกับอกแม่

“ไม่เป็นไรนะลูก...คนเก่งของแม่ เดี๋ยวตื่นมาก็หายดีแล้วนะลูกนะ” ปลายฝนกระซิบปลอบลูกชายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเรียวกอดร่างเล็กแนบอกแน่น ดวงตากลมโตคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา

ภาพใบหน้าเย็นชาและคำพูดดูถูกเหยียดหยามจากปากของน่านฟ้ายังคงวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเธอราวกับแผ่นเสียงตกร่อง เขาจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาไม่เคยใส่ใจและมองเธอเป็นแค่อากาศธาตุ ผู้หญิงที่บังเอิญเดินเข้ามาในชีวิตเขาแค่ชั่วคราวเพื่อแลกกับเงินห้าหมื่นบาทในอดีต

ความเจ็บปวดและน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจุกอก ปลายฝนกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ลูกชายต้องตื่นขึ้นมารับรู้ความเปราะบางของแม่

แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะอาหารหรูหราใจกลางเมือง

น่านฟ้า กุมารแพทย์หนุ่มผู้มักจะตีสีหน้านิ่งขรึมและเย็นชาใส่คนอื่นเสมอ บัดนี้กลับเผยรอยยิ้มอบอุ่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาอย่างปิดไม่มิด นั่งอยู่ตรงข้ามกับหมอรดาหญิงสาวในดวงใจ

น่านฟ้าบรรจงใช้ช้อนตัดชิ้นเนื้อสเต็กพรีเมียมพอดีคำ ก่อนจะเลื่อนจานไปวางตรงหน้าของรดาด้วยความใส่ใจพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุน

“ร้านนี้เชฟทำเมนูนี้อร่อยมากครับ รดาลองชิมดูสิ ช่วงนี้เข้าเวรดึกบ่อย ผอมลงไปเยอะเลยนะรู้ตัวไหม” น่านฟ้าเอ่ยปากเย้าด้วยความห่วงใย แววตาทอประกายความเอ็นดูอย่างเห็นได้ชัด

รดายิ้มรับแก้มปริ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความสุข

“ขอบคุณนะคะน่านฟ้า ตามใจรดาตลอดแบบนี้ รดาก็อ้วนขึ้นแย่สิคะ” เธอกล่าวหยอกล้อก่อนจะตักอาหารเข้าปาก ท่าทางที่เป็นธรรมชาติและรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มนั้นทำให้น่านฟ้ารู้สึกหัวใจพองโตราวกับโลกใบนี้มีแค่เขากับเธอเพียงสองคน ความสุข ความเอาอกเอาใจ และความอบอุ่นถูกมอบให้รดาอย่างเต็มเปี่ยมโดยไม่มีความลังเล

อพาร์ทเม้นท์

บนพื้นห้องปูเสื่อน้ำมันผืนเก่าๆ ปลายฝนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้นเบื้องหน้ากล่องข้าวพลาสติกราคาประหยัด เธอกำลังใช้ช้อนตักข้าวและกับข้าวธรรมดาๆป้อนใส่ปากน้องพายุที่นั่งตักอยู่

แม้ชีวิตจะยากลำบากและเหน็ดเหนื่อยเพียงใด แต่แววตาของปลายฝนยามที่มองลูกชายกลับเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นที่บริสุทธิ์ เธอคลี่ยิ้มอ่อนโยนออกมาเพื่อสร้างบรรยากาศให้ลูกรู้สึกปลอดภัย แม้ในใจจะยังหลงเหลือร่องรอยความเจ็บปวดจากแผลเก่าก็ตาม

“อ้าปากกว้างๆนะครับคนเก่งของแม่ หูย...เก่งจังเลยครับ ทานให้อิ่มนะคะ พายุจะได้โตไวๆ เป็นเด็กดีของแม่เนอะ” ปลายฝนเอ่ยคุยกับลูกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน หยาดเหงื่อซึมตามไรผมเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวัน แต่มือเรียวก็ยังคงทำหน้าที่ป้อนข้าวและเช็ดปากให้ลูกชายด้วยความทะนุถนอม รอยยิ้มอบอุ่นของคนเป็นแม่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆนี้สะท้อนความรักที่ยิ่งใหญ่ สวนทางกับความหรูหราสุขสบายในอีกมุมหนึ่งของเมืองอย่างสิ้นเชิง