ปมหลัง........

ตอนที่ 6

ปมหลัง........

         เช้าวันนี้ธิชาตั้งใจจะไปฝากท้องเพราะตัวเธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าตอนนี้ชีวิตน้อย ๆ ในท้องมีอายุครรภ์เท่าไหร่

         “ตอนนี้คุณท้องได้สองเดือนแล้วนะคะ ”

         คุณหมอท่าทางใจดีส่งสมุดฝากท้องให้ธิชาเพื่อให้เธอเขียนรายละเอียดลงไป สิ่งที่เธอไม่ตอบและเลือกที่จะเว้นว่างไว้คือชื่อของบิดา

         “ไม่เขียนชื่อบิดาได้ใช่ไหมคะ”

         หญิงสาวถามแบบไม่แน่ใจเพราะกลัวว่าคุณหมออาจจะบังคับให้เขียนลงไปบางทีมันอาจจะเป็นข้อมมูลที่จำเป็น

         “ถ้าคุณแม่ไม่สะดวกก็ไม่เป็นอะไรค่ะ”

         ธิชาส่งยิ้มอย่างสบายใจให้คุณหมอเพราะเธอไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของธีภพ

         นาฬิกาบอกเวลาว่าใกล้เวลาของอาหารมื้อกลางวัน ธิชายังไม่อยากกลับห้องเพราะตอนนี้กลับไปก็ไม่มีอะไรทำ นั่ง ๆ นอน ๆ ยิ่งพาคิดมาก เธอจึงตั้งใจไปหาอะไรกินในห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ หาซื้อของใช้กลับไปที่ห้องด้วย

         “ธิชา”

         คนหิวข้าวกำลังกินอย่างอร่อยก็ตองมาหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง

         “คุณณภัทร”

         หญิงสาวรีบหยิบกระเป๋าเตรียมที่จะลุกหนีทันทีที่หันไปเจอว่าเจ้าของเสียงเรียกคือใคร

         “ผมจะไม่บอกธีว่าเจอคุณ”

         เพื่อนสามีคว้าแขนเธอไว้พร้อมคำพูดที่ทำให้เธอเลือกที่จะหยุดนิ่งไม่เดินออกจากร้านไป

         “ผมสัญญาด้วยเกียรติของผมเลย เรื่องที่ผมเจอคุณ ธีภพจะไม่มีทางรู้แต่ผมขอให้คุณนั่งคุยกับผมก่อนได้ไหม”

         ณภัทรตั้งใจจะทำอย่างที่สัญญาจริง ๆ เพราะเขารู้ว่าถึงเขาบอกไปหรือเขาทำให้ธิชากลับไปหาธีภพได้ สุดท้ายทุกอย่างก็จะวนกลับมาเป็นเหมือนเดิมถ้าทุกอย่างไม่ได้ถูกแก้ไขจากต้นเหตุ

         “ได้ค่ะ ธิชาจะเชื่อคุณ”

         หญิงสาวอยากรู้เหมือนกันว่าเพื่อนสนิทของสามีจะพูดอะไรกับเธอในเมื่อเขาคือคนที่รู้ดีว่าธีภพไม่ได้รักเธอและต้องการอะไรถึงได้แต่งงาน

         “ผมคงไม่ถามคุณนะว่าเพราะอะไรคุณถึงได้ตัดสินใจหนีเพื่อนผมมาแบบนี้แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะเล่าให้คุณฟัง”

         ชายหนุ่มตรงหน้าทำหน้าจริงจังเหมือนกับว่าเรื่องที่เขาจะเล่าเป็นเรื่องของตัวเองเสียอย่างนั้น

         “เจ้าธีเติบโตมากับครอบครัวที่ทีแต่การทะเลาะ บ้านของเราเคยอยู่ติดกันแต่พอแม่ของธีออกจากบ้านไปคุณพ่อก็ย้ายบ้านมาเป็นบ้านที่คุณเคยไปอยู่นั่นแหละ”

         คนฟังเริ่มทำท่าอยากให้คนเล่าเริ่มเข้าเรื่องเสียทีเพราะเท่าที่พูดมายังดูไม่มีอะไรที่จะเกี่ยวข้องกับตัวเธอ

         “เข้าเรื่องดีกว่าค่ะ ธิชาไม่มีเวลามาก”

         ณภัทรมองหน้าภรรยาสาวของเพื่อรดวงตาของเขาเหมือนกำลังสงสารคนตรงหน้าทั้งที่ความจริงธิชาก็ดูมีความสุขดี

         “พ่อกับแม่ของธีทะเลาะกันทุกวันมีแต่เสียงด่าทอ บางครั้งก็ถึงขั้นลงไม้ลงมือ ธีภพรักแม่ของเขามากทุกครั้งที่พ่อเริ่มทำร้าย          เขาจะโทรศัพท์ตามตำรวจหรือไม่ก็ตะโกนให้ข้างบ้านมาช่วยห้าม ภายนอกมีแต่คนมองว่าครอบครัวนี้มีความสุขแต่จริง ๆ แล้วมีแต่ไฟที่ถูกสุมไว้ภายในใจของทุกคน ”

         ธิชายังคงมองไม่เห็นว่าเพื่อนของสามีต้องการจะบอกอะไรเธอและเธอก็ไม่อยากนั่งคุยกับเขานานเพราะกลัวจะมีคนรู้จักมาเจอเธอได้อีก

         “อย่าเพิ่งเบื่อที่จะฟังนะครับการที่ผมต้องเล่าย้อนอดีตแบบนี้เพราะมันอาจจะทำให้คุณเข้าใจเพื่อนผมในปัจจุบันได้”

         “เอาเลยค่ะถ้าคุณคิดว่าธิชาควรจะฟัง”

         เพื่อนที่กำลังจะทำทุกอย่างเพื่อหวังให้คนตรงหน้าเข้าใจสามีตัวเองมากขึ้นพยายามจะคิดหาคำพูดที่ฟังดูแล้วเห็นภาพที่สุดแต่ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนพูดไม่เก่งจึงทำให้ณภัทรพูดไม่เข้าเรื่องเสียที

         “ผมพูดตรง ๆ เลยนะเจ้าธีมันกลัวการมีครอบครัวกลัวการที่จะรักใครสักคนแต่มันเปลี่ยนใจเมื่อเจอคุณเพราะมันเคยบอกกับผมว่ามีความสุขทุกครั้งเวลาที่ได้มีธิชาเคียงข้าง บาดแผลที่เด็กผู้ชาย   คนหนึ่งต้องอยู่กับเสียงด่าทอ ความรุนแรง และสุดท้ายแม่ที่เจ้าธีคิดว่ารักมันที่สุดก็มาทิ้งมันไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย ตั้งแต่วันที่                    น้าวิกานดาไม่อยู่น้าเทวนาถก็ไม่เคยมีรอยยิ้มอีก มิหนำซ้ำยังมาล้มป่วยด้วยโรคหัวใจและท่านก็อยากเห็นลูกชายลืมความทุกข์ในอดีต มีครอบครัวที่อบอุ่น เจ้าธีพยายามหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จจนมันได้มาเจอกับคุณ ”

         คนพูดหยุดนิ่งตามองไปที่โต๊ะอาหารสองมือกุมกันไว้แน่นเขามีอะไรหลายอย่างที่อยากจะอธิบายเพิ่มแต่คิดว่าพูดแค่ไหนธิชาก็คงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการบอกเพราะเธอไม่ได้มาเห็นด้วยตาได้ยินด้วยหูเหมือนที่เขาเจออยู่ทุกวันเมื่อครั้งที่ยังเด็กอยู่

         “ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้วทุกอย่างที่ตัวผมเองได้พบเจอและเห็นมากับครอบครัวนี้มันทำให้ผมเข้าใจและสงสารเพื่อนมาก วันนี้เจ้าธีมันอาจจะทำอะไรให้คุณรู้สึกว่ามันไม่รักหรือทำผิดอะไรไปผมก็ไม่รู้แต่ที่ผมมาพูดทั้งหมดหวังว่ามันจะทำให้คุณรู้จักเจ้าธีมากขึ้นและอาจจะให้อภัยในความผิดที่มันทำให้คุณต้องหนีมาได้”

         หญิงสาวไม่เคยรู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อน เธอสงสารสามีแต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้เธอยอมกลับไป

         “ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่างที่เล่ามามันทำให้ธิชารู้จักคุณธีภพมากขึ้นในแบบที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนแต่มันยังไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ธิชารู้สึกว่าตัวเองคือภรรยาค่ะ ”

         ธิชาคว้ากระเป๋าลุกออกจากเก้าอี้ทำท่าจะหันหลังเดินออกจากร้านแต่ก็เปลี่ยนใจหันกลับมาพูดกับชายหนุ่มที่นั่งทำท่าทางทุกข์ใจอยู่

         “คุณณภัทรรู้เหตุผลดีค่ะว่าทำไมธิชาถึงได้หนีออกมาแบบนี้เพียงแค่คุณลองถามตัวเองว่าที่คุณธีภพแต่งงานเพราะเหตุผลอะไรซึ่งมันไม่ใช่ความรักและคงไม่มีผู้หญิงคนไหนทนอยู่กับสามีที่เอาแต่รอวันจะเลิกกับเธอแน่นอนค่ะ”

         หญิงสาวเดินออกจากร้านไปแล้วทิ้งไว้เพียงแค่คำพูดให้              ชายหนุ่มที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนที่แสนดีได้คิดต่อ

         “หรือธิชาจะรู้เรื่องที่เจ้าธีอยากมีลูกแล้วจะเลิกกับเธอ”

         ณภัทรเริ่มคิดทายกับตัวเองว่าที่ภรรยาเพื่อนพูดหมายถึงอะไรเพราะเหตุผลในตอนแรกที่เพื่อนของเขาแต่งงานมันก็คือแค่ต้องการมีลูกเพื่อให้พ่อของเขาได้มีโอกาสเห็นหลานก็เท่านั้น

         ชายหนุ่มยังคงสงสัยว่าถ้าเป็นอย่างที่เขาคิดแล้วธิชาจะรู้ได้อย่างไรกันเพราะเรื่องนี้มีแค่เขากับธีภพเท่านั้นที่รู้

         ธิชากลับถึงห้องโดยที่ไม่ได้ซื้อของใช้จำเป็นอย่างที่ตั้งใจไว้เพราะมัวแต่นั่งคุยกับเพื่อของชายหนุ่มที่เธอทิ้งมา

         “ธิชาสงสารคุณนะคะแต่คุณไม่เคยสงสารธิชาเลย”

         หญิงสาวหยิบรูปแต่งงานที่เธอวางไว้บนหัวเตียงขึ้นมามองหน้าสามี เธอรู้สึกและเข้าใจในสิ่งที่ณภัทรต้องการจะบอกเธอและเรื่องราวในอดีตคงเป็นสาเหตุที่ทำให้ธีภพไม่กล้าที่จะปล่อยหัวใจให้รักใครสักคนแต่มันก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวคิดจะกลับไปเพราะที่เธอจากมาไม่ใช่เพราะเธอไม่รักเขาแต่เธอรักอีกหนึ่งชีวิตในท้องมากกว่ามีทางเดียวที่ครอบครัวจะได้กลับไปอยู่กันพร้อมหน้า ธีภพต้องยอมที่จะลืมเรื่องราวในอดีตและอยู่กับปัจจุบันทำให้เธอมั่นใจว่าเขาต้องการเธอและลูกไปอยู่ในฐานะครอบครัวไม่ใช่แค่ตัวแสดงตบตาบุพการีไปวัน ๆ