CHAPTER 2 ผิดตัว

งานเลี้ยงฉลองครบรอบ 20 ปีของบริษัท K-Metha Holding ถูกจัดขึ้นที่โรงแรมในเครือของคิรินทร์ ตัวงานเต็มไปด้วยแสงสีระยิบระยับและดนตรีบรรเลง สถานที่ถูกตกแต่งในธีมแฟนตาซี ทุกคนสวมหน้ากากเพื่อสร้างความลึกลับ พนักงานทุกระดับต่างมาเต็มงาน เหมือนกำลังอยู่ในโลกอีกใบที่หรูหราและคึกคัก

ไข่มุกที่เพิ่งผ่านช่วงงานเลี้ยงอันตึงเครียด รู้สึกมึนหัวจากเสียงเพลงและผู้คนที่พลุกพล่าน เธอจึงเบาเท้าออกมาด้านนอก สูดอากาศเย็นของค่ำคืนพยายามให้หัวใจสงบ

แต่สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ภาพตรงหน้าท่านประธาน กำลังโอบกอดผู้หญิงคนหนึ่งอย่างใกล้ชิด เหมือนภาพที่ไข่มุกไม่ควรเห็น

หัวใจของเธอเต้นแรงความรู้สึกอัดแน่นในอก ทำให้เธอรู้สึกทั้งเจ็บปวดและช็อก ไม่รู้ว่าควรหันกลับไปในงานต่อหรือจะอยู่ตรงนี้ปล่อยให้สายตาตัวเองเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

เธอไม่ควรรู้สึกอะไรกับเขา เหมือนคนทั่วไปที่แอบรักผู้ชายคนหนึ่ง แต่เขาเป็นคนที่เธอไม่ควรเอื้อมเพราะเขามีคู่หมั้นแล้ว เธอหันหลังและเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันที

คิรินทร์เห็นแผ่นหลังของไข่มุกซึ่งเขาจำใจ จึงผลักลิต้าออกห่าง จนหญิงสาวเซไปด้านหลังจะล้มลงให้ได้ แต่เขาไม่คิดจะห่วงใย

“คุณคิน”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปผมกับคุณเราขาดกัน ที่ผ่านมาผมแคร์คุณพ่อตอนนี้ผมไม่มีท่านแล้ว การหมั้นหมายของเราไม่มีความหมายอีกต่อไป” เขาพูดน้ำเสียงจริงจัง ไม่อยากให้อีกฝ่ายมาจมปลักกับเขา

“ลิต้ารักคุณนะ” เธอหนีไปเรียนต่างประเทศเพื่อหวังจะยื้อเวลาออกไป

“ผมไม่เคยรักคุณ ทุกอย่างแค่เรื่องธุรกิจ”

“ลิต้ารักคุณก็พอแล้วค่ะ อย่าถอนหมั้นเลยนะคะให้โอกาสลิต้าก่อนได้ไหม” เธอเข้ามาสวมกอดเขาอีกครั้ง แต่คิรินทร์ถอยห่างไม่ยอมให้แตะตัว

เขามองลิต้าด้วยสายตาเย็นชาเหมือนเดิม แต่ข้างในกลับร้อนวูบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นแรงลมหายใจติดขัดราวกับร่างกายไม่สามารถทรงตัวได้

“เธอเอาอะไรให้ฉันดื่ม” น้ำเสียงห้วนแต่สั่นเล็กน้อย ลิต้าเสนอเครื่องดื่มมาให้ เขารับมันมาแบบงุ่มง่าม เธอค่อยๆ คะยั้นคะยอจนเขาต้องดื่มลงไป

“คืนนี้ลิต้าจะทำให้คุณมีความสุขเองค่ะ” ลิต้าเข้าไปประคองเขาเบาๆ ด้วยรอยยิ้มที่แฝงความยั่วยวน หากเขาเป็นของเธอเราจะไม่แยกจากกันอีก

“ผู้หญิงสกปรกถอยออกไป!” ทันใดนั้นคิรินทร์สะบัดตัวแรง เสียงคำรามเงียบแต่เย็นชา

“โอ๊ย คุณคิน” ลิต้าล้มลงไปกับพื้น

“เธอมันสันดานเหมือนแม่เธอไม่มีผิดเลยนะ สันดานเมียน้อยมันตกทอดมาถึงเธอหรือไง”

“กรี๊ดดด คุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าลิต้า”

“ดูเธอกับพี่ชายเธอสิสันดานแตกต่างกันขนาดไหน”  เขารีบถอยออกแล้วเดินกึ่งวิ่งกลับเข้าไปในงาน ด้วยอารมณ์เดือดดาลและความร้อนรุ่มที่ควบคุมไม่ได้

เมื่อถึงห้องพัก เขาปิดประตูแรงจนเกิดเสียงดัง ล้มตัวลงบนโซฟา เหงื่อชุ่มเต็มตัวลมหายใจติดขัด รู้สึกเหมือนไฟร้อนอยู่ในอกคิรินทร์พิงหลังโซฟา หลับตาลงเพื่อพยายามรวบรวมสติ แต่ความร้อนรุ่มยังคงไม่คลาย

“ไอ้เดวิด...” น้ำเสียงเขาขาดห้วง

“ครับ”

“หาผู้หญิงมาให้ฉันด่วน!” เขาสั่งผ่านโทรศัพท์ก่อนสายจะถูกตัดไป

ไข่มุกผลักประตูเข้าห้องมาอย่างแรงทันที มือสั่นขณะดันล็อกประตูหลังตัวเอง เธอหอบหายใจแรง รู้สึกเวียนหัวจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

ไม่รอช้าเธอทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างหมดแรง ผ้าห่มเย็นๆ ช่วยคลายความร้อนในร่างกาย แต่หัวใจยังเต้นแรงด้วยความตื่นตระหนกและอารมณ์ที่อัดแน่น

คิรินทร์ที่รู้ว่าผู้หญิงที่เขาต้องการอยู่ตรงหน้าแล้ว รีบดึงร่างบางเข้าหาตัวร่างสูงใหญ่โอบเธอไว้แน่น ใบหน้าของเขาใกล้กับซอกคอของเธอ ทั้งตัวของเขาไม่มีอะไรมากีดกั้น

“อื้อออ”

เขาสูดดมกลิ่นหอมคล้ายๆ แป้งเด็กซึ่งไม่แน่ใจว่าเคยได้กลิ่นนี้จากที่ไหน แต่เขาประคองสติไม่อยู่แล้ว ริมฝีปากหนาพรมจูบไปทั่วไปหน้าของเธอ

เขาขบเม้มริมฝีปากเธอเบาๆ ทำให้เธอรู้สึกถึงความตื่นเต้นและความหลงใหลที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ขณะที่ลิ้นของเขาลากไล้ไปมาอย่างเร่าร้อน เขาดันเข้าไป

“เธอจะขัดขืนเรียกค่าตัวหรือไง” เขาหงุดหงิดเพราะอีกฝ่ายต่อต้านเขา เขาขึ้นคร่อมร่างบางไว้ก่อนจะดึงทึ่งเสื้อผ้าเธอออก

ทั้งห้องมีเพียงแสงดวงจันทร์ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ทำให้เขามองใบหน้าอีกฝ่ายไม่ถนัด มือหนาเคล้นคลึงทรงอกอย่างชอบใจเพราะมันเด้งสู้มือเขามาก

“อย่า...” น้ำเสียงของหญิงสาวแหบพร่ายามที่เขากระตุ้นอารมณ์

“อ่าส์” เขาดูดเสียทรวงอกสลับข้างกันใบหน้าแทบหายไปกับอกอวบของเธอ

“อ๊ะ กรี๊ดดดเจ็บ...!” เธอเกร็งตัวจิกเล็บลงที่แผ่นหลังของเขายามมีบางอย่างรุกล้ำเข้ามา

เขาโยกกระแทกเข้าไปอย่างรุนแรงจนเตียงสั่นสะเทือน เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปตามแรงของเขา

เขาครางออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อความสุขแผ่ซ่านไปทั่งร่างกาย ไม่คิดว่าเขาจะมีความต้องการกับร่างกายอีกฝ่ายขนาดนี้

“ฮึก อื้ออ คุณคิรินทร์เบาๆ หน่อยได้ไหม!” เธอขึ้นเสียงยามที่เขากระแทกเข้ามาสุดแรง เธอกำผ้าห่มไว้แน่นจำน้ำเสียงของเขาได้แม่น

“อ่าส์” เขาไม่นึกสนใจเสียงหวานที่ร้องท้วงสักนิด คิรินทร์ยกสะโพกเธอขึ้นเพียงนิดแล้วกดกระแทกลงซ้ำในจังหวะที่รุนแรงกว่าเดิม

จนหญิงสาวใต้ร่างร้องลั่น สะโพกเด้งตอบอย่างลืมตัว ร่องรักของเธอบีบรัดแน่นจนแก่นกายอวบเจ็บขึ้นมานิดๆ

“อ๊าส์!”

หญิงสาวร่างก็กระตุกสั่นไปทั้งตัว แผดเสียงหวานร้องสนั่นลั่นในวินาทีที่จุดสุดยอด สมองเธอขาวโพลนไม่รับรู้อะไร

ฝ่ามือหนาบีบจับเอวเธอไว้แน่น เขาเกร็งตัวส่งแรงไปอีกสองสามที ในที่สุดน้ำขาวขุ่นพุ่งกระฉูดอัดเต็มช่องทางจนไหลย้อนทะลักออกมาพร้อมเสียงทุ้มที่คำรามอย่างสุขสม ทั้งสองทิ้งกายแนบกันหอบหายใจหลังจบช่วงเวลาสวาทอย่างบ้าคลั่ง

คิรินทร์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แสงอ่อนของวันส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แต่สภาพห้องกลับทำให้เขาแทบลมจับ เสื้อผ้ากระจัดกระจาย

เขากวาดมือไปตามที่นอน มองหาร่างบางที่เขากกกอดมาตลอดทั้งคืน แต่พบเพียงความว่างเปล่า ใจเขาเต้นแรง มือข้างหนึ่งไถไปตามผ้าห่ม แต่อย่างไรร่างนั้นก็ไม่อยู่

จนมืออีกข้างไปสัมผัสกับวัตถุที่เย็นเฉียบ สายตาเขาจ้องมองอย่างตกใจนั่นคือสร้อยคอที่มีจี้ตัวอักษร C ซึ่งเขาไม่รู้ความหมายของมัน

เขามองบนเตียงสะดุดกับคราบสีน้ำตาลเข้ม หัวใจของเขาเต้นระรัวเพราะจำได้ว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของอีกฝ่าย และเขารุนแรงไม่ยอมปล่อยเธอพักผ่อน ครั้งสุดท้ายเขาได้ยินเสียงสะอื้นอ้อนวอนเขาจึงยอมหยุด

“ครับคุณคิน”

“ไอ้เดวิดติดต่อผู้หญิงคนเมื่อคืนให้ฉันด้วย”

“ทำไมครับ” ลูกน้องถามด้วยความแปลกใจ

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” มีที่ไหนทิ้งเขาไว้บนเตียงตามลำพัง เหมือนว่าเป็นคนทิ้งเขาเสียอย่างนั้น

“แต่...”

“จะอ้ำอึ้งอีกนานไหมวะ!” เขาหงุดหงิด

“เมื่อคืนผู้หญิงคนนั้นกลับออกมา บอกว่าคุณคินล็อกห้องไว้ไม่ยอมให้เธอเข้าไป ผมเลยคิดว่าเจ้านายไม่ต้องการแล้วเลยให้เงินเธอไปแล้วครับ”

“มึงว่าอะไรนะ!” เขาเหมือนคนหูดับไปชั่วขณะ แล้วเมื่อคืนเขานอนกับใคร ที่ทำให้เขาใจชื้นคือมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่มีโรค

“เอ่อ หรือว่าเมื่อเกิดเรื่องครับ” เดวิดไม่กล้าถามเยอะ เหมือนตอนนี้พายุกำลังพัดมาหาเขา

“ไอ้เดวิด! พวกมึงทำงานกันประสาอะไรถ้านักฆ่ามาจัดการกู กูตายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว มึงไปกวาดเอากล้องวงจรปิดมาตามหาว่าผู้หญิงคนไหนที่เดินเข้าห้องกู!”

ลมหายใจของเขาติดขัดเพราะความโกรธหรือเพราะอะไรก็ไม่อาจทราบได้ เธอไม่อยากได้เงินของเราหรือไงทำไมถึงไม่ปลุกเขา

สายตาก้มมองสร้อยคอสีเงินด้วยความสับสน เขากำมันไว้แน่น เขาต้องหาผู้หญิงคนนั้นให้เจอไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เพราะเขาเผลอไม่ได้ป้องกันไปหลายรอบ เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาต้องไม่เกิดมา

“ผมจะรีบจัดการ”

“จะเป็นหรือตายต้องลากตัวผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉัน” เขาวางสายทันที ก่อนจะลุกออกจากเตียง หัวใจเต้นแรงจากความโกรธและความสับสน เขาก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง แต่สายตากลับไปปะทะกับสิ่งหนึ่งบนพื้น

สิ่งนั้นทำให้เขาเกือบพ่นลมหายใจออกมาอย่างอัตโนมัติ เป็นหลักฐานของอีกฝ่ายที่เขาไม่คาดคิดว่าจะทิ้งไว้

“ยัยบ้าทิ้งฉันไม่พอยังทิ้งหลักฐานไว้อีก” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่เต็มไปด้วยความโกรธ

ชายหนุ่มก้มเก็บกางเกงชั้นในลายลูกไม้สีดำนั้นไว้ในมือ สายตาแฝงความคาดโทษเต็มเปี่ยม มีผู้หญิงมากมายที่อยากครอบครองเขา แต่กับคนที่เขาเพิ่งนอนด้วยกลับหนีหายไป