5 คุ้นเคย

แม้ว่าอาการไข้สูงและภาวะขาดน้ำของน้องพายุจะพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่น่านฟ้าในฐานะแพทย์เจ้าของไข้ยังคงสั่งให้เด็กชายวัยหนึ่งขวบต้องนอนดูอาการต่อที่โรงพยาบาลอีกสักระยะเพื่อเฝ้าระวังเรื่องการติดเชื้อซ้ำซ้อนและภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นได้กับเด็กที่มีภูมิต้านทานต่ำ

ช่วงบ่ายของวันที่สาม

ในห้องพักผู้ป่วยรวมพิเศษ น่านฟ้าเดินเข้ามาตรวจอาการตามรอบปกติ ร่างสูงในชุดเสื้อกาวน์สีขาวย่างก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามวิสัยของกุมารแพทย์มืออาชีพ

ทว่าทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย

บนเตียงผู้ป่วยเด็ก ปลายฝนกำลังพยายามป้อนโจ๊กเหลวๆให้ลูกชาย แต่น้องพายุกลับส่ายหน้าหนีและส่งเสียงร้องงอแงด้วยความเบื่ออาหาร ร่างกายที่ผอมบางและผิวที่ยังคงซีดเซียวทำให้เด็กน้อยดูน่าสงสาร ปลายฝนที่มีขอบตาดำคล้ำจากการไม่ได้นอนเต็มตื่นมาหลายคืนกำลังทำหน้าจะร้องไห้ด้วยความจนปัญญา

“คุณหมอ...” ปลายฝนรีบวางชามข้าวลงแล้วลุกขึ้นยืนโค้งศีรษะให้เขาอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว สองมือประสานกันแน่นด้วยความประหม่าและหวาดกลัวคำตำหนิแบบเดิม

แต่น่านฟ้าไม่ได้เอ่ยปากดุว่าอะไร เขาทำเพียงแค่พยักหน้ารับสั้นๆก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เตียง

“อาการไข้ลดลงจนเป็นปกติแล้วครับ แต่เรื่องการกินอาหารดูท่าทางจะยากกว่าเดิมสินะ”

“น้องพายุคงเบื่ออาหารโรงพยาบาลค่ะ เดี๋ยวฉันคอยป้อนเค้าเรื่อยๆน่าจะพอทานได้บ้างค่ะคุณหมอ” ปลายฝนตอบเสียงสั่น

น่านฟ้าไม่ได้สนใจน้ำเสียงสั่นเครือของเธอ สายตาของเขาเบนกลับมามองเด็กชายตัวน้อยที่กำลังจ้องหน้าเขาตาแป๋ว น้องพายุไม่ได้ร้องไห้งอแงใส่เขาเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรกๆ กลับกัน…เด็กน้อยเอียงคอเล็กน้อยแล้วยื่นมือเล็กๆป้อมๆที่ยังมีร่องรอยเข็มเจาะน้ำเกลือออกมาคว้าชายเสื้อกาวน์ของเขาไว้แน่น

น่านฟ้าชะงัก เขาก้มลงมองมือน้อยๆนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างวูบวาบขึ้นในอก มันไม่ใช่ความรำคาญใจ แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ น่านฟ้าจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปอุ้มร่างผอมบางของน้องพายุขึ้นมาจากเตียงอย่างระมัดระวัง

น้องพายุซบหน้าลงกับไหล่กว้างของกุมารแพทย์หนุ่ม ปลายนิ้วเล็กๆกำปกคอเสื้อของเขาแน่นขึ้นราวกับคุ้นเคย น่านฟ้าเผลอยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเล็กๆนั้นโดยไม่รู้ตัว

เขาก้มลงมองเสี้ยวหน้ามอมแมมของเด็กชาย หัวใจที่เคยด้านชาและแข็งกระด้างมาตลอดกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ความรู้สึกเอ็นดูและรักใคร่อย่างไร้เหตุผลพวยพุ่งขึ้นมาในอกจนน่าตกใจ ทั้งที่เขาเพิ่งเคยเจอเด็กคนนี้แค่ไม่กี่ครั้ง แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงพาลรู้สึกผูกพันกับเด็กน้อยในอ้อมแขนคนนี้เหลือเกิน

น่านฟ้ายืนอุ้มเด็กชายเดินวนไปมาเบาๆเพื่อปลอบประโลม ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันด้วยความสับสนที่เกิดขึ้นในใจ

ขณะที่ปลายฝนที่ยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบๆถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเห็นท่าทีที่อ่อนโยน หยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งอุ่นใจที่ลูกชายมีคนเมตตา แต่ก็เจ็บปวดที่พ่อแท้ๆของลูกไม่มีวันรู้เลยว่าเด็กน้อยที่เขากำลังอุ้มและรู้สึกผูกพันอยู่นี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆที่เกิดจากความผิดพลาดเมื่อในอดีต

น่านฟ้าส่งเด็กน้อยคืนให้ปลายฝนด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างประหลาด เขากระแอมเบาๆเพื่อปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติกลบเกลื่อนความรู้สึกอ่อนไหวที่เพิ่งเกิดขึ้น

“อาการโดยรวมดีขึ้นมากแล้วครับ พรุ่งนี้ถ้าไม่มีไข้สูงขึ้นอีกก็ให้กลับไปดูอาการต่อที่บ้านได้ ดูแลเขาให้ดีๆล่ะ” พูดจบน่านฟ้าก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ปลายฝนยืนมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงหนักในหัวใจ